CANTAR DEL MÍO FREE

Injrata, diredes

Haino que ser, e moito, para non escribirvos a crónica que me pedistes do San Silvestre Aranga free trail 2015.

O mellor encontro montuno solidario lúdico festivo. Pero non vola escribo.

Injrata, chamaime injrata

Rejalástesme unha camiseta preciosa. Rosaliana. De nikis Galicia. Inda non sei moi ben por que. Aljo sentín disir duns carteis nun faro, dun blog subversivo e tal, pero moito non me cosquei porque andaba averzada. Amais que por chamar, ese día chamáronme tamén espermatozoide, así que non sei cal foi en concreto o mérito para tal jalardón. O caso é que ma rejalastes. Pero con todo, eu a crónica non vola escribo.

Tamén hai que ser moi injrata do noso señor, diredes.

Pero non vos confundir. Se non a escribo é porque a crónica xa ma deron escrita.En forma de epopea breve. Minipoema épico de máis ca dubidosa calidade, obra dun cabaleiro cruzado que se me apareceu polos camiños de Aranga: Ruínz Mesquín de Miserabilia. O tal Ruínz , ademais de rebentarme o blog, calca frases do Poema de Mío Cid, con hemistiquios e todo. Hemistiquio quer disir que se topades cun oco na liña, non hai que faser unha baixada técnica por el, hai que pejar un chimpo e sejir lendo de corrrido, tamos?. Disiamos que imita o mío Cid pero así deturpado malamente e nun estraño romance que mestura protocastelán con galego do bloque osidental, que dijo eu que ijual o tal Ruinz anda na reconquista na meseta pero é venidero por casar aquí nunha aldea, ou veranea en Sanjenjo ou aljo, cando non está batallando. Despois desta crítica textual sesuda non vos aburro máis e reproduzo os manuscritos de Ruinz. As fotos que van polo medio son de Trini, Cándido, Blas e Luis, que o saibades.

CANTAR DEL MÍO FREE

Blas o da saia comprida, Jabalí de velida barba e Carlinhos que brandir ha vassoira brava

Jabata coidando moitas viandas

Nunca desfalesçer hemos

O idiota do Ruinz esqueceuse do Cabañés aí nos versos de atrás

 E de Sergio..

 ...de Damián..

...e de Susiño
E de moitirmas/os máis

trepand'outos muros

Praderías giadas

huestes esforçadas

sendas, florestas e ríos

Coméçanse de alegrar en catando moitas viandas??????

Albriçias, leal Mónica López, ca echadas somos de terra!

Que fai a xente inda esperta por aquí? Pra a cama inmediatamente soñar cos anxiños de Aranga.

MEIRASEANDO ou II QUEDADA ONDA O CARLINHOS E O MAI KEL ESCOITAN O VENTO

Primeira fin de semana de setembro, a cita máis ajardada. Correr unhas dusias de quilómetros pola contorna da senda ártabra deixándonos levar no vento mareiro, okupar unha casa en Meirás e comelo e bebelo todo. Planaso.

Foto Blas

O ano pasado, Blas titulara a crónica do evento, servidora subtituláraa e o Jabalí puxera a chicha do relato. Desta ves, entre outros, faltounos o Jabalí: a alejría da festa, o que se ajachaba detrás dos toxos pra saír berrando posuído e espaventarnos; o noso Jabalí andaba polo mundo adiante en misión espesial… Faltando a súa crónica, cumpría unha entrada tamén moi espesial sobre esta II Quedada Onda o Carlinhos e o Mai Kel Escoitan O Vento (maiusculirma, meirandirma).

E como ao final acabamos todos sementados polo céspede en beatitude -peace and love, brother- asolagados nun cóctel de endorfinas postcorrienda (dispensando), beberaxes varias e sol de setembro, e aquilo cheiraba a comuna ippie, que idade pa ipsters non temos, pois díxenlles eu a aqueles peludos do céspede que por favor, desta ves a crónica había de ser coral, comunal, colaborativa, asemblearia, atlántica e oseánica se fasía falta. Ou sexa, que escribisen eles e que me quitasen de traballar, que xa está ben. Que se mollasen. É tempo de embarcar nas palabras, de mollarte de vez en tanto salseiro, disía Xurxo Souto. Tempo de meirasear, o verbo que inventou Carlinhos o que escoita o vento en Meirás.

11 dos asistentes cumpriron e meirasearon.

Unha desas persoas, ademais de padeser o papel de anfitrioa, escribiu tan marabillosamente ben que non canso de ler o seu texto:

Loli:

Cada ano cheja o esperado día: “A quedada onde o Charli e o Maikel escoitan o vento”, fermoso nome que inventou Blas (ou foi o Jabalí).  Jústame;  jústame moito xuntarme con esta caterva de pirados do monte e do correr ata o infinito e máis alá.  A compañía é relaxante, refrescante, reedificante, e todos os “res” que me apetezan.  Un dos significados do prefixo “re” é o de “retroceso e volta ao punto de partida”; así que, despois desta reunión (unión= ser un) é dicir, despois de voltar a ser un, outro ano máis, nesta finca preciosa que foi dos meus sogros, retornamos ao punto de partida coma novos. O punto de partida, todos sabemos que é o luns. Cada luns é voltar a empezar pero o luns seguinte á quedada é mellor: máis morriñoso, máis quedo, aínda axitando as ás da quedada; dese voar rasiño sobor dos camiños e mesmo das ondas da Praia.

Eles, estas estrañas aves, voltan a Gándara cansos, e bótanse na herba, beben cervexa, parlotean sobre as pedras, os toxos, a auga, estas cousas que son reais, e deixan que o sol de setembro lles deslumbre os ollos. E eu contémploos con envexa querendo saír a correr nese mesmo momento, e non parar. Calquera día así será… para merecer un lugar nesa quedada, como protagonista non como observadora, fáltame soamente sacudirme un pouco o pó da cotidianidade, e lanzarme media horiña cada día a voar polos camiños.

Graciñas meus pola fermosa compañía, e polo soño que me nace de botar a correr calquera día…

Loli: queres ser a miña nejra? Quer disir, que ti escribes e fasemos coma quen fun eu, por favor, Loli.

Cos textos dos demais, con permiso, imos faser un experimento. Titúlase así:

Pero...Isto é deporte?

Marcamos en azul o léxico relasionado co running e 

en vermello o que teña que ver coa paparota:

Carlinhos da Jandra:

Nada Rosinha, que para a próxima imos traer mais cervexas......como prestan cando a compaña e a do sábado…ah! e temos que ir todos dar un baño ao rematar a andaina-carreira, así logo chegamos con sede e fame. A verdade é que dá gusto amañar estas quedadas cando logo ves que a xente o pasa en grande.....como se nos coñeceramos de sempre.....Paixón montuna-mareira en Meirás !!! O ano próximo voltaremos Meirasear. Lumeeeeee

3 vermellos-2 azuis. Inda menos mal. Iso si, empesa forte o rapás, falando do que importa.

Rakel:

Segunda quedada anual de grupo mixto de crazy runners (porque este ano estaba Pablo Mella e xa comprobastes todos que está un pouco crazy...a el gústalle que llo digan así...seguro!) e camiñantes daquela maneira, que menos eu o resto erades todos máis corredores que andarines...jejeje

Eu ía camiñar máis que correr e acabei ao revés...cando anda Blas polo medio é o que pasa...;) iso, ou tiñamos presa polas cervezas, non o teño claro...

Total, chegamos os dous grupos case ao mesmo tempo e empezou o que realmente dexesabamos todos...o churrasquito e a cuchipandi, que foi moito máis longa que a sudada...jejejej...con sesión de tarde das de antes...bartola, chupitos, charleta....

O único malo que tivemos un cativo que non o pasou tan ben...quen será? e un lesionado... ámbolos dous moito mellor xa!!

Diazo de sol, xente variopinta, pero toda guai...comilona e bebidas espirituosas...resultado final= xornada antiestrés garantizada!!! sempre pensando en repetir!!

Ahhhh...e eric este ano de corpiño presente, q o ano pasado ía dentro da nai...jejeje

Non sei que máis dicir, aparte de que sempre son éxitos as quedadas do Carliños e o Blas...obxectivamente ehhh...;

 8 vermellos-4 azuis. Rakeliña, vas chivada aos teus alumnos.

Blanca:

Pois a verdade é que o día pintaba ben. A noite anterior fumos de cea cuns amigos e entre que lle dei duramente ao treixadura e que dende que quedei embarazada non bebera, fixen unha boa, así que me levantei cun resacón tremendo. Despois de saúdos, bicos e deixar a Luís cos dous peques, empezamos. Teño gañas, aínda coa resaca, xa que en dúas semanas vou á Xtrem facer o que poida. A verdade é que xa de primeiras, vendo o grupo, e sen coñecer algúns, vexo que vou ir bastante afogadiña; farei o que poida.  Comezamos a bo ritmo, Nacho e eu imos daquela maneira, ata que nunha baixada Iago fai un esguince. Ten mala pinta. Nacho e eu decidimos acompañalo ao coche, así que aproveitamos para falar do humano e do divino. Despois de deixar a Iago poñémonos a correr para atopar o grupo en cabeza. Unha vez unificados facemos parón para baño reparador. E xa nos restan 3 km para chegar ao churrasquiño.

Atopo a Ian xogando, enfurruñándose e rindo a ratos, e a Martín facendo de mediador profesional, unha marabilla de rapaz: xogou con eles e aturounos toda a tarde. E os maiores a zampar e parolear.

Pasámolo pipa os catro e esperando a próxima. Moitas grazas aos anfitrións e organizadores. Vémonos na seguinte.

Ai Blanca, Blanca, moita ansia traes despois do embarazo... 6 vermellos contra 1 azul, e de resaca. Ai Jasús diormío. 

A frase marcada en negriña é licenza amordemadre.

Foto Carlinhos, creo

Martín:

No día a día soio ser unha persoa que gosta de quedar cos amijos de sempre e nunca se me ocurriría ir de festa ou a tomar aljo con alguén que non coñezo, pero cando a cousa se refire a quedar con xente a facer unhas rutas de monte e mandarlle despois un churrasco cambia o conto pois a xente montuna ten un xen especial que a fai conxeniar entre ela. E isto foi o que aconteceu en Valdoviño, unha persoa que coñezo de vista dunha carreira que convida a súa casa a amigos e a amigos de amigos para desfrutar dos fabulosos cantís de Valdoviño (terra que ama e coñece como a palma da súa man) e ensinanos as paraxes máis fermosas destas ribeiras mentres desfrutamos facendo o que nos une e máis nos gosta: CORRER POLO MONTE!!!

E despois de queimar calorías que mellor que degustar unhas boas viandas e facer unha boa sesión de hidratación, xa que como galegos que somos, o importante é xuntarse ao redor dunha mesa (aínda que sexa imaxinaria e estés sapateado na herba) e comer e contar contos e rirse; xa que estas cousas son as que che fan feliz e merecen a pena, pois a pesar de non coñecer a estas persoas, o compartir unha paixón faiche comportarte como se os coñeceras de sempre.

Grazas amig@s polo convite e grazas por unha xornada espectacular.

PD: o mellor o patxarán do Maikel.

10 vermello - 4 azul. Nomear o patxarán son 2 puntos. Esta mocidade vén perdidiña de todo.

Xosé (ou Moncho, non se sabe):

Chegou o dia de ir escoitar o vento donde o fai Carlinhos e Maikel e ala me fun, un cafetiño e saudos os participantes.De esta ves tocou andar e trotar con Blas, Rakel , Fany e a Sra. Rosa +- 20km por a costa artabra con unha boa temperatura, monte, praia e subida Á vela e volta ó punto de partida e reencontro cos que foron correndo. E chegou o momento de recuperar forzas, churrasquiño, verduras, empanadas e larpeiras de casa Moras

 4 vermellos - 2 azuis. 

Si, si... coma se non tiveses catado a birra, Xosé... Mira que aquí abaixo deixo probas que te inculpan:

Antonio:

No mesmo escenario maravilloso do ano pasado (A Costa Artabra e logo a casa de Carliños), variación no cadro de actores co descubrimento dun auténtico "showman": Pablo Mella. Fíxose co protagonismo da función asumindo o papel de actor mais destacado. Imposible non se rir! Impagable.

Antonio pasmou tanto co Mella que nin correu, nin comeu, nin bebeu, seica. É ijual: Pablo Mella conta coma vermello por ir buscar gin tonics ao bar tenda.

Mai Kel:

Éramos poucos pero escollidos!! E ainda así faltaron moit@s. Darlle as gracias a Carlinhos e Blas por todo e o resto por vir, coñecelos millor e pasalo tan ben. E o ano q ven mais e mellor bicos e Apertas a toda a chavalada!!

 Comprobado: Mai Kel é etéreo. Fai ioga, e así. Non corre, levita.

Iago:

Quero amosar públicamente o meu descontento coa organización do evento xa que a pesares de:

- Desbrozar os camiños.

- Facer unha churrascada caralluda con tomates de producción ecolóxica by Mai Kel.

- Ter cervexa cervexa fría en abundancia, chupitos de demais beberaxes de alta octanaxe.

- Poñer a piscina e servizo de garda para os nenos.　

NON QUITARON AS PEDRAS NA BAIXADA DO PICO DE VELA.........A QUEN SE LLE OCORRE.

E claro, alí xusto foi meu peíño, cheo de inocencia a pousarse onde non debía ca súa correspondente escordadura de nocello no KM3.

Agora xa en serio.....agradecer a Carlinhos, Maikel e a todos os que botaron unha man para que pasaramos un día caralludo en Meirás

 Todo vermello. Non hai coma unha lesión para botarse á mala vida.

Luis o da Cámara:

O ano pasado fun correr e non comer, este ano tocaba do revés, coidar dos ananos e esperar os que corrían para encher o bandullo. E así foi, non se fixo esperar moito, comín como si houbese gatuñado polos montes igual que o resto... Chouriciños, churrasquiño, pataquiñas, champiñonsciños, todo chupando as dedas e regandoo ben con 1906, de doce nada, e o café sen zucre, que iso e veneno....que mais se pode pedir... a compaña do resto de traileros para ter unha tarde estupenda por onde o maikel e o carlinhos escoitan o vento

O Luis desde que fai crossfit é tan flexible que en ves de dos dedos, chupa as dedas. Tamén é paleolítico, ou paleófago, ou aljo. E o pequeno, o Eric, quere papar as follas das árbores pero non lle deixan, iso que non levan zucre. Eu deixei ao meu fillo ao coidado de Luis. Ás veses síntome coma se non fose todo o boa nai que debería, non sei.

Nacho:

Banda sonora: ""perfect day"" de Lou Reed.

Un dia perfecto. Boa compaña para conversar, correr, bañarse, reír, comer, beber...vivir!!

Desfrutar da natureza e de xente xenerosa, que adica parte do seu tempo para que os demais o pasemos ben e abren as portas da súa casa. Moi grandes!! Grazas!!

Un pero: a lesión de Iago, pero é forte e de seguro que estará nos Lagos, desfrutando como un bo CAStrón.

Non estou moi inspirado pero a verdade é q desfrutei moitisimo todo o dia. Esa comida free escampaos, o bañote post carreira, as conversas...a perfect day!

 3 a 1, Nacho... E a banda sonora perfecta

Despois disto, diredes: Meirasear é deporte?

Eu que sei, prejuntádello ao vento.

PD: A min non me contar os vermellos da introdusión, que vos mando pra a cama sen cear.

MONTE BRANCO TRAINING QUEEN E A PARVA DA BARDA

Teño o corasón contento porque despois desta sejunda etapa do Camiño dos Faros hei quedar por fin mundialmente consajrada como corredora extrema.

Todo comesou o sábado á tardiña cando en Ponteceso improvisei un adestramento de elite consistente en subir e baixar o Monte Branco con saia curta e botas de platamorfa tipo dancing queen. Pódovos disir que causei sensación na ruta pondaliana co meu estilismo e coa miña perisia en semellante exersisio de propiosepsión taconil.

Houbo quen me prejuntou se ao día sejinte pensaba faser os 27 quilómetros da etapa Niñóns-Ponteceso. Eu contestaba que si, e que correndo, e mirábanme aljo raro. Mesmo a xente coñesida tamén aljo raro me miraba pero era todo pura envexa, que ben vía eu a Daniel, Felipe e Quito e a un que non se chama Pablo, dijo que ben os vía a eses mirar con ollos celositos as miñas fantásticas platamorfas, quen llelas dera para entrenar. Ha! Monte Branco Training Queen fun por un día, brillaba máis có sol morrendo no mar. Menos que Marga, Beti e Bea de Cotelo. Moitirmo menos que Adrián Varela,  que nos guiaba, pero máis có sol, fixo. Que como disía xa morrera no mar.

E que ben baixei entre aqueles pelouros soltos. Cousa digna de ver. Con “pelouros soltos” conste que non me refiro aos envexosos de antes. Era expresión literal, non sei se me explico. O caso: inda fun quen de perfecsionar a técnica de baixada entre pelouros, xa de por si depurada. Iso foi cando Mari espetou que non o podía aturar máis e por iso deixoume un cortaventos e un pao ben jrande pa usar de bastón, que resultaron complementos divinos, que aí xa taba monísima a la par que superpro, o sea.

E fíxose noite e baixar tornaba empresa heroica e Chus ofresíame apoiarme nela e os cativos emboscábanse e imitaban alimañas para meternos medo, pero nin me apoiei nela nin mallei nos cativos co pau porque era de moito máis avío como báculo da miña desestabilisasión. Ajora, rapases, deixade que vos pille un día sen taconasos de competisión. Dispensando, Beti.

Lojo entremedias veu aquilo da lúa encarnada asomando sobre o malecón conforme nos achejábamos de volta a Ponteceso, e veu aquilo da hidratasión prolongada en plan supercompensación e veu aquilo do conserto da Traskiband e do aniversario de Ceci e do Daniel cantando e de bailar na porta do bar e de quedarmos ata o final o millor de cada casa, pero non vos quero aburrir coas rutinas típicas das corredoras revelasión.

Ao dominjo ijual si que chejei un pouquechiño sobreentrenada ou sobrehidratada ou as tres cousas, como diría Suso Lista, pero disimulei, que é o noso, o das atletísimas superextremas que adestramos platamorfamente polo bar e polo monte. Ademais daquela xa calzara as zapatillas. Rosas. Que menos.

E todo foi saír do primeiro trasnoautobús na igrexa de Niñóns os nove magníficos do Ultra Trail Camiño dos Faros Training Camp –dispensando-, amais de Mónica e servidora -independentes-, botarnos ao trote ata a praia e sacar unha foto do jrupo, que tamén foi o único momento en que cadramos os once. Porque a idea de Quito era empesar tranquilos para acabar con chispa pero a min deume máis por empesar tranquila e acabar senil, como fasemos as consajradas. E xa chejando á Barda rifei con eles por reajruparse e aviseinos ben avisados de que nunca máis, pero nunca máis ajardasen por min (májoa do pau da véspera para acirralos coma as vacas “pasaaaade, ultratrailtrainingcampers, ho) y a dios puse por testigo de que eu non me había perder polo camiño, que boa son eu.

De feito, nada máis perder o jrupo de vista, aproveitei para poñer en práctica un novidoso adestramento tamén inventado por min para a ocasión. Consiste en describir insistentemente numerosos aneis conséntricos arredor dun caseto, debuxando cos pasos un mandala infinito. Boísimo para a fortalesa mental tipo dar cera pulir cera e tal. Ao mesmo tempo, para potenciar a efestividade deste exercicio, ademais de respirar forte e traballosamente, hai que poñer cara de buscar frechas verdes e botar aljún xuramento. Caso de que esta rutina se vexa interrompida polos berros duns señores moi amables que tan paseando os cans pola praia, cómpre aprazar o adestramento e sejir o camiño que che están indicando, máis ca nada por non faserlles un feo, que as hipersupermegacorredoras xamais non perdemos, palabrita del niño jesús.

Ajora fasemos un inciso porque acaba de apareser un coro estilo traxedia grega con su solista (Suso Lista non, su-solista), que non é outro có mesmísimo Pondal resitándose a si mesmo -tuneado- e increpándome así:

por eso as boas xentes

pr' onde vagante vai,

ó ver o seu abandono,

din con admirasión:

parese un pino leixado do vento

parese botada do mar de Niñóns

(BIS)

(BIS)

(BIS)

(BIS)

Bueno Pondal, cálateme a boquiña e leva o coro faser mutis por aí. Prosma.

Fasédeme caso a min, que vos teño que contar que lojo, catro pasos máis adiante, ideei outro exercicio de propiosepsión deses tan recomendables. Atendede ben, que non ten desperdisio:

Trátase de acabar nunha cala de pelouros e ir saltando por eles con cara de pánico, así coma se te estiveses prejuntando onde carallo puxeron aquí a saída. Unha ves que choutaches por todos e cada un dos pelouros da cala en todas as direccións posibles e noutras tamén, daquela xa podes buscar o mesmo camiño polo que baixaras pa dar volta. Sen chorar. Caso de levar algúns metros subidos estilaso cuadrúpede e comprobar que tas no medio dunha toxeira, entón cómpre inisiar unha manobra de retroseso de xeito que acabes en pose de rá botándose á auja, en plano inclinado descendente sobre unha alfombra de espiñas de toxo (soa a reseita, non?), e deixarte levar de volta aos pelouros, coidando a dentamia se for posible. As espiñas interiorízanse como lembransa inesquecible, sobre todo as de debaixo das unllas. É a técnica chamada “A Parva da Barda”, en breve obrijada en sentros de alto rendemento. Májoa que non me gravasen, que empeso a coljar vídeos destes en youtube e me forro e me pide pasantías o Kilian.

Non sei se me dá medo,

 Se me dá compasión;

 Parese un pino leixado do vento, 

Parese botada do mar de Niñons. 

Isto de aí atrás é un boicot clarísimo que me está a faser o coro pondaliano por mandarlles calar antes. E non o cantan con asento de Cai, como as chirigotas? Moi empoleirado vexo ao Aduardo, ha de ser porque xoja na casa. Non lles faser caso ninjún.

O que disía: de aí en diante sejín depurando a técnica e a consentrasión, sobre todo cando chejando ao Roncudo me alcansou o Alex de Laracha, que non corría. Májoa tamén aí do pau para jindarllo á cachola, cajoenros. Dito desde o afecto e o compañeirismo

Roubada eiquí: http://www.caminodosfaros.com/faro-roncudo/

Ajora ben, que tan mal me pareseu chejar ao Roncudo e non ver ao Suso Lista. Quen quere faser a sejunda etapa dos faros e non escoitalo? Persebedes? Que sentido faser o camiño a todo meter e chejar tan cedo? E o concello, que menos que meterlle no faro unha pantalla de plasma tipo Rajoy -dispensando- cunha jravasión? Faséndelle aljo interactivo aí en Corme, eu que sei, poñede en valor o voso, o Suso, o persebe, cultura empresarial, un merchadising, aljo, vendede souvenirs en forma de persebes que os acendas e saia a cara de Suso Lista falando. A min jústacheme ben máis có Pondal e mira o que tal liaron en Ponteceso con fitos e a ruta e a fundasión e todo. Lojo non vos queixar.

Non me quedou outra que rapinarlle a foto ao Amboade. O que tal me perdín. Non volvo correr.

Xa lojo superada a desepsión, Mónica -a do nocello escordado-, mais eu fomos desenvolvendo unha estratexia consistente, como ela ben expresou, en enredar en canta silva, toxo e taberna encontramos polo camiño. A primeira taba en Corme. Parese que non era día de Levantada (o que non se cosque que lea Salseiros) que taba a xente toda de terraseo e non vimos nijén carrexando barcos cara ao Petón, e moita májoa me deu iso tamén, que ten que quedar ben autonómico e pintoresco, palabros do jran Lista. Ajora ben, a tónica a auja e o aquarius entraron de marabilla e máis había de entrar porque atalarora (díxeno!!!!) petaba a calor dunha maneira que tornaramos xurelas lañadas por mor do salitre mailo sol.

Eí vén outra ves o coro pondaliano, xa tardaban:

Por eso eu á min mesma, 

Non me conozo, non;

E escraman os caminos 

Mesmos por onde vou: 

Parece un pino leixado do vento,

 Parece botada do mar de Niñóns. 

Non lles faser caso, de verdá. Fasede coma quen non oe nada, que se non é pior.

En fin... Pasando pola praia de Osmo tentoume protestar escribíndolles cun jarabullo na area unha frase de pura provocasión, aljo así como “que pasa no Roncudo, que non atenden?”, por ver se o Lista tiña narices de quitarlle unha foto desas del, pero xa a Mónica a do nocello escordado ía diante, e había que sejir, así que fomos tirando e cantando con jrandísima alejría “perdona a tu pueblo señor” e “no podemos caminar cansadas bajo el sol”, cantigas de moita festa e repichoca. E chejando a Valarés apareseu o Quito, o do ultra mega training camp, fasendo o camiño de volta e eu saudeino amablemente pero tamén estrañei moito o meu pausiño de zoscar porque ás veses rabeo do tan mal repartido que ta o mundo. O Quito de volta, o Felipe bañándose na praia... Tanto rabeamos que houbo que parar aló tamén no bar de Valarés para esquecerse da vida, do universo, dos ultras e de Corme; pero tamén vaia desjrasia que xa temos eiquí outra ves a Pondal, ajora cuns mariachis botándolle unha rancherita aos nove magníficos, ándele:

Quen poidera vivir coma eles, 

Ñas prayás e bancos, 

Nos baixos e fumas, 

Ñas sirtes e fachos, 

Nos seos esquivos

Dos teros peñascos

Ajora si, ben cantado, Pondal. Os rapases teñen mérito, aljúns deles finishers dos faros 2014. 203 quilómetros. Ajora que se desta edisión do 2015 sejen as miñas directrises e adestran de taconaso, díjovos eu que os 203 quilómetros fanos levitando.

Levitar o que é levitar, nós as dúas moito non levitabamos polas dunas do Monte Branco, non sendo en chejando a Ponteceso xa diante dunha tapiña e dunha clara, compartindo mesa con Miguel Bernárdez, o aparesido, e Roberto, un dos nove magníficos.

A eles, os magníficos ultra training campers, dispensando, levoulles unhas catro horas a etapa, creo. A Mónica, a do nocello escordado, mais servidora, non vos penso disir na vida canto nos levou, porque as supermegacorredoras extremas é o que temos, que xuramos jardar o sejredo profesional. Así me ameacedes con quitarme as platamorfas de competisión, non volo dijo. E pasade para a cama, non teña que sacar o pau. Que son horas.

Parece un pino leixado do vento,

 Parece botada do mar de Niñóns.

Para a cama todo dios, Aduardo, non cho están disindo?

A chavalada tamén.

PEDRAS, TOXOS E DORES ou A VINJANSA DO SANTO HADRIÁN

"Aquí non andamos con hostias. Se despois de facer unha cousa non melloras na seguinte, non vales para nada. Polo menos iso é o que pensamos"

O que pensan en Corme. O Suso Lista. Quen mo mandaría ler. 

Ajora ta claro. Non vallo para nada. Bueno, antes de ler Salseiros xa mo cheiraba, pero ajora quedoume.

Porque eu a Malpica fun cun proxecto oculto. 

Así, de cara á galería, era todo palabrería, era todo: ai, canto me vai prestar faser a primeira etapa de día, que á lus do frontal en xullo foi emosionante pero non vías un burro a catro pasos. Era todo moito blablabla de cantas jañas de saudar os trasnos, e que se hai que estar, que hai que axudar a faser ofisialmente do Camiño dos Faros un sendeiro de jran percorrido e tal... Palabrerío, díjovolo así, en confiansa. 

Que tampouco non mo vaiades tomar a mal ajora, que o Camiño dos Faros non é que non mereza o título de sendeiro de jran percorrido, é que é O SENDEIRO, e se as administrasións non toman nota moi cejas han de estar. Ben se viu o dominjo: máis dun milleiro de endeviduos xuntou a trasnada a camiñar por aqueles cantís. Tantos que acabou Jalisia toda escorada polo peso, sobre todo pola banda de Bariso, aló onda o bar de Xan -parada obrigada-, que ademais de seren moitos os trasnos, saían daló co bandullo cheo de callos e estrellajalisia, e inda menos mal que non deron en saltar todos xuntos, que daquela xa envorcaba o país e andabamos todos náufrajos. Bueno, eu sei dun, un tal Moncho, ou Xosé, que saíu do bar de Xan a fume de caroso, así como volo dijo, e inda hoxe en día non sei se foi por medo de que chejase o pelotón de camiñantes a envorcasen Jalisia ou se por obra milagreira da marmita de callos do Xan. Porque en canto saímos do Xan e botamos de novo a correr e o Moncho -ou Xosé- viu que dous corredores nos adiantaran mentres papabamos os callos, pejou un aselerón e Mónica e servidora non soubemos máis del ata que ao chejar ao Niñóns o chamamos ao móbil e resulta que xa taba ajardando por nós en Malpica con aqueles dous. Posión máxica.

Eiquí inda non caera nijén dentro da marmita do bar de Xan en Barizo

E que non me tomen tampouco a mal os trasnos o que escribín aí arriba, que moito me prestou darlles unha aperta a Marga, Susana, Merce, Luisa, Marina... Pero non me chejou a nada, que ao non ir de véspera, todo foi chejar o botar a correr e perdelos de vista, e así non hai xeito. Porque o camiño dos faros, que o saibades, empésase a andar a véspera, e perder a preetapa é como non faselo; e perder a preetapa malpicá, iso xa é expoñerse a caer en desgraza co santo Hadrián. Por moito que teime o Suso Lista en que o santo de Malpica é placebo, que disque o de verdade ta en Corme, a min o placebo castijoume por antipática, por facerlles o desprezo as redeiras de Malpica, aos músicos de Malante, ao Submarino e á Traskiband. Mandoume pedras, toxos e dores en vinjansa.

Non o credes? Pois deixade que vos dija que todo foi pasar por diante do Santo Hadrián, pisar mal nunha pedra, sentir un pé vencido e tornar coxa. Que xa posto en faena tamén podía terme mandado un lóstrejo o santo placebo.

E así foi como estrajei o meu proxecto secreto. E xa estrajado, que segredo nin que hostias, xa volo podo contar: eu a Malpica fun probar que por fin podía correr máis de doce quilómetros sen laiarme sejido. Porque aínda que levaba un tempo co corpiño desfeito, no trail de xojete de Curuña correra os 11 quilómetros sen molestia ninjunha. E ajora tiña que mellorar na cousa sejinte.  E  nesta cousa sejinte o que finalmente comprobei foi que puiden arrastrarme os 17 quilómetros desde o santo ata a praia de Niñóns trotando coa pata coxa, laiándome sejida e ostentosamente, zoupando e esquivando aqueles toxos máir jrandes ca min abaneados polos refachos do nordés que petaba a dios. E poñendo a proba a paciencia de santa Mónica. Ijual recordáballe á cadela, que disque é nejra, pequena e velliña e xa non lle segue o ritmo cando a leva correr polo monte. Coincidencias. E que tan mal o fixen.  Mesmo houbo un cacho de pisteo xa preto de Niñóns en que metín unha zoupada desas que quedas a punto de enfuciñar, o corpo ajuanta, non caes pero tampouco te ergues e coa inercia segues correndo uns metros así escrequenada... Tanto mal lle faría eu ao santo?

Nin tan sequera os dous proxectos secretos secundarios chejaron a bo porto. Un: fundir aljunha lorza desas que deron en adornarme o perímetro. Dous: precipitar o catarro pertinaz por aljún cantil daqueles. E aquí vos sijo ben mullida, tusindo e falando como cunha pinsa no naris. Inda menos mal que parese que xa vou menos trenca. Pero mira, como dixo tamén o Suso Lista, "o que estea libre de miserias que empece a hostias".

Ben falado, Corme. Para a vindeira etapa ofrézome ao santo deles, que disque é moi milagreiro. Ijual favoréseme tanto que corro coma unha jasela e lojo fajo eu soa a Levantada e carrexo unha fragata ata o Petón de Tubías. E non me levar a contraria, que vos mando pedras, toxos e dores. Hostias non, que non son de Corme.

Veña todo dios a ler a Suso Lista, pero apajade a luz axiña, que xa son horas. Róubolle outra frase máis e déixovola eiquí para que soñedes coma santiños:

"...sei que nalgún lado da nosa alma ten que estar o patrón polo que o traxe a facer será de ilusión ante o próximo proxecto"

NACHAS' POWER IS BACK 8 - UN DOMINGO AO SOL

Sacade a alfombra vermella, que temos convidadas. 
Tal como prometera hai ben tempo,inauguramos sección informal centrada en mulleres corredoras, e que mellor que deixar paso as súas opinións sobre a galaxia runner. Propoñemos un cuestionario base -cuestionario Tasende ímoslle chamar- e deixamos que fagan con el o que lles pete, mesmo patealo, que para iso somos runners.

Os días en que todo vén revirado cómpre respirar fondo, relaxarse e deixarse ir suave ata que amaina o temporal.  Tal foi o caso o domingo pasado, cando despois de varios imprevistos, despistes e outros mesteres vividos nunha carreira de asfalto do meu barrio, acabei tomando o sol nun banco do parque con dúas corredoras descoñecidas. Debeu ser a conxunción do precioso día, do subidón postcarreira e do noso natural falangueiro, que aquilo que comezara por compartir un banco no parque rematou nesta nova colaboración para a nosa serie Nachas' Power... Se é que, como di Mari, a cabeza non para!

MARI: "SEGUIMOS PENSANDO EN ROSA PARA AS MULLERES 
E EN AZUL PARA OS HOMES, E ASÍ NOS VAI"

 

Ola, son Mari, e o igual que algunha das outras corredoras que se atopan por aquí, adícome a unha das profesións máis bonitas que hai (para min, claro), e a que se debe de acceder sempre e cando haxa vocación. Son profesora. Agora mesmo dou clase no ciclo de interpretación de lingua de signos, e para as que non o saibades, a lingua de signos é unha das linguas máis fermosas que hai, é a que utilizan as persoas xordas para comunicarse. Aquí formamos a futuros intérpretes de lingua de signos.

Hai moito tempo que corres? Como foron os teus inicios no mundo do running?

Fai uns dez anos que me metín nesto do running, e teño que decir que foi grazas o meu marido, con el empecei... o primeiro día 10 minutos, e xa foi todo un record para min, que non fixera deporte na miña vida. A partir de aí, 15, 20, 30 minutos. O día que conseguín correr os 30 minutos foi todo un logro para min. Agora non podo saír e facer menos de 10 km....

Que foi o que máis te axudou/motivou para empezar a correr ou para seguir facéndoo?

Pois o que máis me animou foi o intentar superarme día a día, eso de poder facer 5 minutos máis mañán, e outros cinco máis dentro dunha semán, era algo que realmente me axudaba a seguir, e tamén o sentirme cada día máis en forma. Agora si non salgo un dia, fáltame algo....ademais esa sensación de liberdade que sinto ó correr, os problemas quédanse a un lado, e por suposto o sentirme cada día fisicamente mellor.

Asfalto, trail, triatlón, raid… Que modalidade(s) practicas (ou practicaches)? Cal é a túa preferida? Hai alguna modalidade que non probaches e que che gustaría practicar? Nese caso, por que non?

Asfalto, sen dúbida. Fixen unha vez unha carreira de orientación, paseino en grande, pero perdinme duascentas veces, creo que non é o meu, a veces penso que traguei unha brúxula de pequena, e que se me averiou fai moito tempo. Fago tamén spinning, algo que tamén me apasiona, e que no inverno intento compaxinar co running, sobre todo os días que é complicado saír a correr por mor do tempo (aquí na Coruña a gran maioría dos días durante o inverno).

Tamén me gusta correr polo monte, a sensación de liberdade é moito maior, fago cada vez que vou ver a miña nai a unha fermosa aldea do concello de Touro.

A porcentaxe de inscricións femininas en carreiras segue a ser baixa, tanto en comparación coas inscricións masculinas, como poñéndoa en relación co número de mulleres que practican o running habitualmente. Que cres que pode influír nisto?

O rol que ten a muller na sociedade, coido que a pesar de que a sociedade avanzou moito, aínda queda moito por andar. Aínda así cada vez somos mais mulleres...

Consideras que as mulleres encontran máis dificultades cós homes para desenvolver unha práctica deportiva habitual e/ou para competir?

Eu penso que non, ou quero pensar que non, na sociedade do século XXI non deberían de ter mais dificultades que os homes, aínda que a realidade é outra, pois segue habendo moito machista que pensa que a muller debe estar na casa agardando a que chegue o marido ou coidando dos fillos. Por sorte, non é o meu caso. As veces tamén é a propia muller a que pensa que é a súa obriga quedar na casa.

Nalgún momento sentícheste discriminada persoalmente como corredora polo feito de ser muller?

A verdade é que non, nunca me sentín discriminada, máis ben todo o contrario.

Consideras útil a práctica de certa discriminación positiva para fomentar o deporte entre as mulleres? Estás a favor da celebración de carreiras populares segregadas por sexo?

A verdade é que si o que queremos é a igualdade, tampouco non podemos pedir a discriminación positiva, pois estaríamos discriminando os homes. Prefiro as carreiras nas que poida participar calquera que queira, sen distinción de sexo.

Na bolsa da corredora da derradeira Carreira da Muller de Coruña regalaban dous números da revista “Hola” e outro dunha revista de moda. Que opinas ao respecto?

Que se podo pedir, a próxima vez nos regalen un bo libro, personalmente non é o tipo de lectura co que me identifico. Seguimos pensando en rosa para as mulleres e en azul para os homes, e así nos vai...

Se estivese na túa man, hai alguna medida que tomarías para fomentar a participación popular na práctica deportiva en xeral? E a participación feminina en particular?

En primeiro lugar, nos colexios a educación física debería de ter maior carga lectiva, tamén, volver as carreiras que había cando empecei eu ir as populares, que eran gratis e todo o mundo podía participar sen que eso che supuxera ningún desembolso económico. Ahora algunha estase convertendo en un negocio, e eso non me gusta nada.

Cal é a túa atleta máis admirada? Por que?

Non teño ningunha en particular, pero todas e cada unha das mulleres que me cruzo cando vou correr merecen a miña admiración

Que momentos foron os máis especiais para ti como corredora?

A primeira media maratón que rematei. Nunca pensei que ía conseguilo. E xa van tres!!! Sempre dixen que nunca faría unha maratón, e ahora con 46 anos xa me ronda na cabeza !!!! A cabeza non para!!

Máis cousas que nos queiras contar

Pois nada mais. Foi un pracer atoparte no banco dos Rosais tomando un pouco de Sol, e saber que fuches ti a que se quedou esperando a que viñeran os servicios de emerxencia a atender a un compañeiro corredor que se atopaba mal, a pesar de non coñecelo de nada. Esta é a xente que nos gusta saber que temos o noso lado a hora de enfrontarnos a calquer reto, que antepón sempre a seguridade dos demais e non o beneficio propio. Gracias Rosa, vemonos na seguinte!!!!