CARMEN E PAULINA. ABRINDO FIESTRAS

Escribiu así un día Carlos Salem: “Y sintió que estaba hecho de arena, condenado a las ventanas cerradas y a evitar las corrientes de aire”

Ergueuse así un día servidora. Abrín medio ollo aí ás once o dominjo pasado e sóubenme areosa, volátil, talmente salemizada. Salamizada non, hostia.

É o que ten encontrarte un sábado coa noite libre por sorpresa, cunha invitación a cear e sen ter arjallado botarte ao monte á mañá sejinte. Que vas coma unha tola e lojo amences destrozada, escachada, fragmentada, astillada, pulverizada, areizada. Tamén hai sitios que lle chaman resaca.

Puaj!

Area es e á area volverás, díxome unha neurona que encontrei na cunca do típico café nejro carjado e amarjo. Hai quen lle bota jotas ao café, hai quen lle bota leite e na escuma aparésenlle as caras dos seus anterjos, así tipo Bélmez pero en café con leite (moi socorrido é rapinarlle as ideas ao Suso Lista, así a todo) e hai quen lle bota neuronas, que é bastante divertido porque dan moita parola e anímante a faser cousas e a saír da casa e non quedar aí coma a fondona das fiestras fechadas. Viva o efe.

Así que lojo marchamos para o areal de Santa Cristina a neurona maila saca de area botarlle unha remada. Aló taban xa o Alejandro, María, Sergio, Carmen, Tino, e outras dúas raparigas (a neurona a pobre é boa coas citas solemnes pero unha calamidá para os nomes). Lástima de fotos. Non hai, quer disir. Podo faser trampa e poñer unha doutro día. Coma quen non quere a cousa. Pero sería trampa e así tamén non me vedes recocerme abrijadirma remando cual penitente baixo un sol infame dadas as sircunstansias. Sircunstansias que como disía tamén hai sitios que lle chaman resaca.

Lojo de remare fixemos un picnic perroflauta, que consiste en que a xente saca as empanadas aí no medio do paseo e hai moita animasión e está Osa, a cadela, e está a xente que nos mira raro ao pasar e nunca adiviñarían que somos deportistas. Tamén moito prexuíso hai no mundo.

E dijo eu: que pasa? que nunca viron, entre outras cousas, un saco de area resacoso e dous tipos medio durmidos bebendo cervexas de a medio litro e papando empanada no medio do paseo? Pois que saiban que o saco de area... bueno, o saco de area é un saco de area, deixade estar así. Pero os dous tipos eses que paresen a punto de toquear -espertade, leñe, que falan de vós!- o Alex mailo Sergio, son a metade do Gallaecia NotNormal Adventure. Que botaran toda a noite anterior a adestrar polos montes de Ordes. Not Normal, abofé. Que tamén é serto que moi normal non vos son, que eles tamén van partisipar na animalada esa do raid de sinco días sejidos, e teñen que andar por aí orientando sen parar en plan extremos que te cangas e para máis inri sen durmire. Por que non paro de coñecer frikis?

O que si que estou sejura que nunca imaxinarían aqueles paseantes é que Carmen, esoutra muller do picnic perroflauta, esa que acaba de botar unha boa remada e está co seu medio litro de cervexa, esa muller é campioa nacional de carreiras por montaña. Compañeira de fatigas de Paulina, outra cuarta parte do Gallaecia Not Normal Adventure que chegou despois para unirse á ruta polos montes de Bastiagueiro.

Paulina e Carmen camiñan xuntas, están tan compenetradas que paresen unha soa persoa. Escoitando a Paulina poderías pechar os ollos e imaxinar vividamente cada detalle do terreo e da paisaxe. Sabe describir todas as texturas do chan, todos os obstáculos, o grao de xiro, a inclinación do camiño, a técnica máis axeitada para acometer unha baixada, o punto de inclinasión da cabesa para non bater cunha rama... Paulina retrata a paisaxe coas súas palabras, e fai sinais sonoros pegando pisadas fortes nos puntos problemáticos. Carmen escóitaa e avanza áxil pola paisaxe que pinta Paulina. Ten tempo de contarnos chistes polo camiño, sempre contenta. Tanto que Tino quixo deixarse guiar tamén un cacho por Paulina; quería sentirse como Carmen.

Porque con Paulina, Carmen non é invidente. Non é de area, nin está condenada ás fiestras fechadas, nin a evitar as correntes de aire. Carmen é a campioa. E deixounos marabillados.

Carmen e Paulina en acción. Tino non daba crédito

Tino probando unha experiencia difícil

O Alex e o Sergio a punto de toquear. Sergio taba rallante de todo.

Xa sempre o dijo eu, que pasar sono é malísimo. 

E xa aproveito o pé de foto este pra mandarvos durmir a todos. Lavade os dentes.

A VELLA REPUNANTE E O TRAIL DO ANLLÓNS

Si había algo que yo sabía hacer por mi cuenta era equivocarme*.

Había unha vez un grupo de xente que traballaba con ilusión de promover a participación da veciñanza en actividades deportivas e inculcar valores como o compañeirismo, a igualdade, a solidariedade, o respecto polo medio ambiente, a defensa da terra e das tradicións locais. Eran o club Ciclista Laracha en Dúas Rodas e a súa irmá montañeira, Laracha en Dous Pés, todo un referente non soamente no ámbito local polo seu labor no día a día, senón tamén para os foráneos que atrae aos seus eventos estrela: a Pedalada e Andaina Solidaria e o Trail e Andaina polas Cabeceiras do Anllóns.

Había unha vez una señora baixiña que andaba de moi malísima ostia porque taba presa da dor nos xeonllos e non podía darse ao seu visio de trotar polo monte. Non se sabía se lle doían porque a medida que se fasía maior ía levedando e as pernas non termaban daquel bazuncho, ou se empezaron a doerlle antes e por pouco trotar acabou levedando: que foi antes, o ovo ou a jaliña? É ijual; o caso: tornou vella repunante.

E houbo un día en que a vella repunante, fozando no facebook, leu no evento do Trail do Anllóns un comentario que lle soou raro. E fixo o que fan as vellas repunantes: encabuxarse, rifar e defender os seus argumentos coa ousadía propia dun sindicalista do metal*, que digo eu se non lle tería sido mellor quedar calada, por unha vez e para variar, porque unha cousa é razoar e outra é poñerse coma unha hidra, que será boísimo para desfojar pero logo veñen os remorsos.

E si, tedes razón, a vella repunante dos remorsos era eu, vale? Quítame de aí as terceiras persoas. Os de Laracha en Dúas Rodas / Dous Pés si que son eles. As themselves, no reparto.

E despois dos rifirafes e dos quítame de aí esas pallas (dispensando), veu a paz e a promesa de acudir ao evento e de entrar de última en meta. Acudir era empresa difícil por aquilo da conciliación e da prejiza inherente ao meu natural; entrar de última era o esperable. E xa bastante sería que non me embreasen, emplumasen e chimpasen ao río por rallante, o que facemos por moito menos no lugar de onde eu veño.

Chejou o día e non, non había hordas esperando para linchar a ninjén. Había, si, unha Quirina arrefriada e un Palote desabrigado porque disque así corre a fume de caroso, para espaventar o frío, e debe ser certo porque entrou décimo. Xa sabedes, a despelotarse. Había tamén unha Fátima, un Grinch, un David, un Pedro, un Pablo, un Abu, un Javi e un Carlos do CAS, o clube da camiseta que fai bandullo a quen non o ten, por moito que o neguen.

Foto propiedade do Grinch, anque el tamén sae

Había tamén unha Priscila e unha Jana radiantes, que sempre as ves chejar ás carreiras cun aire tan feliz coma se fose o primeiro día que as deixasen saír de noite, que o deben pasar bomba voando polo monte. Primeira e segunda no podium con tempazos, unhas fenómenas.

E alí no medio dos catrocentos e pico que se xuntaron taba servidora rezando por non romper no intento. Botaron o fojete (literalmente, opa Laracha!) de saída e nos primeiros quilómetros todo foron risas e brincadeiras. “E falta moito?” E cando chejamos?” Paramos nun bar ajora que inda tamos cerca?” “Que juapo vas co tutú!!!” e así, o típico. Ao meu ritmo trautor as subidas eran das de non afojar por completo, as trepadas con cordas taban moi entretidas (nunha presenteime ao Roi que xa non levaba o tutú, lástima) e a chejada ao primeiro avituallamento ao son da gaita foi marabillosa. Alí puiden parolar un cacho con Juan Canedo e outra moza da organización e comentar “daquilo”. É o bo de ser unha manta, que non che importa enredar nos avituallamentos porque total, vas facer un tempo de merda igual. Quedaba alí de boa gana, pero tampouco era plan, así que seguín trotando costa abaixo e de aló a un cacho, avanzando sumida nos meus pensamentos (caso de eu telos) tropecei cuns que viñan de volta porque se perderan, e así foi como souben que eu tamén me perdera, porque mo dixeron eles, e tamén fai falta ser burra, que a sinalización era perfecta. E é outra incidencia desas que tampouco me molesta, porque coñeces sitios –e xente perdida- pero máis práctico é ir polo rego, tamén é certo. E nestas apareceron o Grinch e Fátima, ela toda simpática e amable, el todo chinado por terse perdido –ese vai faser un vello ben repunante, dígovolo eu- e fixemos xuntos a subida por unha especie de parede de barro que mesmo paresía que ías caer de costas e Fátima non quería morrer e a min paresíame que como sitio para morrer estaba ben bonito e así xa quedou ela máis conforme.

Outra do Grinch

Lojo xa viñeron aqueles lameiros interminables deses que perdes as zapas neles e tes que meter a man para rescatalas e volvelas calzar, e os charcos tipo piscina olímpica, e os camiños-regachos e todo era húmido, lamacento, pegañento e esvaradío –isto é trail, neno!- e préstase moito a maldicir e no meu caso, como nacín meducas, a andar tan despacio que aburre verme. Porque vale que unha sexa partidaria de correr unicamente para disfrutar, vale que non esteas polo sacrificio, pero un pouquechiño de espabilasión tampouco non me habería de vir mal. Digo. Certo que intentei poñer en práctica unha estratexia para aselerar un anaquiño, que consitía en imaxinar que de tanto mergullar as zapas nos lameiros seguro que me entrara algunha miñoca, e como me dan tanto noxo había de saír correndo escopetada, pero moi vividamente non o debín imaxinar, porque aquilo era puro ralentí e inda por riba xa empesaban a protestar os xeonllos, os cadrís, as cadeiras e a cabesiña, que me fasía sentir como en traballos forsados - unha de ferro arrastro, rouca cadea, castigo atroz do meu erro. Tan férrea e rouca, que chejada ao sejundo e derradeiro avituallamento, decidín en firme que eu de alí non me movía, pero cando apareceu o corredor escoba cunha parella e me soltou aquilo de “pero muller, unha vez aquí, o bonito é rematar”, deille a razón. Non sabía o que disía, pobre rapaz. Alex. Tempo tivemos para falar largo e tendido, abofé: tanto me doía o corpiño que camiñaba, camiñaba, camiñaba, e cando me sentía culpable por el, que taría perdendo de tomarlle o vermú cos colegas pola miña culpa, daquela trotaba un anaquiño pero logo tiña que camiñar porque por el tería pena, pero polos pinchazos que me mandaban as pernas, terror. E así foi como me fun arrastrando traballosamente polo treito máis corrible, que tamén vaia calamidá. E que gran persoa, o Alex. Grande como o resto da organización, os que alí estaban na meta: Roi, que entrou da man comigo; Gerardo, que me recibiu tan amablemente; Lito, que me regalou o dossier da asociación e me comentou a súa liña de traballo; Canedo, co seu apoio…Todos e cada un deles merecen a nosa admiración polo seu esforzo para conseguir que amemos esas terras do Anllóns nunha cita aberta a todas as persoas que corremos, trotamos, camiñamos ou nos arrastramos…mesmo as vellas máis repunantes.

Foto roubada á organización

E colorín colorado, que mañá hai que traballar. Pasade para a cama.

* Carlos Salem

*Teresa Moure

* Quen vai ser, ho? Pondal!!!