EU ANDEI CON OITO ZOMBIES

"Soamente cantan e bailan e seguen así ata que un dos seus deuses chega e fala a través dun deles. Por algunha razón elixen noites coma esta"

Foto Jose

Monte Xalo.  Media noite dun sábado de ajosto. Ceo estrelecido. Choiva de perseidas. Eramos nove zombies subindo a todo meter unha encosta á lus dos frontais.

Dos nove, eu fun a elixida. De socato, a media subida, erjín a ollada ao ceo e "escoitei unha voz que falaba sobre un silencio sepulcral. A miña voz. Falando co Houmfort. Estaba posuída". E dixen así, atender á revelasión, que é divina:

"Así a todo, hai que estar moi pirado de dios"

Así falaron os deuses por min. E os oito zombies déronme a rasón. Non ma ían dar, se falaban os deuses pola miña boca. Amais quero disir, por exemplo, que Los Enemigos tocaban en Cambre. Ou que hai moitas festuquis polo mundo adiante un sábado á noite. Ou que podes ir ao cine, ou quedar na casa vendo unha peli ou lendo ou aljo. Diso último non me pedir detalles.

E hai que ser medio zombi, hai estar moi pirado de dios para preferir ver o solpor no Petón Jrande e chejar ao Pequeno con noite pechada. Que tamén cun pouco de sentidiño xa caes na conta sen revelasións nin hostias.

Pero por pirados que non quede, ijual uns vinte habíamos. A culpa toda foi do Pequeno Besbello, que funsionalmente ao sendeirismo é como o Houmfort ao vudú. "Posúen feitizos que farían unha persoa percorrer medio mundo. Teñen trucos. Maxia". Andan provocando e lojo pasa o que pasa. Coma zombies fomos acudindo ao reclamo dos tambores besbellos que nos convocaban en Celas de Peiro ás oito da tarde.

Ao fondo, a mole de Xalo, coma un inmenso boi deitado, en palabras de M. Rivas. En primeiro plano, unha vaca condusindo rumbo a Celas, contemplando o perfil do Xalo e fasendo a pedante, nas miñas palabras.

Non me deu tempo tempo de coñecelos a todos. Os pirados. Bueno, antes de botar a camiñar oínlle comentar a Roberto que levaba pateados os canóns do Eume desde as oito da mañá e viñera dereitiño ao Xalo, seica non lle cheja o mundo nin as horas. Pero ese era o do tambor. Tambor metafórico, entendámonos, zombies. O do lío, o Besbello, o que anda matinando nunha proba de 500 quilómetros e a nai que o pariu. Hai que estar moi pirado. De dios. E a Lali, jrandirma avitualladora besbella, repartindo barritas con meijallo. Enerxéticas, quer disir.

A foto xa non sei de quen é. Ha de ser de Manti ou de Jose que non saen

Aquí si

Petón Pequeno

Na banda dos zombies, nun jrupo de nove, taba o Andrés, orientador do Gallaecia. E Manti, biciclista e pateador de lonjos percorridos. E Vanessa, que disque correu a Camovi e moitas máis, unha fera. Tanto que ao rematar ela mais o mozo quedaron aló no Petón a disfutar da noite en ves de baixar ao bar de Celas tomarlle aljo. Que ijual son zombis-morcejo, non se sabe. E Iolanda, que tirou pra arriba nas encostas coma unha campioa con Begoña. E Toni, que polo visto fixera jran parte do ultra dos Faros 2014 con Oliva, un tótem do sendeirismo galego. E o Jose que nos jiaba.

E jiar jiounos, pero non sei o que pasou que fomos ficando por diante sós a noite, o Xalo e mais nós os nove, así descoljados do resto. Coljados, mellor dito. Os máis pirados de dios, díjovolo eu. A escoura. Os frikis. Perdendo de contemplar o ceo de ajosto sobre o Xalo, cajoenros. Tanto apurar e mirar pra o chan para non escordar aljo. Inda menos mal que paramos un cacho nos dous Petóns. Tamén era obrijado: os Petóns do Xalo son de reverenciar, e quen non lles rinda tributo é pirado de competisión ou zombi podrido. Ata aí inda non chejamos. Polo de ajora. Deixádenos estar. Pero que morriña da festuqui que deberon montar os de atrás, cajonojlorio. E de tantas estrelas como verían. Sobre todo a pobre da rapasa que escordou o nosello. A mellorarse, rula. Iso si, escordados ou non, alí case nijén perdeu de faser unha consumisión no bar ao final.

E que tan tarde se me está fasendo. Destas alturas non sei se disirvos de soñar con zombis, besbellos, petóns, perseidas ou pirados. Ou mandarvos ao Xalo. Que son horas, non sentides os tambores?

Fotograma da peli "Eu andei cun zombi", roubada eiquí:

http://www.miradas.net/2006/n52/clasico.html

As frases en vermello, roubadas da peli

TORRETAS, CASTREXOS E CASTRÓNS. OU TRAIL, MONTAÑA E CROSS

Opcións para un 15 de marzo.

• Carreira por Montaña Alto Sil

32 km
1900 m desnivel positivo
1900 m desnivel negativo
Altura máxima: 1620m
Altura mínima 780m

• I Campionato Galego de trail, Compostela.

17,5 km
Desnivel positivo acumulado: 650 m.

• Trail Cidade da Coruña

11 km, dúas voltas ao castro de Elviña
Aljunha encosta aló onde a torre de alta tensión
Altura máxima: non se sabe, pero pouca
Altura mínima: permitida a participación a entes de metro e medio.

Aquí unha servidora que malamente trota e concilia (temido palabro) anotouse ao trail castrexo, que remedio. Curtiño, ao lado da casa coma quen di, pouco esixente…Polo percorrido, cross castrexo acaíalle mellor (Oíches, Blas?) Pero carai…quen me dera o Alto Sil. Quen me dera alta e veloz no Alto Sil. Como a Oihana. Tremenda. Pedazo de corredora. De feito, en canto volvín para a casa despois de elviñar e de dármoslle a lata ao tan sufrido Fojo , unha vez que lles botei de comer ás fieras, en canto puiden púxenme a curiosear as novas do Alto Sil. Velaquí:

De esta forma, llegaba en solitario Alfredo Gil, completando los 34 kilómetros del trazado en un tiempo de 2h50', mientras que Zaid Ait Malek llegaba en segunda posición, con cerca de cuatro minutos de retraso con respecto al bejarano. El podio lo completaba el corredor gallego Fernando Arca, en tercera posición, y logrando el enésimo podio en la prueba leonesa.

En categoría femenina, la vasca Oihana Kortazar confirmó su buen estado de forma completando la prueba prácticamente en solitario. Se distanció de las demás corredoras y pasaba por cada control con cada vez más ventaja, lo que da una muestra de su estado de forma tras su segundo embarazo. Oihana Kortazar llegaba primera a Páramo de Sil, tras completar el trazado en poco más de 3h35'.

Fagamos reconto, que aquí aljo non acaba de cadrar:

Podium masculino: Ben por Gil, ben por Malek, ben polo noso Arca. Tres eran tres.
Podium feminino: ben por Oihana. E punto.

A segunda e terceira do podium, a ver, en que embarazo estabades vós que tan mal correstes? Quen vos quere nomear na crónica?  Bastante fixo quen redactou este primoroso texto con non mandarvos para casa faser encaixe de bolillos.Un xornalisto como ten que ser, cun par de. Home ou muller, tanto ten.

Xornalisto dixen, si. Porque de ajora en diante, precisamos dun novo xénero fillo da repunansia, precisamos  do xénero hipermarcado, xénero testosterónico militante. O da xente que ignora, invisibiliza e obvia as mulleres. De ajora en diante, sabédelo, existirán comentaristos, editoros, xefos, atletos, xornalistos, poetos, taxistos, fisioterapeutos, astronautos. Alimaños. Xénero castrón. Gardémonos del. Gardémonos de caer nel tamén: está no aire e contamina.

En todo caso, deixando a un lado a dureza da proba, quedémonos mellor con esta reseña sobre outra proba, a de Compostela, que se limita a nomear os primeiros postos absolutos: Os vencedores da proba foron Amador Pena Torreira do Noitebra e Priscila Suarez Mendez do San Paio

.

É xusto. Aprendede, castróns. E noraboa a toda a xente que correu e ás máquinas do podium. Todas.

E ajora que xa vos toleei a cabesiña ben toleada e desfojei bárbaro, permitídeme contar aljo sobre  a terceira das probas; deixádeme que vos conte de Elviña, que foi onde reptei eu. Non. Non. Permitídeme contar o que contaba Manuel Rivas en As Voces Baixas (non dou saído de Rivas, así a todo):

O que sentiamos tamén era o zunido permanente, ameazante, da torre de alta tensión eléctrica que na posguerra foron chantar xustamente na ara solis do máis importante castro das Mariñas Douradas. Eramos nenos a xogar, mais, sen saber nada de historia, sabiamos que había algo de fatalidade simbólica, de humillación, no feito de espetar a torre na coroa do castro. Para advertir do perigo, había un sinal cun deseño no que se vía un homiño fulminado por un lóstrego.  […] Hai pouco, no Portal galego da Lingua, reproduciuse o debate sobre o celtismo por mor dun artigo de Fermín Bouza. A rede botaba chispas. E eu tiven que facer moito esforzo para reprimirme e non enviar unha información confidencial, procedente da infancia, e que ningún deles manexaba: “Non rompan máis a cabeza. Deixen de darlle voltas. Os celtas galaicos morreron electrocutados”

Tanta polémica e mira ti, non caer os eruditos na conta da torreta. Inda non sei se non correría a mesma sorte sir John Moore, que xa me diredes… tanto panteón en San Carlos, tantas salvas dos Royal Green Jackets…de que? Se é que andan coma tolos xojando as batalliñas; iso si, o cartel do homiño fulminado, nin mirar para el,  e lojo pasa o que pasa. E así, benqueridos rapases, foi como se escribiu a historia da Curuña arredor da torreta, símbolo da sidade. Castrexos e británicos unidos por un mesmo destino electrisante.

Ata que chejaron as vésperas das eleccións e os xornais deron en anunciar a retirada da torreta:

http://www.laopinioncoruna.es/coruna/2015/03/10/red-electrica-comienza-desmantelar-torre/935288.html

E ao mesmo tempo o calendario de carreiras galegas deu en anunsiar isto:

http://xn--trailciudaddeacorua-d4b.com/

Así que había que celebrar o desartellamento da torreta correndo arredor do castro (jústanme os fonemas vibrantes, que pasa?). Que ao millor un día tamén podemos celebrar a retirada do plan do ofimático botándolle outro cross deses, pero daquela para desenguedellar a desfeita e reparar danos ijual cumpríanos unha máquina do tempo ou aljo. En fin, polo de ajora seica habiamos correr sen risco de electrocusión, non coma o sir John e os castrícolas.  Anda. Que gran nome de orquestra fasía.

Chejou pois o día castrexo e a Elviña chejamos nós, que somos servidora, un gran debuxante de 11 anos e un gran lector de case 12. Buscamos un banco, repartinlles blocs, lápises, cámara de fotos e libros e deixeinos en faena artística-intelectual, non coma min, que son primaria. Durmir, comer, correr, tal ves remar. As primarias é o que temos, que con nada nos apañamos.

Momento saída. Da carreira, entendámonos. E mira ti que entre máis de 250 persoas non ver caras coñecidas…Moito Nosportlimit, aljún que me soa, ijual cadrei aljún mércores na Torre, maldito despiste.. E o resto da xentiña, toda na diáspora: que se no Alto Sil, que se en Compostela, que se en Barcelona bailarlle a maratón.... Menos mal que a últimísima hora -polos pelos non perdeu a saída- apareceu na cola un gran beer runner,  o tío Carlos, autor dunha jrandísima alocusión dedicada aos seus colegas cando paresía que querían darlle lume: A dónde vais????? Que esto es trail!!!! En canto lla escoitei disir quixen enmarcar a frase.  O home tranquilo. O que debía ter levado o premio ao máis jrande en divertimento. Non hai máis que verlle as fotos entrando en meta. Un crack.

Foto Martín. O tío máis feliz de Elviña

Lojo tamén encontrei a dous jrandes brijantiexpadixantíns*, Quito e Diego, que ademais de ultraraiders e de ter o don da ubicuidade -que os brigantios estes estánseme a coar en todas as crónicas, e aló en Elviña non sei se taban en calidade de orjanisasión, de  público ou de aparisión celestial, pero uniformados estaban de brigantios -, ademais diso, disía, non imaxinades canto berraban dándome ánimos, que se veña Rosa, que se ánimo, que se forza, que se ti podes, e eu contestáballes baixiño que eu o que quería era ir para a casa, por favor, que aquilo era moi estresante e tal, e xa na sejunda volta resaba para que me me viñese unha electrocusión castrexa desas e por fin parar, pero non veu e houbo que correr.

Porque o percorrido era corrible de todo, nada técnico, e por iso andan aljúns rosmando que había que chamarlle cross, e levan rasón, pero eu con tal de saír da casa a afojar por aí xa vos quedo contenta, o nome émevos ijual. Aljún tramo houbo que reptar, pero moi curtiño, unha subidiña de nada cara a unha torreta (que teima das torretas, de verdade). Amais tendo en conta a causa que desencadeou a desaparición dos clans castrexos galaicos e daljún británico (que bonito é coñeser a historia e adiantarse así aos posibles acontesementos), xa a xente procuraba ir ben lixeiriña a pesar do desnivel e botar o menor tempo posible baixo a liña de alta tensión, máxime indo enchoupados de suor, dispensando, e deste xeito minimizar riscos, que saber de prevención tamén é ben bonito.

Foto de Meizudo tomada a través de Correr en Galicia. Momento torreta

Lojo había como uns vinte metros de lama pero era pouquiña e non nos chejou a nada, porque era da que non traga as zapatillas, e que menos pa un trail que afundir ata máis arriba do nocello. Depois taban as baixadas, que eran tan doadas e levadeiras que nin sequera me metían medo a min, que xa é disir.

Así que en xeral a cousa era de zumbarlle ben. Quen puidese. Chamádelle cross os ortodoxos ou trail os menos puristas. Eu chameille trail pequerrechiño e tamén trail de xojete, que o caso é divertirse.

E máis nada. Bueno, si, que ao entrar en meta tiña alí ao meu fillo berrando. Crin que me animaba, pero ao irme achejando escoiteille mellor e berraba que apurase, que ía perder unha aposta. A aposta jañábaa el se servidora entraba en meta antes de que o seu colega rematase de ler o libro. Se cheja ser o Quijote levaban os dous unha colleja, así como volo dijo.

E con esta crónica tan profesional espero consagrarme dunha ves como comentarista en medios especializadirmos (comentarista dixen, non comentaristo; antes castrexa electrocutada que comentaristo castrón), que dijo eu que xa van sendo horas, e poder retirarvos o saúdo e mirar por riba do ombro a todo dios, porque tamén xa vou indo un pouco aborresida de mandarvos durmir cada ves que perpetro aljunha alimañada destas. Ala, inde darlle unhas voltiñas aló no castro de Elviña. Ollo coa torreta.

 *Brigantia Expedition Team (N. da T.)

A CONCILIAR POR AÍ

Outra ves. Dun cabreo monumental a outro.

Un editor promocionando un libro. Fin da intervención: “y ya sabeis que a partir de ahora, si teneis un día malo de esos en que llegais a casa y vuestra mujer está enfadada, os poneis a leer esto y os olvidais de todo”.

O auditorio era mixto. Pero o tipo levaba todo o tempo dirixíndose aos homes, seica. Por que? Recaía sobre as mulleres presentes na sala presunción de analfabetismo? Ou tiñamos un aire tan frívolo? Ou quizais a vida dos homes é tan desjrasiada que teñen que procurar evasión na lectura para esquecer a ruindade das mulleres?

Custoume moitirmo quedar calada. Mesmo custoume moitirmo tamén non agarrar o libro e jindarllo á cabesa. Con saña. A enciclopedia británica teríalle jindado de tela a man, ou como disía o Rivas, Cinco mil anos de historia, “unha desas obras que deixa unha pegada inmortal na cabesa, se che cae enriba”. Pero non usei literatura arroxadiza, maldito civismo. Ijual amainoume a simpatía do autor, un prodixio de oratoria que nos deixara namorados. Tamén quen lle mandaba levar ao empresario. Mal momento.

E eiquí me tendes, de volta ao rejo do cabreo. Poñendo nel o meu vivir.

E como mañá (ou hoxe, non sei cando darei editado) é 8 de marzo, imos celebrar o día da corredora cabreada cun divertimento. Consiste en cambiar de xénero unhas cantas frases sobre eventos deportivos que no seu día me deron que pensar. Todo o que apareza referido ás mulleres poñémolo referido aos homes, e ao revés. A ver que tal nos queda:

La multinacional líder en venta directa de suplementos nutricionales X es uno de los colaboradores de la Carrera del Hombre. [...]  todos podrán comprobar que X es mucho más que [...] La compañía pone a su disposición una oportunidad de negocio en venta directa, con la que podrán dar un giro a sus vidas y descubrir que la flexibilidad y la conciliación familiar… ¡existen!

Existir existen. Pero é curioso. Lerades algunha vez o palabro “conciliación” aplicado aos homes?

Rapaces, rapaces, sabede que podedes correr, traballar, atender os fillos e facer todo o da casa, ademais de lucir sempre seductores, que niso consiste a conciliación. En vivir a un ritmo demencial, basicamente.

Eu de verdade que escoito o ditoso palabro e sufro arrejizos. Anda e vai conciliar por aí, dan jañas de espetarllo a quen lle desexas un mal. Quedade vós con ela, coa conciliación das narices.

Outras linduras:

¿Estás orgulloso de ser corredor y de participar en la Carrera del Hombre? Pues compártelo con tus hijas, tus sobrinas, con tus nietas… Hemos preparado esta camiseta con la divertida frase "Mi papá corre más que el tuyo", que recuerda tu afición por el running.

Pois nada, ademáis de ser un perfecto cursi, pon aí a proxenie a chinchar-rabinchar  aos vástagos dos demais corredores. E viva o deporte.

¿Estás orgulloso de ser corredor y de participar en la Carrera del Hombre? Pues compártelo con tus hijas, tus sobrinas, con tus nietas… Hemos preparado esta camiseta con la divertida frase "Mi papá gana todas las carreras", que recuerda tu afición por el running.

Isto de aí atrás chámase soberbia.

Presume de la Carrera del Hombre en la playa, en la piscina, en clase…. Lleva tu pasión por la marea rosa a todas partes con la bolsa de la Carrera del Hombre

E isto para darlles envexa aos fofos eses que non corren, que vexan que estás en forma e eles non, presume aí ben. Tamén pode servir a bolsiña para transportar o exemplar da revista "Hola" que regalaban na carreira. É verídico. Regalaron o "Hola". Non choredes.

Aquí, un texto de promoción dun trail feminino:

Buenas noches señoritosss, en breve mas noticias sobre [...] , proxima semana tracks del recorrido y mas sorpresitas, como coordinadora de esta carrera , les aseguro que no se van a arrepentir , buen trazado , muy divertido y solo pensado para ELLOS, [...] y algunas sorpresitas mas [...] , yuuuuujuuuuú

Porque como es para hombrecitos os los ponemos todo en diminutivitos, jujujujujuú, señoritos, o sea, o sea.

En fin…

Soa raro, non?

Pois no orixinal tamén. Que o saibades. E quen non o entenda, que vaia conciliar. 

Feliz 8 de marzo.

TURRARLLE DAS ORELLAS AO LOBO

Acabo de lerlle a Cándido a nova entrada do seu blog Por piernas, sobre a oitava edición de Penedos do Lobo, que tiven o privilexio de compartir con el e con outros cinco corredores, que veñen sendo Ezeq, Luis, Manuel, Miguel e Paco.

Lende, lende:

http://porpiernas.blogspot.com.es/2013/10/viii-penedos-do-lobo-15-09-2013.html

Mola, eh?

De feito mola tanto que aghora a ver que raio conto eu pa non desmerecer. Tócate las narices. Dichoso Cándido, mecajina.

Porque non vaiades crer que o rapás soamente ten un blog deses que te fai pensar ai diormío quen mo dera (o blog, non me malinterpreten), non… É que ademais diso -tócate las narices- e de ternos axudado a todos os koruños a base de consellos expertos, adestramentos guiados polo monte, algunha birra en boa compaña, e no meu caso ata instrucións para desasnarme bloghísticamente, disía eu que ademais diso, tócate las narices, desta volta o tío organizounos o aloxamento e a viaxe, puxo o coche con neverita de birras incluída, conduciu, levounos de excursión de véspera ao Monte Furado, trouxo os ingredientes para a cea, cociñou como para un patrón, correu o cross e fixo podium. Tócate las narices, ou tocádevos o que mellor vos preste, e si, prometo non repetir máis o palabro nariz (ai, o que acabo de disir)

O cherif de Monte Furado

Cheghar e encher

Como disían en Amanece que no es poco: Alcalde, todos somos contingentes, sólo tú eres necesario.

Retomando o fío perdido: e aghora que raio conto eu pa non desmerecer? Ein?

Que quede aquí entre nós: vou apuntalar aquí ben apuntalada unha cita desas tan prácticas para poñerme en valor (en balor non, leñe, en valor, por vella que vaia), vale?

Aí a vai, aí vai a cita, atensión tod@s:

Ou coñeces a velocidade ou coñeces a situación. Nunca as dúas ao mesmo tempo, disía Antón Lopo en Obediencia.

Obediente sonvos de natural (malditas monxas), e ben guiadiña resultei -pa variar- nesta oitava edisión de Penedos do Lobo, que desta volta non perdín de vista as noutrora esquivas balisas. Aghora ben, moita rasón leva Antón Lopo, porque velocidade, o que se di velocidade, nin cheirala. Tamén era visto, arre carai, que nunca tan fondona cheghara a unha cita destas polo verde. Se mesmo ao ir recoller o dorsal no lindo pavillón paresía que non mo querían dar as rapasas aquelas, preghuntando se era pa min. E pa quen vai ser? Ai que cabreo agarrei, miñas pobres, e que pouco meresido o tiñan, porque debo dicir que a organización de Penedos merece matrícula de honra mínimo. E as retacas que asomamos por alí de excursión cronometrada dabondo temos con que non nos veten a participación.

Todos atentos a Redonet

Un momento… Releo o parágrafo anterior e algho me dá que non sei promocionarme demasiado ben. Pa contrarrestar esta querensia de refregarme na merda no lado escuro, vouvos chantar aquí un retrato penedolobense no que ignoro como se amañaron pa sacarme tan ghuapa que non pareso eu (e dálle coa autoflaxelación, taba mellor calada):

Autobombo

Vistes? A típica foto pa poñer no perfil do feisbuk, desas de calquera parecido coa realidade é pura coincidencia. O caso que ma sacaron AS AVITUALLADORAS.

Fotos roubadas aquí: galería de fotos - Penedos do Lobo

Si, AVITUALLADORAS con maiúscula. Por simpáticas, amables, cariñosas, pacientes –aturaron estoicamente o meu relato pormenorizado do proceso da premenopausa e as súas consecuencias no rendemento físico, pero iso foi antes de caer na conta de que estaba nunha carreira e de que cando estás no medio dunha carreira igual cómpre amosarse algho menos lábil- e sobre todo en maiúscula, como non, por sacarme este peaso de foto. Así a todo, esta querencia polos avituallamentos igual téñenma que mirar. Ou ighual fasía mellor quedando nos bares directamente, que se me dan moitismo mellor có monte, onde vai parar.

Pero que fagho xa embalada a escribir do último avituallamento? Ai mimadriña, que desfeita, que caos. Dándelle aí ao rew, ao flashbacks, ao return, eu que sei, dádelle a algho, abrochade os cintos, veña:

Porque...como non volver atrás e describir a sensación de paz que me invadía a noite anterior deitada no sofá fronte á fiestra contemplando as siluetas das árbores contra o ceo de Manzaneda? (Pedinme o sofá por non compartir cuarto, tanto traballiño me levou inventar o ronquido como pa deixar que me rouben a patente). Congratulábame eu naqueles intres de ter tomado a decisión de estar en Penedos… Hai ocasións para dubidar e hai ocasións en que as circunstancias sinalan nidio o camiño. E o meu camiño ese 15 de setembro pasaba claramente por compartir viaxe, carreira e risos cos meus compañeiros de apartamento. Sobre todo risos, os risos máis escandalosos posibles, risos cheos de dentes que apoñerlle as negras sombras ata deixalas tinguidas das cores máis rechamantes e fóra de combate. Ou como disían os Lamatumbá, sopramos nós aínda máis forte para facela marchar. E pedíndolle algho prestado a Rivas, como vén sendo habitual: O medo, o verdadeiro medo, non é a visión do lobo. O medo vaise cando o tes de fronte. O medo de verdade, o que estarrece, é o do aire do lobo". Chegarmos a Penedos para turrarlle das orellas ao lobo. Non é un mal plan.

E como non retroceder outro cachiño máis, se non é molestia, e lembrarnos a tarde do sábado descansando nas rochas ao pé do río acariñados polo sol nunha quietude perfecta se non fose por aqueles fenómenos que chegharon e deron en competir en lanzamento de pedrolos descomunais ao tempo que entoaban cánticos de elevado lirismo protagonizados por xente que che vai comer os melocotóns, nena?

Ezeq sobrepoñéndose aos cánticos populares

Esto…Case mellor imos volvendo ao domingo, se vos parece. 

Ai, non! Agardade un momentiño, que me falta a foto do kit de recepción no apartamento a Luis, que chegou algo máis tarde con Paco e Manuel. Sabede todos que Luis devece polo brécol, por se alghún día o convidades a xantar:

Contra, que mal se me está dando a cousa cronolóxica... Fágovos empezar no podium do domingo ao mediodía, sigo coa recollida do dorsal e a charla técnica do sábado antes da cea, paso ao último avituallamento da carreira do domingo, retrotráiovos (toma palabro!) as reflexións nocturnas do sábado, retro-retrotráiovos á tarde do sábado no río, volvemos á noite do sábado e aghora, por se non estades desorientad@s abondo, tomade aí domingo pola mañá cedo:

(Música: O Equipo A)

Domingo, 15 de setembro, 09.15 h, Cabeza de Manzaneda. A porta do apartamento 317 ábrese para deixar paso a catro individuos de porte atlético enfundados en prendas técnicas de trail que trotan vigorosos escaleiras abaixo rumbo á saída da oitava edición do cross Penedos do Lobo. Un quinto elemento, unha señora baixiña disfrazada de runner, vailles á zaga escarallándose de risa e chamándolles frikis.

Que marcas baterán estes catro atletas, así como os outros dous que destas horas xa están a disputar a proba estrela, o maratón de montaña?

Que carallo fai aquí a señora baixiña?

Conseguirá verlle os penedos ao Lobo?

A resposta a todas estas preguntas e moitas máis, na próxima entrada.

Ou non. Depende da ansia de escribir que teña. Total, xa o contou todo ben contado Cándido. Tócate las narices.

GALICIA MAXICA TRAIL APERTAS - ESVARO NO COUREL

Pero quedei sen elas. Sen as apertas de Moutinho ao entrar en meta, que a ver que necesidade tiña eu de ir esvarar no Courel, alo onde cristo perdeu os cravos, naqueles eidos solos onde ninguen foi nin ha de ir, se non eran as apertas de Moutinho ao rematar, que aquí churrasco non daban.

E non pintaba mal a cousa -quitando a semana previa estresada, maldurmida e guarra de nocilla- (alo foi a captatio benevolentiae de rigor), nooon, non pintaba mal: de feito, contra todo prognostico, conseguin non perderme no camiño Sarria-Seoane, ghrasias as indicasions dos meus anfitrions, Carola e Serxio, e mais dun corredor asfalteiro de Sarria que apareceu na barra dun bar tomando as cañas a vespera (isto non e frugal, seino, nin ortodoxo pa a vespera dunha carreira, pero calademe a boquiña e deixademe vivir, vale?)

Sarria-Samos. Friaxe, sol, pelejrins.
Lembranzas doutras xeiras en que a miña anfitrioa, gran medievalista e museologa, me guiara polos segredos da abadia.

Samos- Triacastela. Friaxe, sol, pelejrins.
Atraveso terras tremorentas sen atrancos (nun tris tras, sen tregua, e se queredes tres tristes tigres tamen volos poño, erre que erre)

Triacastela-Alto do Hospital. Friaxe, sol, pelejrins.
Xa lles vale aos pelejrins no medio da estrada.

Alto do Hospital-Seoane do Courel – Friaxe, sol, estela de condutores aborrecidos.
O retrovisor reflicte imprecacions contra a vella do Opel Austwich a 20 por hora.

Seoane do Courel, andandara a escola esa onde reparten? (dorsais)
Baixo a costa ghrande. No camiño saudo a Manuel. Non recordo o que falamos porque deixara as neuronas ciscadas por Sarria. Tamen a Quirina e Palote, parella supersonica. Dorsal, camiseta azul GMTA bonita bonita, plantiña de regalo. Chamanme “doña”. Non respondo cun bolsazo porque non hai confiansa e levo mochila, pero na proxima xa veredes, orghanisadores. Bolsazo co ferro de pasar dentro pa mais contudensia. Co debido respecto  :D
Subo a costa ghrande. No medio saudo a Luis e tamen a sufrida Lucia, que vai preguntandose que faser mentres o mozo trailea, eterna pregunta da xente acompañante. Logho vexo unha cabesiña asomando nunha fregoneta: Luis o da Camara, de palique con Carlinhos, ultreiros ambos. E a pobre da Loli enfrontando un reto moitisimo mais arduo: esperar que o home ultree. Loli, fenomena. Faltaba Blanca, trailera maratoniana que imaxino que teria que pasar sen correr pa quedar co cativo. Opa ai, Blanca, espero que cadremos axiña nalghun monte.

Un que pasaba cara a escola –se e que van coma tolos- case me deixa sen plantiña e sen dorsal mentres lle sacaba esta afoto a Luis, o gnomo da fregoneta:

Deixo a chaqueta no coche, prendo o dorsal no mochilo de Dora a Desbrosadora. Empezo a baixar a costa ghrande. Volvo ao coche, deixo a plantiña, ai que despiste. Empezo a baixar a costa ghrande. Volvo ao coche, collo as luvas CTO. Empezo a baixar a costa ghrande. Volvo ao coche, penso en fuxir. Desisto. Baixo a costa ghrande. Erame mellor ser covarde e fuxir, pero por non volver subir a costa ghrande xa logo quedo a trailear.

Fago a pailaroca mitomana autopresentandome a moi admirada Sonia Botana, que me conta un cachiño da sua traxectoria. Peaso de runner, peaso de forsa e exemplo de superacion. Reverencia.

Saio peghadiña as compostelas Belen e Cristina. Encantame que haxa un tapon descomunal xusto antes da primeira baixada cabr…dificil, porque asi nos da tempo a presentarnos a Raquel, que tivo a amabilidade de sacarnos esta foto con Luis, que tamen e fillo predilecto deste blos por tantas flores que lle bota:

Non e unha romeria, chamase trail.

Na Cova da Mouta, Mourinho – Espera, non: na Cova da Moura, Moutinho (asi si) recibiunos cual espirito benfactor das tebras espelusnantes, ou das espeluncas tenebrosas, ou algho asi, advertindonos de abaixar a cabesa pa non escachala contra as rochas, a poder ser, e felicitandonos por atrevernos a vir esvarar ao Courel. Pero de apertas nada, mecajina.

Val dos Moutinhos das Mouras - Foto GMTA

Xa logho fun quedando soa por torpe e zoupona. Outra ves estamos solos no monte, non vemos xente nin dios! Rozaduras na man, nocello esquerdo teimando en torcerse cada tres pasos, ollada cravada no chan previndo escordaduras, ollada perde de vista balisas, mecajoental, zoupona desorientada, volta atrás, encontrar balisas, seguir, relax, relax, relax, magnifica paisaxe fluvial, zoupona arrebatada polo fluir melodioso das augas e o verdor da fraga, mecajoenninjundios, pero outra ves, sera posible, as balisas nomades esas seica deron en xoghar as aghachadas?, zoupona entra en panico, balisas are missing, o chan ten vocasion rampante, ostion on the floor, aterraxe forozosa en cadeira esquerda. Os espellos seguen ai, perennes e cristaiños,! Pro a ledicia…a ledicia: onde ma levaches, rio? Bagoas mal reprimidas, interrogantes patafisicos a destempo, usease, que vaia o TAC a tomar vento, que o que son eu dou volta. Coxa, pero dou volta, vive dios, pero asi a todo que ben pouco duran as firmes determinacions na casa da agnostica pseudotrailera, que logho dun cacho de volta retomo o rego, que tanta quilometrada pa cheghar eiqui non ha de ser de balde, e se non son quen de trotar pois camiño ou rebento ou algho, e sabemos que ti podes ser ser outra cousa, sabemos que o home pode ser outra cousa. E disque a muller tamen. E a muller trailera xa non vos quero contar; a muller trailera e moi traballadora, traballa na casa e mais traballa fora.

Xente ao lonxe que se vai acheghando, estupendo, formamos desfile de excombatentes, hasta o noso sudor sen alento perdese na terra, un chisco de parola de cando en ves e moi paseniño imos fatigando marabillosos camiños que nos levan por Vilar, onda o artesan Xan do Ferreiro e o seu museo etnografico, e o palco da musica que semella feito para a Orquestra Azul de Rivas en Un saxo na neboa, que mesmo parece que os estou escoitando na sesion vermu disindo aquilo de Nos dirigimos a nuestro distinguido publico en castellano ya que el gallego lo hemos olvidado despues de nuestra ultima gira por Hispanoamerica

Foto GMTA

Que lindo era o avituallamento aquel do lavadoiro de Froxan; alo preghunteille ao Linkin o que lle botan de comer na sua casa para faser do tiron os 101 Peregrinos e Ronda; pero sobre todo pareceume lindo porque tiven a sorte de poder falar por primeira ves con Lupe Lodeiro. Que gran muller e Lupe e cantas ganas teño de que se poña ben e volvamos vela correndo coma unha gacela. Outra gran muller, Almudena Suarez, convidouna a compartir o podium do TAC na entrega de trofeos, no que para min foi, con diferencia, o mellor momento da xornada:

Forza, Lupe!
E noraboa a toda a xente trailera e ultratrailera, con podium ou sen el

Despois disto, que mais podo dicir…

Existindo mulleres da caste de Sonia Botana, Lupe Lodeiro, Almudena Suarez, e tantas outras, seguireime limitando a exercer de bufona a traves deste lameiro e a compartir cachos de lecturas, se mo permitides.

En todo caso, recomendovos ler unha cronica de verdade:
 http://jeffxavi.blogspot.com.es/2013/05/tacderrota-o-victoria.html

Ou tamén os vídeos de Luis Rodríguez, o da Camara:
videos UTAC 


Igual outro dia acabo de contarvos canto eu chorei chorei o sabado a tarde na baixada vertical en lousa humida e como abandonei no quilometro 31 sen remorso ninghun -non sendo pola lamentable perda da aperta de Moutinho :D – e de como ao dia seguinte na Louzara xabreira do Baixo Courel descubrin o marabilloso roteiro poetico de Fiz Vergara da man dos meus anfitrions (ghrasias mil, Lía, Carola e Serxio) e da Asociacion Cultural Ergueitos, e tamen de como escoitei a Paco Pestana ouvear poemas empoleirado nun poste da lus.

Paco Pestana ouveando a Fiz Vergara

Pero iso sera outro dia. Hoxe prefiro parar e dedicarlle cada unha destas humildes palabras a Lupe e desexarlle o mellor. E a Pauliña, moitos animos.

Galicia Maxica Trail apertas para tod@s. Ala, todos dios a durmir e a soñar co Courel.

 Foto de Tomy Cuba

BALIZAS
Textos de Novoneira
Textos de Fiz Vergara
Texto de M. Rivas

PISAR O SOL

Teredes que desculpar que volva citar a Manuel Rivas, non me dou desprendido desta teima:

“Tiña oito anos. Os dous irmans foran recrutados para a guerra. E tocoulle a ela. Non habia outra. Levar o gando. As vacas, dous bois e un cabalo.

-         Vai ao Xalo. Hai pasto dabondo. Andaran mais ceibos. Non tes que andar pendente de que pisen aqui ou acola.

-         ¿E canto tempo?

-         Volve cando pises o sol

Por mais que preguntou non soubo como ia pisar o sol. Ate que chegou a hora. Ela toda tarde a espreita. Como ia facer para pisalo. Ate que chegou o intre e foi ben doado. O sol estaba aos seus peus. E pisouno.”

Se fose eu a autora destas liñas dedicariallas a todos aqueles que nalgun intre se senten coma un neno de oito anos diante do descoñecido, as persoas que a cotio enfrontan medos e incertezas e dalgun xeito se amañan para chegar a pisar o sol.

E por suposto, a todos os que estades entrenando para pisar o sol do Xalo a finais de abril.

Forza

NACHAS POWER - 1

Botar os anos mozos en Ferrol deixache unha fonda pegada lexica que abrangue termos como nacha/o, conacho ou a todo filispin, xenialidade esta ultima que compite coa impresionante capacidade lusa de adaptacion directa de calquera estranxeirismo que se lles poña por diante (ainda que hai que recoñecer que os chilindrins –“cativos”- acruñados en Celeiro andan polo mesmo nivel) Logho tamen aprendin en Cadiz –Cai- que o equivalente do meu nacha e nacho son shoso e pisha (sonvos moi partidarios da parte polo todo, alo no Sur), pero isto non ven a conto, xa tou saindo do rego. 

Aquí o que importan aghora son as nachas, elas, nosoutras (toma!). Mais ca nada, porque como desde o luns que botei 50 mins na eliptica ata hoxe mercores non volvin dar pao a auga, vou asubiar, aquí non pasou nada, e collo e escribo sobre corredoras exemplares para desviar a atencion da miña vaghansia. Pero unha vez posta na faena, digo eu que podiamos inaugurar unha seccion informal sobre nachas runners co unico e exclusivo criterio de que sexan obxecto da miña admiracion, que para algho o blog e meu.

 

AS MIÑAS RUNNERS COÑECIDAS MAIS PREFERIDAS (polo de aghora):

1. Paula: porque e a cousa mais riquiña do mundo, porque cando a vin en Moaña decateime de que hai xente que ainda o pasa mellor ca min correndo e porque adoro a xente non competitiva.
2. Virginia, triatleta vivariense supermedallista que e o optimismo personificado e sen sabelo contaxioume moitas ganas de seguir dandolle.
3. Almudena Suarez, que e das que fan podium: ignoro por que ela e non outras superwomen coas que coincidin montuneando (e cheghando eu unha hora mais tarde, claro). Igual porque no Roteiro de San Bartolomeu achegouse e dedicoume unhas palabras cando eu estaba estaba ali soa, morta de corte e de medo, e ainda que soamente fun quen de responderlle coma unha boba monosilabica, agradecinlle o xesto infinitamente.
4. Duas rapazas de Santiago coas que coincidin en Penedos do Lobo e en Moaña, porque quero entrenar baixadas con elas.

Ningunha delas o sabe, pero heinas entrevistar para esta miasma de blog.

Mentres tanto, que son as tantas e tou aquí na casa co neno recen deitado e os marujeos a medio faser e non podo entrevistar a ninghen, podemos falar dunha figura coruñesa historica, Dolores Tasende. Sinto ser tan recorrente nas citas, pero como estou lendo As Voces Baixas de Manuel Rivas (tedelo que ler, e un prodixio), teredesme que aturar ata que remate. Iso si, a referencia ven moi de refilon, asociada as victorias do seu irman Ramon, gran corredor, amante das mirindas e dos cacahuetes, e todo no contexto das memorias do Castro de Elviña:

“E da mesma estirpe era a sua irma mais nova, Maruxa Tasende. Foi unha grande atleta, corredora de fondo. Pero vimola por primeira vez en accion no equipo de futbol feminino, no entroido. O mundo puñase do reves. Nunca volvin ver  a ninguen correr e canear coma ela pola banda”.

(Non imaxinades como odio escribir sen acentos, pero citar sen acentos xa me parece o peor do peor… un dia destes levo o portatil a arranxar, xurovolo)

O mundo do reves…unha muller correndo e xogando ao futbol. Polo que lin nunha entrevista de La Opinion, parece ser que lle chamaban “pirucho”, ese palabro que non sei por que tantas veces lle teño escoitado a miña avoa :D

Fotografia extraida de La Voz de Galicia

Noutra entrevista que lle fixeron en La Voz de Galicia no 2011, no seu 60 aniversario, lemos esta introducion:

En la década de los setenta colocó al atletismo gallego en primera línea, al ganar el campeonato nacional Educación y Descanso en 800 metros […]en 1971 fue campeona gallega absoluta de campo a través; al año siguiente se hizo con el campeonato gallego de 800; en 1974 volvió a lo más alto del podio en el gallego de 1.500 metros y consiguió el récord de España de 3.000 metros en pista cubierta con un tiempo de 10 minutos y 4,4 segundos, y en 1975 volvió a ser campeona gallega de 3.000 al aire libre. Y esto solo por citar algunos de los logros deportivos de esta coruñesa nacida en Elviña que el próximo fin de semana cumplirá 60 años.

E tamen as impresions da entrevistada sobre aqueles adestramentos nos 70:

“No teníamos medios, ni material, ni dinero para los desplazamientos... Era todo muy difícil. Salíamos mucho a la calle. Cuando tocaba hacer kilómetros íbamos hasta San Pedro de Nós por la carretera, pegadas a la orilla y mirando a los coches, porque no había chalecos reflectantes”

Soa heroico. Pioneiras. Adiantadas a unha epoca escura e mojigata.

Pero… Aqui segue a entrevista:

“El atletismo fue su vida -incluso ahí conoció a su marido- hasta que otros intereses mayores se cruzaron en su camino: sus dos hijas. «Con las niñas era muy complicado andar viajando constantemente a campeonatos y dejarlas solas con el padre. Así que me retiré de la competición, aunque físicamente estaba bien. No lo eché de menos, porque lo compensaba la familia», explica.

Hai que joderse. Os finales felices clasicos sempre foron a ruina das mulleres interesantes.

Pero ameazamos con seguir.

...E DOMINGO DE RESURRECCION

Se hai unha cousa que me indigna aos meus 46 tacos e tomar consciencia de que vou pa vella. Que a cabesa vai por un lado toda contenta pero ao corpo non lle entran as ganas de festa.

Asi que hoxe tocou operación xeonllo, ese malcriado que por veces require mimos e como non llos deas mal asunto. Xa se me empezou a queixar no ultimo tramo da ruta cedeiresa, asi que onte intentei emborrachalo un pouquiño en plan sabado sabadete, por ver de revivilo un pouco, e o pobre hoxe amenceu aparvado de todo, ocasión que aproveitei para levalo de pateada pola costa do Dexo asi coma quen non quere a cousa. Ao final aghuantou catro horas sen protestar; agora ben, entre as duas horas de ida e as case duas de volta tivemos que facer unha pequena escala tecnica para darlle unha cocacola light e a obrigada tapiña domingueira de callos que viña de oficio coa consumision. Que ben maridan os garavanzos e a cocacola light. E que gran gourmet se perdeu comigo. Veña fibra, imos espabilando e deixandonos de mixiricadas. Que como ben di Manuel Rivas, “o que quere a literatura e fibra para correr campo a traves”.

E como ben di Corredoira: “Lume, carallo!”

Xa me tarda volver a correr e deixarme de palabrerias.

Eu pensaba que era cuarzo e disque e porfirio. Igual as veces ta ben non correr e parar a ler os carteis para ir saindo de burra.

Esta piscina natural ao abrigo das batentes quedou fichada para ocasions estivais

Magnificos os canzorros (dispensando) da igrexa romanica de Dexo

Pasei a Marola, pasei a mar toda