SERVIZOS MINIMOS

Inzado a mala herba teño o blos a forza de descoidalo. Ai mimadriña. Esta epoca e o que ten, que non miras polo cespede quince dias e xa logho queda a monte.
Por certo… Ola, que tal?
Eu por aquí, coas mans nos petos, pateando un croio, ollada esquiva, cabesa abaixada, asubiando, coma quen non quere a cousa, 6 dias sen correr, 15 dias sen escribir, estado mineral sen signos de vida. E non se estaba tan mal en modo petreo, tampouco vaiades pensar –eravos moito peor o carcere, onde vai parar; o malo eran os remorsos de non ter posto a foto que lle quitei a Paco no caixon TAC, que da outra volta non o mencionei porque andaba eu coa miña teima nachas power forever (e aí Paco, por moi versatil que sexa, non cadraba moito), e porque ademais contaba con perpetrar unha segunda parte ao dia seguinte, se non fose pola ghalbana esta que por veses me invade a traizon.

Este si que non sofre de ghalbanansia

Noraboa, Paco!!!

Canta xente memorable no Courel… O Blas -ese señor co que soamente me comunico no feisbuk, que rara e a vida moderna-, que tamen fixo podium no ultra; Manuel, que tanto loitou consigo mesmo; Luis e Carlinhos, que tanto loitaron co cabuxo asasino; tantas e tantos que o deron todo por rematar trail e ultra, e mentres tanto eu daba en ficar estomballada nun anaco de cespede no km 31 recreandome na sombra destas arbores:

Aquilo antollouseme o retorno a Itaca, o xardin do eden, a terra prometida, o shangri-la. Teria posto o meu vivir a pe do avituallamento, xurovolo, ainda sen birras e todo, que xa e moito disir. Nin sequera cando xa estaba descansada de todo e o Miguel apareceu por ali e me animou a seguir en modo escoba, nin sequera ai o pensei, que xa o disia Uxio, que cada sitio ten un camiño que non vai mais ala, por moita magoa que me quedara no fondo de non compartir os ultimos quilometros co insensato ese que ousou chamarme “doña” e de perder a ocasión de irlle arreando mochilazos, a falta de bolso de pel de crocodilo.

Parece que pasaron anos desde aquela…
No entanto tivemos ao Beserriño triunfando nos aquilianos, hoxe temos a Corredoira enfrontandose cos 215 km da Cerdanya, esta fin de semana o free-running organizado por Cibreiro polas terras das Pontes, o noso Rafita biciclista que xa entrou en Francia…
E eu aquí tirada esghotando as existensias de xeados da Curuña, queredelo crer?

Veremos de ir espabilando para esta que se aveciña:

Free running nocturno Cabo Home

Xa parece que nos vai quedando mais aquelado o cespede.

GALICIA MAXICA TRAIL APERTAS - ESVARO NO COUREL

Pero quedei sen elas. Sen as apertas de Moutinho ao entrar en meta, que a ver que necesidade tiña eu de ir esvarar no Courel, alo onde cristo perdeu os cravos, naqueles eidos solos onde ninguen foi nin ha de ir, se non eran as apertas de Moutinho ao rematar, que aquí churrasco non daban.

E non pintaba mal a cousa -quitando a semana previa estresada, maldurmida e guarra de nocilla- (alo foi a captatio benevolentiae de rigor), nooon, non pintaba mal: de feito, contra todo prognostico, conseguin non perderme no camiño Sarria-Seoane, ghrasias as indicasions dos meus anfitrions, Carola e Serxio, e mais dun corredor asfalteiro de Sarria que apareceu na barra dun bar tomando as cañas a vespera (isto non e frugal, seino, nin ortodoxo pa a vespera dunha carreira, pero calademe a boquiña e deixademe vivir, vale?)

Sarria-Samos. Friaxe, sol, pelejrins.
Lembranzas doutras xeiras en que a miña anfitrioa, gran medievalista e museologa, me guiara polos segredos da abadia.

Samos- Triacastela. Friaxe, sol, pelejrins.
Atraveso terras tremorentas sen atrancos (nun tris tras, sen tregua, e se queredes tres tristes tigres tamen volos poño, erre que erre)

Triacastela-Alto do Hospital. Friaxe, sol, pelejrins.
Xa lles vale aos pelejrins no medio da estrada.

Alto do Hospital-Seoane do Courel – Friaxe, sol, estela de condutores aborrecidos.
O retrovisor reflicte imprecacions contra a vella do Opel Austwich a 20 por hora.

Seoane do Courel, andandara a escola esa onde reparten? (dorsais)
Baixo a costa ghrande. No camiño saudo a Manuel. Non recordo o que falamos porque deixara as neuronas ciscadas por Sarria. Tamen a Quirina e Palote, parella supersonica. Dorsal, camiseta azul GMTA bonita bonita, plantiña de regalo. Chamanme “doña”. Non respondo cun bolsazo porque non hai confiansa e levo mochila, pero na proxima xa veredes, orghanisadores. Bolsazo co ferro de pasar dentro pa mais contudensia. Co debido respecto  :D
Subo a costa ghrande. No medio saudo a Luis e tamen a sufrida Lucia, que vai preguntandose que faser mentres o mozo trailea, eterna pregunta da xente acompañante. Logho vexo unha cabesiña asomando nunha fregoneta: Luis o da Camara, de palique con Carlinhos, ultreiros ambos. E a pobre da Loli enfrontando un reto moitisimo mais arduo: esperar que o home ultree. Loli, fenomena. Faltaba Blanca, trailera maratoniana que imaxino que teria que pasar sen correr pa quedar co cativo. Opa ai, Blanca, espero que cadremos axiña nalghun monte.

Un que pasaba cara a escola –se e que van coma tolos- case me deixa sen plantiña e sen dorsal mentres lle sacaba esta afoto a Luis, o gnomo da fregoneta:

Deixo a chaqueta no coche, prendo o dorsal no mochilo de Dora a Desbrosadora. Empezo a baixar a costa ghrande. Volvo ao coche, deixo a plantiña, ai que despiste. Empezo a baixar a costa ghrande. Volvo ao coche, collo as luvas CTO. Empezo a baixar a costa ghrande. Volvo ao coche, penso en fuxir. Desisto. Baixo a costa ghrande. Erame mellor ser covarde e fuxir, pero por non volver subir a costa ghrande xa logo quedo a trailear.

Fago a pailaroca mitomana autopresentandome a moi admirada Sonia Botana, que me conta un cachiño da sua traxectoria. Peaso de runner, peaso de forsa e exemplo de superacion. Reverencia.

Saio peghadiña as compostelas Belen e Cristina. Encantame que haxa un tapon descomunal xusto antes da primeira baixada cabr…dificil, porque asi nos da tempo a presentarnos a Raquel, que tivo a amabilidade de sacarnos esta foto con Luis, que tamen e fillo predilecto deste blos por tantas flores que lle bota:

Non e unha romeria, chamase trail.

Na Cova da Mouta, Mourinho – Espera, non: na Cova da Moura, Moutinho (asi si) recibiunos cual espirito benfactor das tebras espelusnantes, ou das espeluncas tenebrosas, ou algho asi, advertindonos de abaixar a cabesa pa non escachala contra as rochas, a poder ser, e felicitandonos por atrevernos a vir esvarar ao Courel. Pero de apertas nada, mecajina.

Val dos Moutinhos das Mouras - Foto GMTA

Xa logho fun quedando soa por torpe e zoupona. Outra ves estamos solos no monte, non vemos xente nin dios! Rozaduras na man, nocello esquerdo teimando en torcerse cada tres pasos, ollada cravada no chan previndo escordaduras, ollada perde de vista balisas, mecajoental, zoupona desorientada, volta atrás, encontrar balisas, seguir, relax, relax, relax, magnifica paisaxe fluvial, zoupona arrebatada polo fluir melodioso das augas e o verdor da fraga, mecajoenninjundios, pero outra ves, sera posible, as balisas nomades esas seica deron en xoghar as aghachadas?, zoupona entra en panico, balisas are missing, o chan ten vocasion rampante, ostion on the floor, aterraxe forozosa en cadeira esquerda. Os espellos seguen ai, perennes e cristaiños,! Pro a ledicia…a ledicia: onde ma levaches, rio? Bagoas mal reprimidas, interrogantes patafisicos a destempo, usease, que vaia o TAC a tomar vento, que o que son eu dou volta. Coxa, pero dou volta, vive dios, pero asi a todo que ben pouco duran as firmes determinacions na casa da agnostica pseudotrailera, que logho dun cacho de volta retomo o rego, que tanta quilometrada pa cheghar eiqui non ha de ser de balde, e se non son quen de trotar pois camiño ou rebento ou algho, e sabemos que ti podes ser ser outra cousa, sabemos que o home pode ser outra cousa. E disque a muller tamen. E a muller trailera xa non vos quero contar; a muller trailera e moi traballadora, traballa na casa e mais traballa fora.

Xente ao lonxe que se vai acheghando, estupendo, formamos desfile de excombatentes, hasta o noso sudor sen alento perdese na terra, un chisco de parola de cando en ves e moi paseniño imos fatigando marabillosos camiños que nos levan por Vilar, onda o artesan Xan do Ferreiro e o seu museo etnografico, e o palco da musica que semella feito para a Orquestra Azul de Rivas en Un saxo na neboa, que mesmo parece que os estou escoitando na sesion vermu disindo aquilo de Nos dirigimos a nuestro distinguido publico en castellano ya que el gallego lo hemos olvidado despues de nuestra ultima gira por Hispanoamerica

Foto GMTA

Que lindo era o avituallamento aquel do lavadoiro de Froxan; alo preghunteille ao Linkin o que lle botan de comer na sua casa para faser do tiron os 101 Peregrinos e Ronda; pero sobre todo pareceume lindo porque tiven a sorte de poder falar por primeira ves con Lupe Lodeiro. Que gran muller e Lupe e cantas ganas teño de que se poña ben e volvamos vela correndo coma unha gacela. Outra gran muller, Almudena Suarez, convidouna a compartir o podium do TAC na entrega de trofeos, no que para min foi, con diferencia, o mellor momento da xornada:

Forza, Lupe!
E noraboa a toda a xente trailera e ultratrailera, con podium ou sen el

Despois disto, que mais podo dicir…

Existindo mulleres da caste de Sonia Botana, Lupe Lodeiro, Almudena Suarez, e tantas outras, seguireime limitando a exercer de bufona a traves deste lameiro e a compartir cachos de lecturas, se mo permitides.

En todo caso, recomendovos ler unha cronica de verdade:
 http://jeffxavi.blogspot.com.es/2013/05/tacderrota-o-victoria.html

Ou tamén os vídeos de Luis Rodríguez, o da Camara:
videos UTAC 


Igual outro dia acabo de contarvos canto eu chorei chorei o sabado a tarde na baixada vertical en lousa humida e como abandonei no quilometro 31 sen remorso ninghun -non sendo pola lamentable perda da aperta de Moutinho :D – e de como ao dia seguinte na Louzara xabreira do Baixo Courel descubrin o marabilloso roteiro poetico de Fiz Vergara da man dos meus anfitrions (ghrasias mil, Lía, Carola e Serxio) e da Asociacion Cultural Ergueitos, e tamen de como escoitei a Paco Pestana ouvear poemas empoleirado nun poste da lus.

Paco Pestana ouveando a Fiz Vergara

Pero iso sera outro dia. Hoxe prefiro parar e dedicarlle cada unha destas humildes palabras a Lupe e desexarlle o mellor. E a Pauliña, moitos animos.

Galicia Maxica Trail apertas para tod@s. Ala, todos dios a durmir e a soñar co Courel.

 Foto de Tomy Cuba

BALIZAS
Textos de Novoneira
Textos de Fiz Vergara
Texto de M. Rivas

EU QUERO SER ARTABRA - 2

E habera que seguir logo.

Xa estando os frikis reunidos geiper na lagoa de Mera, xusto cando me achego a saudar a Luis, Ezeq e Alvaro collen e dan a saida, ai mima, eu aló no medio, que espanto, eu que sempre saio de ultima pa non entorpecer. Pois non me quedou outra que botar a trotar par deles. Xa logho foi impar, que non lles dou seguido o ritmo; soamente compartin con Ezeq un treito en que lle deu tempo a rifarme por correr cos brazos moi abertos, que tamen xa ian sendo horas de que un koruño destes me chamase a atencion, que eu ben me vexo nas fotos e parezo un croasan buscando bronca, e inda por riba talonadora. Que fatalmente corro. E que ben corre Ezeq, que nos videos que sacara Luis o da Camara alo na Capelada veslle un aquel de tarahumara, que a ver que pinta un tarahumara na Capelada, diredes vos, correndo par dun croasan macarra, pero cousas máis raras se viron, se eu vos contara.

Alo foron os rapases, aí quedo concentrandome nos talons, nos brazos, na respirasion, no terreo, en deixar oco para que me adianten os lixeiriños, en sacar os panos do peto do cinto portabidon a tempo pra non parecer un trol (eche boa desghrasia ser alerxica), na posicion do bidon do meu primeiro cinto recen forneado no decatlon (mamá, ya soy trailera), ; en que non se me mova moito o buff; en dar un chisquiño de conversa de cando en ves; en tomar nota mental do percorrido; en desfrutar da paisaxe...(Respiro). Isto era moi estresante, Carmiña, como disia Manquiña. E na mesmiña orde que fun enumerando as preocupacions funas ciscando polo camiño, que correr e o que ten, que logho entras en ermo mental e deixaste ir e importache todo un pemento; quer disir: que lle dean a posicion dos talons e dos brazos; respirar é acto reflexo; o terreo non e tecnico, botome pa un ladiño e a xente xa pasa, que panos nin que farrapo de ghaita habendo metodo tradisional (e o moi oportuno de Luis inmortalizou o momento trol, que igual ai debin mirar un pouquiño pola miña imaxe, que non quedei nada Hepburn e aínda me han de vetar os CTOs, glamurosos como son, que eu tamen gostaría de ter ese chic artabro pero non me sae), o cinto e como non levar nada, as traileras temos dereito a despeluxarnos, a conversa flue cando ten que fluir e a paisaxe xa deslumbrara en canto saiamos a beiriña do mar fronte da Marola, pasarei a mar toda.

Videos de Luis o da Cámara, tamén coñecido como Luis Rodríguez Núñez 

Que ilusion, o primeiro video que poño no blos. Levoulles todo un tratado de instrucions a Luis e Candido sacarme de burra, conste, e xa veredes, para a proxima ves xa non me lebrarei de como se fasia

Debia dar moita magoa verme. Digo eu que seria por iso que ao chegar a unha saida do sendeiro, o señor que  estaba controlando miroume enfite e fixo un aceno que eu interpretei como que habia que seguir pola estrada, por unha costa bastante empinada  :-(   Eu obedesin toda mandadiña, botando os fighados polo asfalto arriba; pero ao chegar ao alto deume a impresión de ir moi soa, volvin a vista atrás… e alo estaba a ringleira de corredores que cruzaban a estrada e inmediatamente se internaban noutro carreiro. Por uns instantes acordeime moito da familia do nacho de amarelo, que a ver que fixera eu para merecer aquilo; pero cando baixei onda el miroume confuso e explicoume: “yo es que crei que querias abandonar, mujer”. No momento marmurei  imprecacions malsoantes, ofuscada polo asfalto, pero deseguida escachei de risa imaxinandome a min mesma aparecer entre a espesura coma un trol suorento, torpon, desacompasado, pesadote, colorado, sen folghos… A ver, o nacho aquel tiña razon, que non fai falta ser un xenio da intuicion pa desbotarme como corredora; eu de feito teriame mandado a murar mesmo antes de empezar a carreira. E aínda me escarallaba calculando o que tal pensaria o fulano ao verme subir pola encosta  a paso lixeiro, que unha cousa e querer abandonar por cansazo, pero abandonar por cansazo liscando a todo meter costa arriba...ai xa se debeu cheirar que algho non lle acababa de cadrar.  :D

Ao retornar ao rego cadrei un pouquiño cunhas rapazas de Nosportlimit que xa me soaban do Xalo e que parece que prometen moito na montunada. Quen me dera poder adestrar asi cun pouquechin de organización… Seguiria sendo unha petarda pero con fundamento. Asi a todo, pesoume non terlles advertido algho asi como “Que fasedes, insensatas? Deixádeo aghora que  tades a tempo, que empezas coma quen non quere a cousa e acabas decatlonera de coleta choni,  falta de unllas nos pes e escribindo un blog”. Pero non llelo dixen e ighual xa estan anotadas nun ultra, miñas santas.

Das miñas runners preferidas de Santiago viña unha metade, ou sexa, Belen, que facia a carreira acompañada do seu colega, e menos mal. Digo menos mal porque daquela xa vos estaba a medio derreter (ghanas de entraban de ghindarlle pedriñas ao sol e chamarlle idiota para espantalo, como fixera meu fillo de pequeniño un verán en Picos ao decatarse de que non había neve) e acopleime a eles para non sucumbir a tentacion de espatarrarme nun campeiro, e o rapaz animabanos moito. Ghrasias aos dous!

Avituallamento do km 15. O avituallamento do km 15 era tan estupendo que o terian que sacar nas peliculas, e xunto coas luvas e os imperdibles, unha gran xenialidade do CTO. Porque cando vin ao nacho ofrecernos auga, isotonica e unha birra houben botarme aos seus brazos, pero optei polo comedimento. Ai dos que levan na fronte unha estrela, ai dos que levan no bico un cantar. Bueno, poida que a estrela de Rosalia non fose de lupulo, pero tiña que meter unha cita ainda que fose con calzador, pasa algo? En fin, bebin augha e nada mais ca augha, non abracei ao meu avituallador preferido e botei os catro quilometros restantes automotivandome coa imaxe dunha Estrella Ghalisia xeada en compaña de Estrella, vallame a redundansia, que quedara en vir ao final para irmos xantar, e eu soñando coas cañas e os mexillons de Lorbe, que se non fose pola imaxe mental e polos azos que nos ia dando o colega de Belen, ighual ainda taba hoxe en dia extraviada e asilvestrada no Dexo, destilando licor de chorima e alimentandome  frugalmente, habendo no mundo marabillas coma estas:

Pero isto e frugal????, como dicia Asterix en Belxica

Toxos, breizo, mantos azuis e fucsia de flores contra o mar… Destrepada divertida con corda para as zouponas, rochas, volta a civilizacion, paseo, praia e xa tamos cheghando. Alvaro, Candido e Ezeq dando animos… Non me adiantan xubilados espontaneos no paseo, o que e moi de agradecer, e entro coma sempre, feliz e cun pouquechin de vergoña pero desa da que non fai dano. Alegroume poder saudar a Cristina, a outra metade do Comando Compostela que non puido conseguir dorsal, e tomar algo con Candido, que tivo a mala sorte de mancarse contra o final…Animo e forza! O resto dos koruños inde por ai, que sodes uns bebeleites :D

Rematou o CTO, pasei o trail todo

Proximamente neste lameiro, contareivos que irei un dia da Coruña ao TAC Courel por terras liberadas. Vaia xeito de desbrozar a Novoneyra, tou feita a terminator da literatura galega. Pero ainda eran peores os do colectivo Ronseltz, que lle dedicaron este bonito haiku:

Uxio
imosche facer a parcelaria
e vaste cagar en Dios

O caso: os do Courel, ideme lendo a Novoneyra xa que, rematado o CTO, heivos tomar a leccion no TAC ou no UTAC eses da GMTA (vallanme as sighlas).

E agora a marujear, a lavar os dentes, jesusito de mi vida e pa cama. Eu durmirei coas luvas CTO postas, e malo sera que non amenza algo mais artabra.