MONTE BRANCO TRAINING QUEEN E A PARVA DA BARDA

Teño o corasón contento porque despois desta sejunda etapa do Camiño dos Faros hei quedar por fin mundialmente consajrada como corredora extrema.

Todo comesou o sábado á tardiña cando en Ponteceso improvisei un adestramento de elite consistente en subir e baixar o Monte Branco con saia curta e botas de platamorfa tipo dancing queen. Pódovos disir que causei sensación na ruta pondaliana co meu estilismo e coa miña perisia en semellante exersisio de propiosepsión taconil.

Houbo quen me prejuntou se ao día sejinte pensaba faser os 27 quilómetros da etapa Niñóns-Ponteceso. Eu contestaba que si, e que correndo, e mirábanme aljo raro. Mesmo a xente coñesida tamén aljo raro me miraba pero era todo pura envexa, que ben vía eu a Daniel, Felipe e Quito e a un que non se chama Pablo, dijo que ben os vía a eses mirar con ollos celositos as miñas fantásticas platamorfas, quen llelas dera para entrenar. Ha! Monte Branco Training Queen fun por un día, brillaba máis có sol morrendo no mar. Menos que Marga, Beti e Bea de Cotelo. Moitirmo menos que Adrián Varela,  que nos guiaba, pero máis có sol, fixo. Que como disía xa morrera no mar.

E que ben baixei entre aqueles pelouros soltos. Cousa digna de ver. Con “pelouros soltos” conste que non me refiro aos envexosos de antes. Era expresión literal, non sei se me explico. O caso: inda fun quen de perfecsionar a técnica de baixada entre pelouros, xa de por si depurada. Iso foi cando Mari espetou que non o podía aturar máis e por iso deixoume un cortaventos e un pao ben jrande pa usar de bastón, que resultaron complementos divinos, que aí xa taba monísima a la par que superpro, o sea.

E fíxose noite e baixar tornaba empresa heroica e Chus ofresíame apoiarme nela e os cativos emboscábanse e imitaban alimañas para meternos medo, pero nin me apoiei nela nin mallei nos cativos co pau porque era de moito máis avío como báculo da miña desestabilisasión. Ajora, rapases, deixade que vos pille un día sen taconasos de competisión. Dispensando, Beti.

Lojo entremedias veu aquilo da lúa encarnada asomando sobre o malecón conforme nos achejábamos de volta a Ponteceso, e veu aquilo da hidratasión prolongada en plan supercompensación e veu aquilo do conserto da Traskiband e do aniversario de Ceci e do Daniel cantando e de bailar na porta do bar e de quedarmos ata o final o millor de cada casa, pero non vos quero aburrir coas rutinas típicas das corredoras revelasión.

Ao dominjo ijual si que chejei un pouquechiño sobreentrenada ou sobrehidratada ou as tres cousas, como diría Suso Lista, pero disimulei, que é o noso, o das atletísimas superextremas que adestramos platamorfamente polo bar e polo monte. Ademais daquela xa calzara as zapatillas. Rosas. Que menos.

E todo foi saír do primeiro trasnoautobús na igrexa de Niñóns os nove magníficos do Ultra Trail Camiño dos Faros Training Camp –dispensando-, amais de Mónica e servidora -independentes-, botarnos ao trote ata a praia e sacar unha foto do jrupo, que tamén foi o único momento en que cadramos os once. Porque a idea de Quito era empesar tranquilos para acabar con chispa pero a min deume máis por empesar tranquila e acabar senil, como fasemos as consajradas. E xa chejando á Barda rifei con eles por reajruparse e aviseinos ben avisados de que nunca máis, pero nunca máis ajardasen por min (májoa do pau da véspera para acirralos coma as vacas “pasaaaade, ultratrailtrainingcampers, ho) y a dios puse por testigo de que eu non me había perder polo camiño, que boa son eu.

De feito, nada máis perder o jrupo de vista, aproveitei para poñer en práctica un novidoso adestramento tamén inventado por min para a ocasión. Consiste en describir insistentemente numerosos aneis conséntricos arredor dun caseto, debuxando cos pasos un mandala infinito. Boísimo para a fortalesa mental tipo dar cera pulir cera e tal. Ao mesmo tempo, para potenciar a efestividade deste exercicio, ademais de respirar forte e traballosamente, hai que poñer cara de buscar frechas verdes e botar aljún xuramento. Caso de que esta rutina se vexa interrompida polos berros duns señores moi amables que tan paseando os cans pola praia, cómpre aprazar o adestramento e sejir o camiño que che están indicando, máis ca nada por non faserlles un feo, que as hipersupermegacorredoras xamais non perdemos, palabrita del niño jesús.

Ajora fasemos un inciso porque acaba de apareser un coro estilo traxedia grega con su solista (Suso Lista non, su-solista), que non é outro có mesmísimo Pondal resitándose a si mesmo -tuneado- e increpándome así:

por eso as boas xentes

pr' onde vagante vai,

ó ver o seu abandono,

din con admirasión:

parese un pino leixado do vento

parese botada do mar de Niñóns

(BIS)

(BIS)

(BIS)

(BIS)

Bueno Pondal, cálateme a boquiña e leva o coro faser mutis por aí. Prosma.

Fasédeme caso a min, que vos teño que contar que lojo, catro pasos máis adiante, ideei outro exercicio de propiosepsión deses tan recomendables. Atendede ben, que non ten desperdisio:

Trátase de acabar nunha cala de pelouros e ir saltando por eles con cara de pánico, así coma se te estiveses prejuntando onde carallo puxeron aquí a saída. Unha ves que choutaches por todos e cada un dos pelouros da cala en todas as direccións posibles e noutras tamén, daquela xa podes buscar o mesmo camiño polo que baixaras pa dar volta. Sen chorar. Caso de levar algúns metros subidos estilaso cuadrúpede e comprobar que tas no medio dunha toxeira, entón cómpre inisiar unha manobra de retroseso de xeito que acabes en pose de rá botándose á auja, en plano inclinado descendente sobre unha alfombra de espiñas de toxo (soa a reseita, non?), e deixarte levar de volta aos pelouros, coidando a dentamia se for posible. As espiñas interiorízanse como lembransa inesquecible, sobre todo as de debaixo das unllas. É a técnica chamada “A Parva da Barda”, en breve obrijada en sentros de alto rendemento. Májoa que non me gravasen, que empeso a coljar vídeos destes en youtube e me forro e me pide pasantías o Kilian.

Non sei se me dá medo,

 Se me dá compasión;

 Parese un pino leixado do vento, 

Parese botada do mar de Niñons. 

Isto de aí atrás é un boicot clarísimo que me está a faser o coro pondaliano por mandarlles calar antes. E non o cantan con asento de Cai, como as chirigotas? Moi empoleirado vexo ao Aduardo, ha de ser porque xoja na casa. Non lles faser caso ninjún.

O que disía: de aí en diante sejín depurando a técnica e a consentrasión, sobre todo cando chejando ao Roncudo me alcansou o Alex de Laracha, que non corría. Májoa tamén aí do pau para jindarllo á cachola, cajoenros. Dito desde o afecto e o compañeirismo

Roubada eiquí: http://www.caminodosfaros.com/faro-roncudo/

Ajora ben, que tan mal me pareseu chejar ao Roncudo e non ver ao Suso Lista. Quen quere faser a sejunda etapa dos faros e non escoitalo? Persebedes? Que sentido faser o camiño a todo meter e chejar tan cedo? E o concello, que menos que meterlle no faro unha pantalla de plasma tipo Rajoy -dispensando- cunha jravasión? Faséndelle aljo interactivo aí en Corme, eu que sei, poñede en valor o voso, o Suso, o persebe, cultura empresarial, un merchadising, aljo, vendede souvenirs en forma de persebes que os acendas e saia a cara de Suso Lista falando. A min jústacheme ben máis có Pondal e mira o que tal liaron en Ponteceso con fitos e a ruta e a fundasión e todo. Lojo non vos queixar.

Non me quedou outra que rapinarlle a foto ao Amboade. O que tal me perdín. Non volvo correr.

Xa lojo superada a desepsión, Mónica -a do nocello escordado-, mais eu fomos desenvolvendo unha estratexia consistente, como ela ben expresou, en enredar en canta silva, toxo e taberna encontramos polo camiño. A primeira taba en Corme. Parese que non era día de Levantada (o que non se cosque que lea Salseiros) que taba a xente toda de terraseo e non vimos nijén carrexando barcos cara ao Petón, e moita májoa me deu iso tamén, que ten que quedar ben autonómico e pintoresco, palabros do jran Lista. Ajora ben, a tónica a auja e o aquarius entraron de marabilla e máis había de entrar porque atalarora (díxeno!!!!) petaba a calor dunha maneira que tornaramos xurelas lañadas por mor do salitre mailo sol.

Eí vén outra ves o coro pondaliano, xa tardaban:

Por eso eu á min mesma, 

Non me conozo, non;

E escraman os caminos 

Mesmos por onde vou: 

Parece un pino leixado do vento,

 Parece botada do mar de Niñóns. 

Non lles faser caso, de verdá. Fasede coma quen non oe nada, que se non é pior.

En fin... Pasando pola praia de Osmo tentoume protestar escribíndolles cun jarabullo na area unha frase de pura provocasión, aljo así como “que pasa no Roncudo, que non atenden?”, por ver se o Lista tiña narices de quitarlle unha foto desas del, pero xa a Mónica a do nocello escordado ía diante, e había que sejir, así que fomos tirando e cantando con jrandísima alejría “perdona a tu pueblo señor” e “no podemos caminar cansadas bajo el sol”, cantigas de moita festa e repichoca. E chejando a Valarés apareseu o Quito, o do ultra mega training camp, fasendo o camiño de volta e eu saudeino amablemente pero tamén estrañei moito o meu pausiño de zoscar porque ás veses rabeo do tan mal repartido que ta o mundo. O Quito de volta, o Felipe bañándose na praia... Tanto rabeamos que houbo que parar aló tamén no bar de Valarés para esquecerse da vida, do universo, dos ultras e de Corme; pero tamén vaia desjrasia que xa temos eiquí outra ves a Pondal, ajora cuns mariachis botándolle unha rancherita aos nove magníficos, ándele:

Quen poidera vivir coma eles, 

Ñas prayás e bancos, 

Nos baixos e fumas, 

Ñas sirtes e fachos, 

Nos seos esquivos

Dos teros peñascos

Ajora si, ben cantado, Pondal. Os rapases teñen mérito, aljúns deles finishers dos faros 2014. 203 quilómetros. Ajora que se desta edisión do 2015 sejen as miñas directrises e adestran de taconaso, díjovos eu que os 203 quilómetros fanos levitando.

Levitar o que é levitar, nós as dúas moito non levitabamos polas dunas do Monte Branco, non sendo en chejando a Ponteceso xa diante dunha tapiña e dunha clara, compartindo mesa con Miguel Bernárdez, o aparesido, e Roberto, un dos nove magníficos.

A eles, os magníficos ultra training campers, dispensando, levoulles unhas catro horas a etapa, creo. A Mónica, a do nocello escordado, mais servidora, non vos penso disir na vida canto nos levou, porque as supermegacorredoras extremas é o que temos, que xuramos jardar o sejredo profesional. Así me ameacedes con quitarme as platamorfas de competisión, non volo dijo. E pasade para a cama, non teña que sacar o pau. Que son horas.

Parece un pino leixado do vento,

 Parece botada do mar de Niñóns.

Para a cama todo dios, Aduardo, non cho están disindo?

A chavalada tamén.

A VELLA REPUNANTE E O TRAIL DO ANLLÓNS

Si había algo que yo sabía hacer por mi cuenta era equivocarme*.

Había unha vez un grupo de xente que traballaba con ilusión de promover a participación da veciñanza en actividades deportivas e inculcar valores como o compañeirismo, a igualdade, a solidariedade, o respecto polo medio ambiente, a defensa da terra e das tradicións locais. Eran o club Ciclista Laracha en Dúas Rodas e a súa irmá montañeira, Laracha en Dous Pés, todo un referente non soamente no ámbito local polo seu labor no día a día, senón tamén para os foráneos que atrae aos seus eventos estrela: a Pedalada e Andaina Solidaria e o Trail e Andaina polas Cabeceiras do Anllóns.

Había unha vez una señora baixiña que andaba de moi malísima ostia porque taba presa da dor nos xeonllos e non podía darse ao seu visio de trotar polo monte. Non se sabía se lle doían porque a medida que se fasía maior ía levedando e as pernas non termaban daquel bazuncho, ou se empezaron a doerlle antes e por pouco trotar acabou levedando: que foi antes, o ovo ou a jaliña? É ijual; o caso: tornou vella repunante.

E houbo un día en que a vella repunante, fozando no facebook, leu no evento do Trail do Anllóns un comentario que lle soou raro. E fixo o que fan as vellas repunantes: encabuxarse, rifar e defender os seus argumentos coa ousadía propia dun sindicalista do metal*, que digo eu se non lle tería sido mellor quedar calada, por unha vez e para variar, porque unha cousa é razoar e outra é poñerse coma unha hidra, que será boísimo para desfojar pero logo veñen os remorsos.

E si, tedes razón, a vella repunante dos remorsos era eu, vale? Quítame de aí as terceiras persoas. Os de Laracha en Dúas Rodas / Dous Pés si que son eles. As themselves, no reparto.

E despois dos rifirafes e dos quítame de aí esas pallas (dispensando), veu a paz e a promesa de acudir ao evento e de entrar de última en meta. Acudir era empresa difícil por aquilo da conciliación e da prejiza inherente ao meu natural; entrar de última era o esperable. E xa bastante sería que non me embreasen, emplumasen e chimpasen ao río por rallante, o que facemos por moito menos no lugar de onde eu veño.

Chejou o día e non, non había hordas esperando para linchar a ninjén. Había, si, unha Quirina arrefriada e un Palote desabrigado porque disque así corre a fume de caroso, para espaventar o frío, e debe ser certo porque entrou décimo. Xa sabedes, a despelotarse. Había tamén unha Fátima, un Grinch, un David, un Pedro, un Pablo, un Abu, un Javi e un Carlos do CAS, o clube da camiseta que fai bandullo a quen non o ten, por moito que o neguen.

Foto propiedade do Grinch, anque el tamén sae

Había tamén unha Priscila e unha Jana radiantes, que sempre as ves chejar ás carreiras cun aire tan feliz coma se fose o primeiro día que as deixasen saír de noite, que o deben pasar bomba voando polo monte. Primeira e segunda no podium con tempazos, unhas fenómenas.

E alí no medio dos catrocentos e pico que se xuntaron taba servidora rezando por non romper no intento. Botaron o fojete (literalmente, opa Laracha!) de saída e nos primeiros quilómetros todo foron risas e brincadeiras. “E falta moito?” E cando chejamos?” Paramos nun bar ajora que inda tamos cerca?” “Que juapo vas co tutú!!!” e así, o típico. Ao meu ritmo trautor as subidas eran das de non afojar por completo, as trepadas con cordas taban moi entretidas (nunha presenteime ao Roi que xa non levaba o tutú, lástima) e a chejada ao primeiro avituallamento ao son da gaita foi marabillosa. Alí puiden parolar un cacho con Juan Canedo e outra moza da organización e comentar “daquilo”. É o bo de ser unha manta, que non che importa enredar nos avituallamentos porque total, vas facer un tempo de merda igual. Quedaba alí de boa gana, pero tampouco era plan, así que seguín trotando costa abaixo e de aló a un cacho, avanzando sumida nos meus pensamentos (caso de eu telos) tropecei cuns que viñan de volta porque se perderan, e así foi como souben que eu tamén me perdera, porque mo dixeron eles, e tamén fai falta ser burra, que a sinalización era perfecta. E é outra incidencia desas que tampouco me molesta, porque coñeces sitios –e xente perdida- pero máis práctico é ir polo rego, tamén é certo. E nestas apareceron o Grinch e Fátima, ela toda simpática e amable, el todo chinado por terse perdido –ese vai faser un vello ben repunante, dígovolo eu- e fixemos xuntos a subida por unha especie de parede de barro que mesmo paresía que ías caer de costas e Fátima non quería morrer e a min paresíame que como sitio para morrer estaba ben bonito e así xa quedou ela máis conforme.

Outra do Grinch

Lojo xa viñeron aqueles lameiros interminables deses que perdes as zapas neles e tes que meter a man para rescatalas e volvelas calzar, e os charcos tipo piscina olímpica, e os camiños-regachos e todo era húmido, lamacento, pegañento e esvaradío –isto é trail, neno!- e préstase moito a maldicir e no meu caso, como nacín meducas, a andar tan despacio que aburre verme. Porque vale que unha sexa partidaria de correr unicamente para disfrutar, vale que non esteas polo sacrificio, pero un pouquechiño de espabilasión tampouco non me habería de vir mal. Digo. Certo que intentei poñer en práctica unha estratexia para aselerar un anaquiño, que consitía en imaxinar que de tanto mergullar as zapas nos lameiros seguro que me entrara algunha miñoca, e como me dan tanto noxo había de saír correndo escopetada, pero moi vividamente non o debín imaxinar, porque aquilo era puro ralentí e inda por riba xa empesaban a protestar os xeonllos, os cadrís, as cadeiras e a cabesiña, que me fasía sentir como en traballos forsados - unha de ferro arrastro, rouca cadea, castigo atroz do meu erro. Tan férrea e rouca, que chejada ao sejundo e derradeiro avituallamento, decidín en firme que eu de alí non me movía, pero cando apareceu o corredor escoba cunha parella e me soltou aquilo de “pero muller, unha vez aquí, o bonito é rematar”, deille a razón. Non sabía o que disía, pobre rapaz. Alex. Tempo tivemos para falar largo e tendido, abofé: tanto me doía o corpiño que camiñaba, camiñaba, camiñaba, e cando me sentía culpable por el, que taría perdendo de tomarlle o vermú cos colegas pola miña culpa, daquela trotaba un anaquiño pero logo tiña que camiñar porque por el tería pena, pero polos pinchazos que me mandaban as pernas, terror. E así foi como me fun arrastrando traballosamente polo treito máis corrible, que tamén vaia calamidá. E que gran persoa, o Alex. Grande como o resto da organización, os que alí estaban na meta: Roi, que entrou da man comigo; Gerardo, que me recibiu tan amablemente; Lito, que me regalou o dossier da asociación e me comentou a súa liña de traballo; Canedo, co seu apoio…Todos e cada un deles merecen a nosa admiración polo seu esforzo para conseguir que amemos esas terras do Anllóns nunha cita aberta a todas as persoas que corremos, trotamos, camiñamos ou nos arrastramos…mesmo as vellas máis repunantes.

Foto roubada á organización

E colorín colorado, que mañá hai que traballar. Pasade para a cama.

* Carlos Salem

*Teresa Moure

* Quen vai ser, ho? Pondal!!!