MÁJOA DE LIMPAR OS PÉS

Xa sabía eu que hoxe ía pasar isto. En canto nos achejamos ao Roncudo e me deu por ajacharme e acariñar os seixos*, anticipei unha tristura estraña, mineral. Ijual chámase morriña, ou saudade, ou andrésdobarro, pero son bruta e díjolle májoa de limpar os pés. A cabesiña non dá, que queredes.

Foto Gerva

A cousa é coma cando eras cativa e pasabas un día deses de enmarcar, e lojo caías na conta de que caera o sol e era dominjo e escoitabas os comentaristas de fúmbol na radio e había aljo que che taba roendo na boca do estómajo, non sei se me explico. Devastasión.

 Foto Gerva

Pois así talmente. Tanto tempo había que non lixaba os pés con fundamento, que canto máis nos achejabamos hoxe ao final da ruta e canto máis cercana era a hora de deixar ese treito marabilloso da Costa da Morte e volver para a casa, máis jañas me entraban de meter os pés nun lameiro, de tocar as pedras, de refrejarme na terra ou de dar media volta e entrar nun bucle deses sen retorno, así como o final de O amor nos tempos do cólera, léstela? Como? Toma spolier para a xente nova e/ou con jrandes lajoas en lecturas básicas. Ala, a rañar. Dispensando.

Foto Gerva

Marina e Gerva

Pero non me deixei levar por tales apetensias (de refrejarme, enchouparme, dar volta, etc) , máis ca nada porque ía con Marina e Gervasio, e amais de que quedase feo e maleducado actuar coma unha posesa diante dos anfitrións, unha nunca sabe o que tal che pode faser a Marina, que ademais de ser a xefa dos trasnos do Camiño dos Faros, ajora évos mediática e sae na tele chimpando aos xornalistas contra as toxeiras así coma quen non quere a cousa, e con esa cariña de boa xente. É a hostia, a Marina. Hai probas. No minuto 25, anque eu de vós miraría o projrama enteiro, que non ten desperdisio.

http://www.rtve.es/alacarta/videos/80-cm/80-cm-costa-da-morte/3394970/

Marina, a que botou ao Edu Soto ás toxeiras

Ta de moda o trasnerío, vistes? Non dan saído da tele: cando chejín o sábado aló a Niñóns, aquilo era un despliegue de cámaras jravando, xente verde, Traskiband en sesión dobre, determinasión de dotar o termo “resaca” de novos matices,  e jambóns, sobre todo moitos jambóns. Á brasa, que era o que lle daba o aquel de lembransa inesquesible á xuntansa, que inda o resendo o traía hoxe na bolsa da roupa esa que teño que ir meter na secadora e canta jalvana me dá, por favor. E ajora que o penso, iso de aí atrás era ultrasecreto e ajora xa vou dereitiña ás toxeiras por lercha.

Típicas cortadoras de patas de jambóns de Niñóns

Amais, toume dispersando, falo de jambóns e secadoras cando todo o mundo sabe que o tema do día era a májoa de limpar os pés. A májoa de chejar á casa cos pés enchoupados e ajuantar aquí escribindo sen cambiarme porque non me dá a jaña de recoñeser que volvín. Á casa. Pa o lerio este tíñavos jardada unha cita estupenda de María Reimóndez, que disía así en A música dos seres vivos: Ás veces o fogar é o lugar máis estraño ao que regresar. Canta rasón. Non tando na casa o meu fillo, ese que trajou un megáfono e todo o enche coa súa vos, e despois dunha camiñada polos cantís do Roncudo en boa compaña, declárome antiulises. Que Ítaca nin que hostias.

E isto por unha fin de semana na Costa da Morte. Non quero nin imaxinar como se sentirá o noso Rafita, ese que saíu hai dous anos e medio na bici, percorrreu medio mundo e volveu pra a Coruña. O efecto dominjo ha de ser cósmico. Buah, neno. 

Aquí, como xa non sei que máis disire, collo e chanto outra cita, coma quen sabe ler, esta de Chesterton. Nunca a sacaba porque tiña medo de que me visedes o plumeiro, e di así: Un loco de verdad es el que pierde el camino de regreso a su casa y nunca lo encuentra. Ains. Ajora xa o dixen. Pero mira, Chesterton non camiñaba polos faros nin estrañaba un fedello na casa. Nin voara na súa bici polo mundo. Que cale a boquiña Chesterton. E ánimo, Rafita. Hai moitos camiños para lixarse a fondo neles.

Con todo, tola e así, encontrei o camiño á casa. O retorno. Aquí tou, escribinco cos pés nejros, cajándome en todas as Ítacas do mundo e moqueando porque xa vou collendo un frío que nin dios, a verdade. Vaia estampa. Case mellor vou indo pra a ducha e tomo unha sopiña e mándovos durmir, que é dominjo podrido e hai que deitarse cedo e soñar que enchemos os pés de merda polo mundo adiante. Dispensando.

Foto Gerva

*Xeixos en cormelán, que o sei eu porque o dixo o Suso Lista.

O ENIGMA DO TRAIL LÍQUIDO E O ATAQUE DA MULLER CONJRO

La venganza más noble es el perdón

Hola, me llamo Íñigo de Montoya. Tú mataste a mi padre. Prepárate a morir.

A primeira frase, dilla Cantoná aparesido a Eric na peli de Ken Loach.

Tacheina porque a min non me falou aparesido Cantoná, que foi Santa Bea de Cotelo, e non me mandou perdoar nin hostias, que en Corme mesmo as santas sonvos doutro material, bravas e de moito máis jerrerío. Máis de Montoya na Princesa Prometida.

Isto vén a conto polo que tal me pasou nas duchas do pavillón polideportivo de Corme. Todo foi entrar a ducharme máis contenta ca unhas pascuas e saír rabeando con jañas de mallar en aljén, sede de mal e ansias de destrusión así en xeral.

Non mo tomar a mal, cormeláns, que non vai con vós. Tendes un pavillón moi digno e inda por riba non sei o que comeredes en Corme que – xa llo dixen a Bea de Cotelo no Biscuiteiro- sodes todos xente ben juapa. Han ser os persebes. Eu polo menos non os cato e claro, non teño can que me ladre. Nin sequera resén duchada. Non sempre rabeo eu, resén duchada. Onte aljo si, aí contra medio día.

Porque onte a mañá fora magnífica, que o saibades. Os cativos do Brigantia deberon traballar arreo para regalarnos un percorrido polas terras de Pondal que resultou un dos trails máis fermosos do mundo coñecido. E o mundo coñesido non acaba en Carballo, por moito que teime o Suso Lista (Lende Xeixos, landrús, e de paso comprobades cantas ideas lle rapinei ao Lista nesta entrada: un escándalo). Refírome á jalaxia como mínimo. De Carballo a un lado e un anaco máis aló.

Un rejalaso, xa nos primeiros quilómetros, as vistas dese cacho da Costa da Morte despois de ajatuñar por encostas de morte. Tamén que pouca jrasia teño. Non ler o de aí atrás. Outro rejalaso, pasar pola umbría Fonte da Moura, paraxe de belesa espectacular. Taba moi propio alí ajachadiño para quitarnos fotos o Iván. O mouro da fonte. Como tamén foi un luxazo correr pola contorna do Monte Branco e saudar ao noso bardo Aduardo, escuro enigma é el, seica. E será. Sempre faséndose o interesante, Aduardo.

Pero para enigma o da injravidés. Non mo creredes, pero onte era día de deixarse ir na carreira. Sen sobreesforzos, sen agonías, sen sobresaltos. Dábame a impresión de flotar. Anque lojo vin as fotos de Marina e desenganeime: ao meu lado as penitentes filipinas, a alejría da festa. Pero a procesión vai por dentro; eu sentíame flotar e calade a boca. Disiamos que todo paresía fluír mainiño e gozoso ao redor. Coma levada pola marea. Non sei por que. Ijual por ser unha das miñas zonas preferidas da jalaxia. Ou ijual porque na explicasión da saída escoiteille ao Quito disir aljo dunha “carreira líquida” e como son moi mandada, botei a nadar. “Avituallamento líquido”, era o que quería disir. Pero a min quedoume o outro. Bendita confusión. Aljunha ves pasouvos iso de sentirvos levados na auja mentres corredes? Non? Falade con Quito. É moi milajreiro. Mola. Traede manjitos prós cativos.

Eiquí servidora pola Fonte da Moura. Ben se ve que vou flotando. Foto Iván

Porque onte a mañá era líquida e magnífica, por se non o dixen; aló na praia da Hermida bailei unhas pezas con Mónica e con Blanca antes de botar a correr, e estaba case todo o CAS MONTAÑA, e deixáronme sacar a foto con eles, toda nejra e pequena e sen camiseta ofisial -un día destes bótanme-, e había moitos reencontros, e a jrandísima Almudena desta ves ía encargarse da jardería (non máis carreiras sen jardería!!! Non máis jarderías sen bombeira!!!), e Mijel Bernárdez volvía correr, e deixara de chover, e a terra era a pista de baile do ceo. Ou do mar. Non sei.

O noso presidente é o do dorsal 69, como ten que ser

Sufrimento extremo

Ata que chejou ela, a muller conjro, xurdida do fondo abisal. A muller conjro caracterízase por rexeitar calquera tipo de achejamento amistoso. Se un día topades con tal especime, nin se vos ocorra dirixirlle a palabra. E inda menos axudala. Como me pasou a min. É verídico. Levaba un rato detrás dela, freando. Nunca tal. Quero disir que nunca vou detrás de ninjén freando. Normalmente vou aló detrás ao fondo, e os penúltimos canto tempo hai que pasaron que xa non se lles ve, ou véselles moi piquiniños, e o escoba vai farto de escoitarme. Así que este día fasíame ilusión ir xusto detrás de aljén e faser pandilla e socializar e tal. Por iso, en ves de pedirlle paso, ocorréuseme soltarlle aljo como “Veña, arriba, dámoslle caña, rapasas?” Compañeirismo, bo rollito, eu que sei. Mal momento. “Odio que me animen”, respondeu rabiosa. Arre demo. Había preferir que a maldixese cuspindo no chan que pisaba berrando: “Abrir camino, vosotros. Estoy en el sendero de guerra y va a subir el precio de los ataúdes“. Isto é de Mark Twain, que eu non teño jrasia ninjunha.

Para quen era, érachelle ben mellor aquelada a frase. Pero calei, adiantei, e unha ves que deixei de escoitala -porque a tipa sejía rosmando por detrás canto odiaba que lle desen ánimos, que ijual iso tíñanllo que mirar-, sejín soa disfrutando de novo, deixándome ir nos tres últimos quilómetros, sentindo de novo esa paz que raramente encontras non sendo no monte, canto máis nunha carreira líquida. Quedeme y olvideme e tal, e non sei como foi que xa taba na meta.

Pero nunca subestimedes a saña dun conjro. Lende esta frase de Suso Lista: Cando adentaba, talmente coma o congro, nunca arriaba, esnaquizando con palabras e con feitos a súa vítima”. Talmente. O ataque da muller conjro chejou redobrado por sejunda ves, a traisón, especialmente virulento, no polideportivo. Cuspindo veleno. Non hai ducha nin mar que tal limpe. Tanta ruindade. Verborrea tóxica.

Saín envelenada, arruinada, intoxicada. Aí taba eu. Sentíndome a preada botada no mar da Hermida. Ajora o trail líquido corríase nos meus ollos. Cajoenrós. Sen saber por que, lisquei cara ao porto. Non quería ver xente. Precisaba un refuxio. Esquecer que pasara por diante da cova do conjro. E pasei por diante da casa de Bea de Cotelo, e alí taba ela, coma unha aparisión. Abriuse o seo. Santa Bea de Cotelo. Levoume, escoitoume, fíxome rir, beber e comer, falar de pasados e futuros, de decepcións e ilusións, de penas e alejrías, e ao despedirnos xa caera na conta de que nós somos das que comen os conjros con patacas ou crús se fai falta, e de que pese a todo, onte fora un día magnífico. Tan magnífico como a orjanisasión da carreira líquida polas terras de Pondal.

A punto de marchar, os enjados da furna chamaron por min. Pasei a area tornasolada de Osmo e deiteime no chan da furna para imaxinar a vida dun ser sempre hostil, sempre acazapado, ao axexo, a piques de atacar. E sentín májoa por el e por todos nós. Quizais nalgún intre todos fomos así. Quizais haxa un monstro abisal, un escuro enigma aniñado en cada un de nós teimando por saír.

Por iso ajora imos desfaser o prinsipio.

Hola, me llamo Íñigo de Montoya. Tú mataste a mi padre. Prepárate a morir.

La venganza más noble es el perdón

E que ben se perdoa despois de larjarlle unhas cantas parrafadas destas.

Toca mandarvos soñar cunha plácida corrente que vos transporta e así. Nun mar sen conjros se for posible. Se non, papádeos e deixádevos de hostias. É lei de vida. Non mo dixo Santa Bea de Cotelo, pero coma se mo dixese. Veña durmir. Iso si, ao monte traédeme todos a vosa parte máis niquelada se non queredes que ceibe ao meu Íñigo de Montoya. Palabra da conjra en potensia que levo dentro.

Santa Beíña de Cotelo de Corme

BAILO COMO ME PETA

Canto aquí, canto na Habana

Canto aquí, canto na Habá

E como canto tan ben

Canto onde me peta

(Sés)

Camiñando pola praia de Mar de Fóra, Noa confesoume que non corre. Que é pequena para correr. Pero que é tan valente que acariña leóns e envolve serpes no pescozo. Que para ela o deporte é nadar e bailar. Que adora bailar pero non quere clases de danza. Porque a Noa o que lle presta é bailar como lle peta. Sen ordes nin instrucións de ninjén.

Digna filla de seu pai. O noso Jabalí. Por el estabamos ajardando en Mar de Fóra. El, Felipe, Arturo, Viki e outros (perdoade, non coñezo a todos) viñan completando os 203 km do Ultra Camiño dos Faros. Por libre. Coma un free pero ao jrande. Sen máis apoios cós da familia, voluntarios e coñecidos. Porque a normativa oficial tumbara esta edición do 2015. Pero a paixón non quere normas nin instrucións. Trochando nelas. Son xabaríns, son salvaxes, que outra cousa poden facer?

Antes de coñecer a Noa sentíame fóra de lugar en Fisterra. Chamádelle sensación de desarraijo, chamádelle medo a ferir a quen dedicara moito tempo a orjanisar o ultra inisial, chamádelle pánico a ser considerada oportunista aparesendo tarde, mal e a rastro na derradeira etapa, chamádelle desconfiansa a que o gramo de paracetamol que papara non puidese atallar a febre que me acompañaba desde había dous días... Eu chámolle grao sumo de “pero que carallo fajo eu eiquí”, e ás veses é bastante jodido. O 26 de xullo érao.

Pero alí taba Noa. Para contarme que ela baila como lle peta. Cunha frase deulle sentido á viaxe e despexou os medos todos. Traer os carteis de apoio aos corredores e ás enfermidades raras que imprimira Blas para pendurar como recibimento en Fisterra tiña sentido. Tiña sentido facer soa o tramo en sentido inverso ata dar con eles coma o ano anterior. Mesmo tiña sentido perder as frechas verdes preto de Arnela e non ser quen de chejar ao Rostro, dar cen mil voltas, darse por vencida, papar as jominolas de cocacola (a falta de twisters), voltar con Fátima e ajardar en Mar de Fóra... porque alí había unha raiola de nena que me lembrou que o mellor do mundo é bailar como a unha lle peta. Ou correr como nos peta, onde nos peta e porque si. Sen medo. Coma Noa, esa gran domadora de medos e serpes. 

Ou como Sara, Sabela, Antón, Aroa, Tomás e outros tolos pequerrechos que viviron intensamente a experiencia alumeando máis cós propios faros. 

Merce e compañía , momento mural

E así de ben lles quedou

As fotos boas  (as cinco últimas) de Tuchi, por se non caerades na conta. 

Todas roubadas eiquí

Foto de Francisco García Fernández

Veña estes cativos a durmir

MONTE BRANCO TRAINING QUEEN E A PARVA DA BARDA

Teño o corasón contento porque despois desta sejunda etapa do Camiño dos Faros hei quedar por fin mundialmente consajrada como corredora extrema.

Todo comesou o sábado á tardiña cando en Ponteceso improvisei un adestramento de elite consistente en subir e baixar o Monte Branco con saia curta e botas de platamorfa tipo dancing queen. Pódovos disir que causei sensación na ruta pondaliana co meu estilismo e coa miña perisia en semellante exersisio de propiosepsión taconil.

Houbo quen me prejuntou se ao día sejinte pensaba faser os 27 quilómetros da etapa Niñóns-Ponteceso. Eu contestaba que si, e que correndo, e mirábanme aljo raro. Mesmo a xente coñesida tamén aljo raro me miraba pero era todo pura envexa, que ben vía eu a Daniel, Felipe e Quito e a un que non se chama Pablo, dijo que ben os vía a eses mirar con ollos celositos as miñas fantásticas platamorfas, quen llelas dera para entrenar. Ha! Monte Branco Training Queen fun por un día, brillaba máis có sol morrendo no mar. Menos que Marga, Beti e Bea de Cotelo. Moitirmo menos que Adrián Varela,  que nos guiaba, pero máis có sol, fixo. Que como disía xa morrera no mar.

E que ben baixei entre aqueles pelouros soltos. Cousa digna de ver. Con “pelouros soltos” conste que non me refiro aos envexosos de antes. Era expresión literal, non sei se me explico. O caso: inda fun quen de perfecsionar a técnica de baixada entre pelouros, xa de por si depurada. Iso foi cando Mari espetou que non o podía aturar máis e por iso deixoume un cortaventos e un pao ben jrande pa usar de bastón, que resultaron complementos divinos, que aí xa taba monísima a la par que superpro, o sea.

E fíxose noite e baixar tornaba empresa heroica e Chus ofresíame apoiarme nela e os cativos emboscábanse e imitaban alimañas para meternos medo, pero nin me apoiei nela nin mallei nos cativos co pau porque era de moito máis avío como báculo da miña desestabilisasión. Ajora, rapases, deixade que vos pille un día sen taconasos de competisión. Dispensando, Beti.

Lojo entremedias veu aquilo da lúa encarnada asomando sobre o malecón conforme nos achejábamos de volta a Ponteceso, e veu aquilo da hidratasión prolongada en plan supercompensación e veu aquilo do conserto da Traskiband e do aniversario de Ceci e do Daniel cantando e de bailar na porta do bar e de quedarmos ata o final o millor de cada casa, pero non vos quero aburrir coas rutinas típicas das corredoras revelasión.

Ao dominjo ijual si que chejei un pouquechiño sobreentrenada ou sobrehidratada ou as tres cousas, como diría Suso Lista, pero disimulei, que é o noso, o das atletísimas superextremas que adestramos platamorfamente polo bar e polo monte. Ademais daquela xa calzara as zapatillas. Rosas. Que menos.

E todo foi saír do primeiro trasnoautobús na igrexa de Niñóns os nove magníficos do Ultra Trail Camiño dos Faros Training Camp –dispensando-, amais de Mónica e servidora -independentes-, botarnos ao trote ata a praia e sacar unha foto do jrupo, que tamén foi o único momento en que cadramos os once. Porque a idea de Quito era empesar tranquilos para acabar con chispa pero a min deume máis por empesar tranquila e acabar senil, como fasemos as consajradas. E xa chejando á Barda rifei con eles por reajruparse e aviseinos ben avisados de que nunca máis, pero nunca máis ajardasen por min (májoa do pau da véspera para acirralos coma as vacas “pasaaaade, ultratrailtrainingcampers, ho) y a dios puse por testigo de que eu non me había perder polo camiño, que boa son eu.

De feito, nada máis perder o jrupo de vista, aproveitei para poñer en práctica un novidoso adestramento tamén inventado por min para a ocasión. Consiste en describir insistentemente numerosos aneis conséntricos arredor dun caseto, debuxando cos pasos un mandala infinito. Boísimo para a fortalesa mental tipo dar cera pulir cera e tal. Ao mesmo tempo, para potenciar a efestividade deste exercicio, ademais de respirar forte e traballosamente, hai que poñer cara de buscar frechas verdes e botar aljún xuramento. Caso de que esta rutina se vexa interrompida polos berros duns señores moi amables que tan paseando os cans pola praia, cómpre aprazar o adestramento e sejir o camiño que che están indicando, máis ca nada por non faserlles un feo, que as hipersupermegacorredoras xamais non perdemos, palabrita del niño jesús.

Ajora fasemos un inciso porque acaba de apareser un coro estilo traxedia grega con su solista (Suso Lista non, su-solista), que non é outro có mesmísimo Pondal resitándose a si mesmo -tuneado- e increpándome así:

por eso as boas xentes

pr' onde vagante vai,

ó ver o seu abandono,

din con admirasión:

parese un pino leixado do vento

parese botada do mar de Niñóns

(BIS)

(BIS)

(BIS)

(BIS)

Bueno Pondal, cálateme a boquiña e leva o coro faser mutis por aí. Prosma.

Fasédeme caso a min, que vos teño que contar que lojo, catro pasos máis adiante, ideei outro exercicio de propiosepsión deses tan recomendables. Atendede ben, que non ten desperdisio:

Trátase de acabar nunha cala de pelouros e ir saltando por eles con cara de pánico, así coma se te estiveses prejuntando onde carallo puxeron aquí a saída. Unha ves que choutaches por todos e cada un dos pelouros da cala en todas as direccións posibles e noutras tamén, daquela xa podes buscar o mesmo camiño polo que baixaras pa dar volta. Sen chorar. Caso de levar algúns metros subidos estilaso cuadrúpede e comprobar que tas no medio dunha toxeira, entón cómpre inisiar unha manobra de retroseso de xeito que acabes en pose de rá botándose á auja, en plano inclinado descendente sobre unha alfombra de espiñas de toxo (soa a reseita, non?), e deixarte levar de volta aos pelouros, coidando a dentamia se for posible. As espiñas interiorízanse como lembransa inesquecible, sobre todo as de debaixo das unllas. É a técnica chamada “A Parva da Barda”, en breve obrijada en sentros de alto rendemento. Májoa que non me gravasen, que empeso a coljar vídeos destes en youtube e me forro e me pide pasantías o Kilian.

Non sei se me dá medo,

 Se me dá compasión;

 Parese un pino leixado do vento, 

Parese botada do mar de Niñons. 

Isto de aí atrás é un boicot clarísimo que me está a faser o coro pondaliano por mandarlles calar antes. E non o cantan con asento de Cai, como as chirigotas? Moi empoleirado vexo ao Aduardo, ha de ser porque xoja na casa. Non lles faser caso ninjún.

O que disía: de aí en diante sejín depurando a técnica e a consentrasión, sobre todo cando chejando ao Roncudo me alcansou o Alex de Laracha, que non corría. Májoa tamén aí do pau para jindarllo á cachola, cajoenros. Dito desde o afecto e o compañeirismo

Roubada eiquí: http://www.caminodosfaros.com/faro-roncudo/

Ajora ben, que tan mal me pareseu chejar ao Roncudo e non ver ao Suso Lista. Quen quere faser a sejunda etapa dos faros e non escoitalo? Persebedes? Que sentido faser o camiño a todo meter e chejar tan cedo? E o concello, que menos que meterlle no faro unha pantalla de plasma tipo Rajoy -dispensando- cunha jravasión? Faséndelle aljo interactivo aí en Corme, eu que sei, poñede en valor o voso, o Suso, o persebe, cultura empresarial, un merchadising, aljo, vendede souvenirs en forma de persebes que os acendas e saia a cara de Suso Lista falando. A min jústacheme ben máis có Pondal e mira o que tal liaron en Ponteceso con fitos e a ruta e a fundasión e todo. Lojo non vos queixar.

Non me quedou outra que rapinarlle a foto ao Amboade. O que tal me perdín. Non volvo correr.

Xa lojo superada a desepsión, Mónica -a do nocello escordado-, mais eu fomos desenvolvendo unha estratexia consistente, como ela ben expresou, en enredar en canta silva, toxo e taberna encontramos polo camiño. A primeira taba en Corme. Parese que non era día de Levantada (o que non se cosque que lea Salseiros) que taba a xente toda de terraseo e non vimos nijén carrexando barcos cara ao Petón, e moita májoa me deu iso tamén, que ten que quedar ben autonómico e pintoresco, palabros do jran Lista. Ajora ben, a tónica a auja e o aquarius entraron de marabilla e máis había de entrar porque atalarora (díxeno!!!!) petaba a calor dunha maneira que tornaramos xurelas lañadas por mor do salitre mailo sol.

Eí vén outra ves o coro pondaliano, xa tardaban:

Por eso eu á min mesma, 

Non me conozo, non;

E escraman os caminos 

Mesmos por onde vou: 

Parece un pino leixado do vento,

 Parece botada do mar de Niñóns. 

Non lles faser caso, de verdá. Fasede coma quen non oe nada, que se non é pior.

En fin... Pasando pola praia de Osmo tentoume protestar escribíndolles cun jarabullo na area unha frase de pura provocasión, aljo así como “que pasa no Roncudo, que non atenden?”, por ver se o Lista tiña narices de quitarlle unha foto desas del, pero xa a Mónica a do nocello escordado ía diante, e había que sejir, así que fomos tirando e cantando con jrandísima alejría “perdona a tu pueblo señor” e “no podemos caminar cansadas bajo el sol”, cantigas de moita festa e repichoca. E chejando a Valarés apareseu o Quito, o do ultra mega training camp, fasendo o camiño de volta e eu saudeino amablemente pero tamén estrañei moito o meu pausiño de zoscar porque ás veses rabeo do tan mal repartido que ta o mundo. O Quito de volta, o Felipe bañándose na praia... Tanto rabeamos que houbo que parar aló tamén no bar de Valarés para esquecerse da vida, do universo, dos ultras e de Corme; pero tamén vaia desjrasia que xa temos eiquí outra ves a Pondal, ajora cuns mariachis botándolle unha rancherita aos nove magníficos, ándele:

Quen poidera vivir coma eles, 

Ñas prayás e bancos, 

Nos baixos e fumas, 

Ñas sirtes e fachos, 

Nos seos esquivos

Dos teros peñascos

Ajora si, ben cantado, Pondal. Os rapases teñen mérito, aljúns deles finishers dos faros 2014. 203 quilómetros. Ajora que se desta edisión do 2015 sejen as miñas directrises e adestran de taconaso, díjovos eu que os 203 quilómetros fanos levitando.

Levitar o que é levitar, nós as dúas moito non levitabamos polas dunas do Monte Branco, non sendo en chejando a Ponteceso xa diante dunha tapiña e dunha clara, compartindo mesa con Miguel Bernárdez, o aparesido, e Roberto, un dos nove magníficos.

A eles, os magníficos ultra training campers, dispensando, levoulles unhas catro horas a etapa, creo. A Mónica, a do nocello escordado, mais servidora, non vos penso disir na vida canto nos levou, porque as supermegacorredoras extremas é o que temos, que xuramos jardar o sejredo profesional. Así me ameacedes con quitarme as platamorfas de competisión, non volo dijo. E pasade para a cama, non teña que sacar o pau. Que son horas.

Parece un pino leixado do vento,

 Parece botada do mar de Niñóns.

Para a cama todo dios, Aduardo, non cho están disindo?

A chavalada tamén.

PEDRAS, TOXOS E DORES ou A VINJANSA DO SANTO HADRIÁN

"Aquí non andamos con hostias. Se despois de facer unha cousa non melloras na seguinte, non vales para nada. Polo menos iso é o que pensamos"

O que pensan en Corme. O Suso Lista. Quen mo mandaría ler. 

Ajora ta claro. Non vallo para nada. Bueno, antes de ler Salseiros xa mo cheiraba, pero ajora quedoume.

Porque eu a Malpica fun cun proxecto oculto. 

Así, de cara á galería, era todo palabrería, era todo: ai, canto me vai prestar faser a primeira etapa de día, que á lus do frontal en xullo foi emosionante pero non vías un burro a catro pasos. Era todo moito blablabla de cantas jañas de saudar os trasnos, e que se hai que estar, que hai que axudar a faser ofisialmente do Camiño dos Faros un sendeiro de jran percorrido e tal... Palabrerío, díjovolo así, en confiansa. 

Que tampouco non mo vaiades tomar a mal ajora, que o Camiño dos Faros non é que non mereza o título de sendeiro de jran percorrido, é que é O SENDEIRO, e se as administrasións non toman nota moi cejas han de estar. Ben se viu o dominjo: máis dun milleiro de endeviduos xuntou a trasnada a camiñar por aqueles cantís. Tantos que acabou Jalisia toda escorada polo peso, sobre todo pola banda de Bariso, aló onda o bar de Xan -parada obrigada-, que ademais de seren moitos os trasnos, saían daló co bandullo cheo de callos e estrellajalisia, e inda menos mal que non deron en saltar todos xuntos, que daquela xa envorcaba o país e andabamos todos náufrajos. Bueno, eu sei dun, un tal Moncho, ou Xosé, que saíu do bar de Xan a fume de caroso, así como volo dijo, e inda hoxe en día non sei se foi por medo de que chejase o pelotón de camiñantes a envorcasen Jalisia ou se por obra milagreira da marmita de callos do Xan. Porque en canto saímos do Xan e botamos de novo a correr e o Moncho -ou Xosé- viu que dous corredores nos adiantaran mentres papabamos os callos, pejou un aselerón e Mónica e servidora non soubemos máis del ata que ao chejar ao Niñóns o chamamos ao móbil e resulta que xa taba ajardando por nós en Malpica con aqueles dous. Posión máxica.

Eiquí inda non caera nijén dentro da marmita do bar de Xan en Barizo

E que non me tomen tampouco a mal os trasnos o que escribín aí arriba, que moito me prestou darlles unha aperta a Marga, Susana, Merce, Luisa, Marina... Pero non me chejou a nada, que ao non ir de véspera, todo foi chejar o botar a correr e perdelos de vista, e así non hai xeito. Porque o camiño dos faros, que o saibades, empésase a andar a véspera, e perder a preetapa é como non faselo; e perder a preetapa malpicá, iso xa é expoñerse a caer en desgraza co santo Hadrián. Por moito que teime o Suso Lista en que o santo de Malpica é placebo, que disque o de verdade ta en Corme, a min o placebo castijoume por antipática, por facerlles o desprezo as redeiras de Malpica, aos músicos de Malante, ao Submarino e á Traskiband. Mandoume pedras, toxos e dores en vinjansa.

Non o credes? Pois deixade que vos dija que todo foi pasar por diante do Santo Hadrián, pisar mal nunha pedra, sentir un pé vencido e tornar coxa. Que xa posto en faena tamén podía terme mandado un lóstrejo o santo placebo.

E así foi como estrajei o meu proxecto secreto. E xa estrajado, que segredo nin que hostias, xa volo podo contar: eu a Malpica fun probar que por fin podía correr máis de doce quilómetros sen laiarme sejido. Porque aínda que levaba un tempo co corpiño desfeito, no trail de xojete de Curuña correra os 11 quilómetros sen molestia ninjunha. E ajora tiña que mellorar na cousa sejinte.  E  nesta cousa sejinte o que finalmente comprobei foi que puiden arrastrarme os 17 quilómetros desde o santo ata a praia de Niñóns trotando coa pata coxa, laiándome sejida e ostentosamente, zoupando e esquivando aqueles toxos máir jrandes ca min abaneados polos refachos do nordés que petaba a dios. E poñendo a proba a paciencia de santa Mónica. Ijual recordáballe á cadela, que disque é nejra, pequena e velliña e xa non lle segue o ritmo cando a leva correr polo monte. Coincidencias. E que tan mal o fixen.  Mesmo houbo un cacho de pisteo xa preto de Niñóns en que metín unha zoupada desas que quedas a punto de enfuciñar, o corpo ajuanta, non caes pero tampouco te ergues e coa inercia segues correndo uns metros así escrequenada... Tanto mal lle faría eu ao santo?

Nin tan sequera os dous proxectos secretos secundarios chejaron a bo porto. Un: fundir aljunha lorza desas que deron en adornarme o perímetro. Dous: precipitar o catarro pertinaz por aljún cantil daqueles. E aquí vos sijo ben mullida, tusindo e falando como cunha pinsa no naris. Inda menos mal que parese que xa vou menos trenca. Pero mira, como dixo tamén o Suso Lista, "o que estea libre de miserias que empece a hostias".

Ben falado, Corme. Para a vindeira etapa ofrézome ao santo deles, que disque é moi milagreiro. Ijual favoréseme tanto que corro coma unha jasela e lojo fajo eu soa a Levantada e carrexo unha fragata ata o Petón de Tubías. E non me levar a contraria, que vos mando pedras, toxos e dores. Hostias non, que non son de Corme.

Veña todo dios a ler a Suso Lista, pero apajade a luz axiña, que xa son horas. Róubolle outra frase máis e déixovola eiquí para que soñedes coma santiños:

"...sei que nalgún lado da nosa alma ten que estar o patrón polo que o traxe a facer será de ilusión ante o próximo proxecto"

ULTRAS, TRASNOS, TWISTERS, EXTRATERRESTRES

“Un hombre poco práctico es lo que necesita quien está en una situación extrema”

Pa min que a frase de aí enriba escribiuna Chesterton para que eu poidese caer da burra algún día, así como  a xente como Jabalí está no mundo para que exista xente coma Quito. Coño, tou citando a Chesterton e ao Jabalí do Sacho así seguido. Cousas veredes.

O caso: o sábado 26 de xullo, acabadiña de chejar a Fisterra medio catatónica e sen asimilar a intensidade das últimas horas vividas, veume a frase á cabesa. A de Chesterton (a de Jabalí tamén mola, non te mosquees, Jabalí). “Un hombre poco práctico es lo que necesita quien está en una situación extrema”, repetíame coma un mantra, e tal. E disíame: pra pouco práctica servidora, de feito virando a desastriño, que me perdo seguido no monte e wikiloqueo fatal. Un home? Un home tou feita xa hai máis de 24 horas, desque fatiguei traballosamente os 53 km das narices correspondentes ás dúas primeiras etapas do Ultratrail Camiño dos Faros (de ajora en diante Ultratrasnada), ás que fun ofresida e cumprín sen choromicar demasiado ostentosamente. E nunha situación extrema ajora mesmo tan varias persoas ás que lles debo moito, entre eles Quito e Jabalí, os da existencia resíproca (de ajora en diante “os resíprocos”), que levan dúas noites sen durmir e case 40 horas de carreira… Ta claro, NECESÍTANME!!!!!!!

Quito. O anxo da garda de todos cantos aló estivemos

Jabalí: o entusiasmo, a forsa, a enerxía contaxiosa

  

Collín e arrinquei a merda aquela de vestidito rosa que me fai pasar por xente, vestín de misión ultraespesial, mochila de Dora Desbrosadora incluída, collín un mapa que me obsequiaran moi amablemente a véspera na oficina de turismo de Camariñas (ai o wikiloc, cando aprenderei) e saín a correr do albergue rumbo ao mar de Fóra coa firme determinación de percorrer o camiño dos faros en sentido inverso sen parar ata dar cos extremos da Ultratrasnada, e voltar con eles ata Fisterra apoiándoos e animándoos e faséndolles monadas (cantándolles non, que cantar non sei), porque si, porque son home/muller pouco práctico/a e tou en débeda cos pelexos resíprocos eses, que se non cheja a ser polos azos que me fora dando o Jabalí e polos coidados e a atensión do Quito, a boas horas teria eu chejado a Ponteceso o venres e rematado os 53 kms das narices, quen me mandaba. Digo!

Tiñades que verme saír coma una bala na miña misión ultraespesial de home/muller pouco práctico/a, así a fume de caroso e cun aquel talmente aeródinamico, que mesmo paresía que a forsa da gravidade deixara de existir ao meu paso (quen a quere), anque lojo aló na encosta pa subir aos cantís aljo de gravidade si que había, cajonodemo, e daquela xa dei en reptar pero sen desistir no meu empeño de ir animar os jartibles dos 203 km, quen lles mandaba.

E que ben seguín a ruta inversa. Seguina bárbaro, ata que me perdín, era visto. Aidiormío –pensaba eu-, a ver se inda lle vou dar máis traballiño á orjanisasión! Ai como teñan que vir rescatarme daquela si que a liamos, deus non o queira, con todo canto eles levan breado, que nin paraban a durmir, que os trasnos, ademais de obrar milagres de multiplicasión e amplificasión, aínda por riba posúen o don da ultraubicuidade, porque dous días e dúas noites botaron aparecéndose aos corredores en cada encrucillada do camiño transitable ao tráfico, talmente coma as aparisións dos santos, que chejan todos surfeando en pedras, pero eles a mogollón, en coches e furgoneta ultraavitualladora, e todo era enchernos de comida e bebida e animarnos e sacarnos fotos que paresiamos famosos, e ofrecer masaxes e curar pés e vendar e mesmo houbo gaiteiros e todo, e unha noite ata queimada, pero para o público, que os ultras nun ultra non se dan ao bebercio, por favor. Que ben se vive de atleta, así a todo. Que vida tan regalada, caso de parar no km 53 (das narices).

Aparisión ultratrasna retratada por Antonio Amboade

 En fin, aló estaban sempre mirando polos corredores o Traski, Marina, Eloi, Pablo, Bea de Cotelo, Dores, Susana, Conchi, Merce, Ramón, Isabel, Antonio… (desculpas anticipadas para os trasnos que non nomeo) Que dicir do equipo ultrasanitario de Marga Sobrido, Eva, Sandra, Marta e Iria, que xa quedaron con sona de milagreiras, tanto e tan ben fixeron (e tan malladitas quedaron)? Que dicir da hospitalidade da encantadora Cristina, a fareira de Vilán, abrindo o faro de madrugada para ofrecer acubillo e viandas a trasnos e corredores, mentres Ramonchu os recibía ao son da súa gaita?

Outra do Adolfo: o milagreiro megaequipo ultrasanitario

Tanto traballo leva pasado toda este xente  pa que ajora veña eu coa trapallada de que me perdín intentando axudar? Era boa!!! Tira millas, calamidá –disíame- que maloserá que non deas chejado ao Rostro. E chejín, pero como andaba perdida, antes de baixar topei cun bar (que magnetismo) rodeado dun prado de margaridas que apareseu alí no medio da nada, coma un soño raro, pero soño non era que ben que entrei e pedín un twister por aquilo da hidratasión, e aínda ajora non me explico o que me ocorreu, que mentres corría e lambía no twister dei en lembrar o vivido talmente como Proust coa madalena, pero en twister. Ijual é que co esforzo dos 53 km das narices quedárame a faltar un mineral e o polo repúxomo e activou as conexións cerebrais, caso de eu telas; sendo así  recoméndovolo como parte fundamental da dieta na supercompensación dun ultra, que a min Marga Sobrido explicoume, cando xa rematara a Ultratrasnada esta, digo que me explicou que a partir de certas distancias en carreira, os efectos sobre o corpiño deixan de ser puramente musculares para comezar a afectar aos órganos vitais, que o saibades, que Marga controla mogollón e fala do seu oficio con auténtica paixón. Non sei o que opinará Marga Sobrido sobre os Twister, pero bueno.

Aínda que tamén pode ser que o efecto Proust viñese dos coloriños do polo ese, que lle dan un aire así como marciano, e foi por iso que lembrei a aparisión a media noite do xoves en Malpica de Jabalí (está en todas, este), Quirina e Palote, que acababan de mudar a roupa e viñan tan preparados e tan pros e tan deslumbrantes que me entraban jañas de prejuntarlles se eran desta galaxia ou viñan á festa, eu veña mirar para eles coma a prima tonta de la aldea, coas miñas mallas decatloneras, as zapas rotas e a palestina hippy. Porque unhas horas antes eses tres non vos eran marcianos, non, que viñan  normalitos de todo, que eu ben que volos vin pola tarde cando nos resibiron as xentes de Fegerec, xentes que parese que quedaron bastante agradecidas pola iniciativa solidaria de Miguel Bernárdez e compañía, que ao final o rapaz foinos liando a todos de tal xeito que conseguimos recadar case o correspondente a 7000 quilómetros entre marcianos e terrícolas e quizais faser un pouquiño máis visible a asociación. O que igual non saben na Fegerec é que máis agradecidos estamos os que corrimos por ter ocasión de enfrontar os nosos retos particulares ao tempo que nos sentimos un pouco menos inútiles e simulamos ser boa xente, pero isto é un segredo, non llelo digades a ninguén.

Xuntanza coa Fegerec

Extraterrestres avistados por Antonio Amboade

 

Todos atentos a Miguel Bernárdez na charla técnica

 De que falaba? Ai diormío. Que dixen de antepenúltimo? Ai si, que corría cara ao Rostro, lambía no twister e lembraba a noite da saída en Malpica… Aló estaban os canarios, altos e espigados coma elfos, que logo habían de levar a primeira posición con moita diferencia durante 150 quilómetros; aló estaba a Belensiña, decidida a cumplir co seu obxectivo dos 100 km e que acabaría fasendo outros 50 máis de propina acompañando a Carlos, un dos poucos elixidos que completarían os 203; aló Priscila, grandísima atleta habitual dos podiums a quen tivera a sorte de coñecer uns días atrás kayakeando; os seus compis, entre eles Ana, Diego e Jana, que formarían con Pris o grupo máis simpático e dicharachero, subindo encostas endiañadas a todo meter e cantando a voz en grito coma unha excursión escolar; Felipe Oza, do CAS, unha auténtica forsa da naturesa, que case no final dos seus 203 aínda tería ganas de andar por aí fasendo piruetas; Xosé, que despois dos seus 80 km, ao día seguinte, despois de tomarlle unhas cañas, aínda se deixaría liar para faser a derradeira etapa… E tantos outros, máis de corenta corredores tomando a saída entre fachos, gaiteiros, trasnos, familiares, veciños e xentes do Fegerec. Chegara o gran día, chegara o momento de demostrar que o soño de Miguel, de Traski, de Quito e demais trasnos podía facerse realidade, e aí estabamos, percorrendo o porto de Malpica debuxando no ar da noite  unha serpe de luz cos nosos frontais.

 

Entre lembranzas alcanzo a praia do Rostro, descálzome e camiño á beira do mar embravecido. Levo unhas dúas horas de camiño. No teléfono dinme que a meirande parte dos corredores están a piques de chegar a ese punto. Parece mentira…penso que mentres algúns deles corrían eu tivera tempo de conducir desde Ponteceso ata Camariñas, bañarme, descansar unha hora pola tarde, visitar o faro Vilán, conducir ata Camelle, tomar os pinchos con que nos agasallou Ramonchu no Meu Lar e coñecer novos trasnos encantadores, subir no coche deles de novo ao faro de madrugada para deixarlle a Pedro o meu frontal, durmir bastantes horas a noite do venres ao sábado, almorzar, pasear preguizosa por Camariñas e conducir ata Fisterra. En todo este tempo, sumado á noite enteira de xoves a venres, había sete persoas que non pararan de correr… Sentín vertixe, sentín medo por eles, e moita admiración, e o desexo profundo de que non fraqueasen…Pregunteime cantas paisaxes fermosas terían visto, pregunteime se algún momento da segunda noite puido ser tan máxico como aqueles quilómetros que percorreramos na néboa guiados polos varridos rítmicos da luz do faro Nariga, coma un xigantesco corazón luminoso na noite, e a chegada á base do faro coa cúpula iluminada.sentindo que dalgún xeito foramos quen de atravesar o espello e internarnos nun mundo de estraña beleza. Se tan intensas foran as sensacións da primeira noite, que terían vivido eles?

Ao final da praia espero coa sempre agradable trasna Conchi e a campiona de ironman Natalia, que se adiantara ao resto. Van chegando…As caras, os acenos falan de cansazo extremo, de sufrimento e determinación. Están feitos dun material distinto. Síntome privilexiada por vivir con eles estes momentos irrepetibles, emocionantes, e son consciente de que debo atesourar cada intre, cada imaxe, cada frase, que debo gravalos para revivilos no recordo cando isto remate.

No atardecer, camiño a Fisterra, procurei ser boa compaña…procurei animar, entreter, dar conversa ou simplemente estar aí…O pouquiño que poida ter axudado, con todo, non é nada en comparación co que me levo. Velos reagruparse no outeiro, vestir todos as camisetas amarelas, entrar xuntos, percorrer o pasillo de amigos, familiares e xente Fegerec, os aplausos, as aclamacións, as apertas, os bicos, as bágoas de emoción desbordada… Esas bágoas que non nos abandonaron durante días aos que dun xeito ou doutro abandonamos rutinas para embarcarnos nesta tolemia, nesta trasnada, neste soño solidario…Porque quizais o Camiño dos Faros exista para os trasnos, raros e únicos fuxirmos no outro lado do espello. 

E xa mo paresía que había de dar en escribir cursiladas, que pa min que vou maior, cajonodemo. Máis me valía arranxar un pouquiño a casa, que ta todo  manja por ombro, e deixarme das lerias estas do blog. Tamén hai que ser ben  pouco práctica/o. Veña, inde por aí lamber nun twister ou naljo e non me fajades moito caso. Iso si, se algún día vos atopades nunha situación extrema... asubiade.