A CARREIRA POLA DESINFORMACIÓN

Almorzando con La Voz de Galicia atrajanteime e houben afojar ao ler esta frase sobre La Carrera de la Mujer que se celebrou onte na Coruña:

La organización entregó un cheque de 130.000 euros a la asociación de lucha contra el cáncer.

Despois de semanas rosmando oralmente e por escrito contra o evento, pensei que a hora era chejada de desculparme publicamente por repunante. Porque destas alturas somos bastantes as voces críticas coa Marea Rosa. E un dos argumentos que esgrimimos -ou berramos, chejado o caso-, deixando á parte o paternalismo, a segregación, os eslógans cursis e anacrónicos, a revista de cotilleos da bolsa da corredora, o espírito consumista que destila por todos os poros, etc, etc, etc e moitos etcéteras deses máis, disía eu que un dos piares da nosa disidensia é a opacidade da información que achega a organización sobre a porcentaxe real da recadación que se destina á loita contra o cancro de mama. Disque na edición anterior rondaba o 10%. Desta vez anunciaron a través do mesmo xornal (sponsor oficial do evento) que chegaría ao 20%. E tendo en conta que a carreira vén respaldada por grupos empresariais moi pero que moi fortes, que probablemente abaraten en moito os custos propios deste tipo de carreira (incluíndo o seguro, que teñen aí a DKV como patrocinador), pois digamos que ese 20% seguíanos parecendo insuficiente. Eses 2 euros por cada inscrición.

Inda onte lembraba un ultra no que participei no 2014. Menos de 50 corredores, uns poucos voluntarios e amigos recadaron arredor de 9.000 € para a Federación de Enfermidades Raras e Crónicas. O importe íntegro recadado fora doado directamente. Que querendo ser solidarios, corramos para organizacións sen ánimo de lucro.

Pero carallo! 130.000 euros... Si que afrouxaron o peto os patrocinadores, pensaba eu... Porque de 6000 dorsais sacan 60.000 euros, e o 20% son 12.000, e de aí a doar 130.000 inda vos hai un treitiño.

Aquí aljo non cadraba.

Non.

E collín e escribinlles este correo á orjanisasión (en castelán, que a carreira é a nivel nasional):

Buenos días

En la edición digital de un periódico local he leído esto sobre la Carrera de la Mujer de Coruña: " La organización entregó un cheque de 130.000 euros a la asociación de lucha contra el cáncer". Podrían informarme de si esa aportación proviene únicamente de lo recaudado en la edición de la carrera en Coruña?

A orjanisasión ofreceume como resposta  á miña prejunta este enlace:http://www.carreradelamujer.com/barcelona/articulo/donacion-aecc-barcelona

Que vale, que está a cousa moi interesante e todos podemos caer no autobombo, pero o que é contestar moito non contestaban á miña prejunta inisial. E como son pesada de natural, insistín e escribinlles outro correo, que non hai cousa que máis rabia me dea que me contesten estilo Rajoi. E dixen así:

Muchas gracias por vuestra respuesta tan rápida.

De todas maneras, quizás no me haya explicado bien en el correo anterior. La pregunta es :

El cheque de 130.000 euros que la organización de la Carrera de la Mujer entregó ayer a la Asociación de Lucha contra el Cáncer, procede únicamente de la recaudación de la Carrera de la Mujer de Coruña en la edición de 2015?

Tal como informais en el enlace que me proporcionais amablemente en vuestro correo, habiendo por medio gastos de megafonía, control de chips, etc, etc, y sabiendo que se trataba de 6000 dorsales a 10 euros, resulta difícil interpretar la noticia de la prensa local.

¿Puede tratarse de 130.000 € recaudados en todas las ediciones de la carrera de la mujer que se han celebrado este año en el país?

A resposta da orjanisasión, desta ves sen saúdos nin hostias, que aí creo que xa non lles deía estar caendo eu moi simpática, foi que non hai doazóns rexionais, que se doa á AECC Central, e que a cifra de 130.000 € era para todo o circuíto.

Acabáramos, La Voz de Galicia.

Consultemos logo o número de inscricións do circuito. Trátase dunha estimación feita na casa tomando como referencia o número de inscricións publicadas na páxina web do evento do ano 2015 e multiplicando por 10, o prezo de cada dorsal. Sobre esa cantidade sacamos o 20% que supostamente se dedica á causa solidaria:

	INSCRICIÓNS	RECADACIÓN	DOAZÓN
VALENCIA	12000	120000	24000
MADRID	32000	320000	64000
GASTEIZ	6000	60000	12000
GIJÓN	7000	70000	14000
CORUÑA	6000	60000	12000
TOTAL	63000	630000	126000

Así cadran mellor as contas. Desambiguación e tal.

Fixádevos na foto do enlace anterior, do cheque xigante... e prejuntémonos se en cada sede da carreira sacan un cartelote así sumando as doazóns desa carreira e de todas as anteriores. E se en cada ocasión a prensa local que esponsoriza o evento deixa caer a cifra sen desagregar nin especificar nin farrapo de jaita. E a parroquia claro, rendida aos seus pés.

Quen disides que jaña hoxe? Foto de aquí

Así a todo, quedan como dios, diso non hai dúbida. Porque ademais o mesmo xornal achejou arredor de 1600 euros como doazón particular. Que ijual cundíanlles máis eses 1600 leuros custeándolles un curso acelerado de ética periodística aos seus xornalistos, un supoñer.

Porque outras das xoias que nos rejalaron estes días no mesmo medio foi:

Esa cita, envuelta en la polémica en los últimos días después de que fuera cuestionada por la concejala de Igualdade, la financian sus patrocinadores y el Ayuntamiento se limita a cerrar las calles y permitir que se haga.

Ao chejar a esta frase non puiden resistir a tentación. Volvín prejuntar. Na Secretaría de Coordinación de Seguridade Cidadá. Velaquí a resposta:

Dende Seguridade Cidadá mobilizáronse efectivos da Policía Local e de Protección Civil para colaborar na seguridade coa organización do evento.

Pero tamén participaron outros servizos do concello como Mobilidade Urbana e Deportes.

Que dijo eu que mobilizar a Policía Local, a Protección Civil, Mobilidade Urbana e Deportes ijual non é sinónimo exacto a "limitarse a cerrar las calles y permitir que se haga", non sei o que opinades. Aljo si que traballaron, anque cartiños non deron. Unha verjoña, que non contribúan economicamente. Pobriños, os empresarios organizadores, maltratados pola corporación municipal. Empresarios que intúo pouco reivindicativos fronte á privatización e aos recortes nos servizos sanitarios. Que ijual cunha xestión da sanidade distinta á que levamos uns anos sufrindo, escusaban achejar esmolas para certas causas. Anque dese xeito quedaban sen publicidade. Májoa deles.

Ajora ben, o meu titular preferido desta temporada, que pasará con gloria á posteridade, é o seguinte:

Ala concejalía de Igualdade del concello de A Coruña no le gusta elcolor rosa

La popular Carrera de la Mujer no obtuvo el visto bueno municipal hasta el lunes. A Igualdade no le gustaban determinados elementos estéticos vinculados a la cita, como el color de la camiseta, el regalo de cosméticos y de una revista femenina

E deberon quedar aliviados redactando o titular. Coruñesas, que saibades que na nova corporación municipal son todos uns caprichosos insolidarios que odian o rosa e que non deixan correr as mulleres. E que o "Hola" é unha revista feminina. É o que máis nos justa ler ás mulleres, o "Hola". Estamos?

Típico grupo de mulleres lendo o "Hola" despois de correr

Foto de carlos Montes, Biblioteca Dixital Hispánica (BN)

E fíxate que este manifesto da Marea Atlántica ao respecto non tivo eco mediático ninjún. O que son as cousas:

A aposta polo deporte feminino

A Marea do Deporte pon especial atención e sensibilidade no mundo do deporte feminino, tantas veces marxinado das políticas públicas e sempre invisibilizado socialmente. É fundamental incorporar as mulleres aos circuitos deportivos da cidade e garantir para elas o goce dos recursos publicos, como un xeito de empoderamento e de exercicio real e práctico da igualdade. E como unha riqueza para a cidade toda.

Desde o noso punto de vista, a sexualización do deporte feminino, a súa limitación a unha serie de valores que en nada teñen relación co deporte (mais co consumo, a moda ou a estética), non axudan en nada a rachar coa discriminación que segue presente no mundo do deporte.

Extraído de http://mareatlantica.org/a-marea-atlantica-e-o-deporte/

Non sei vós, eu antes antes atlántica ca rosa. E que durma quen poida.

QUÍTAME DE AÍ ESA ETIQUETA

Tan jrande e profunda repunansia sentín hoxe que tiven que subir correndo ao Monte de San Pedro e perder a conta das voltas que dei por aqueles camiños ata perder os foljos, e inda así non me dá pasado a náusea. Isto non hai endorfinas que o amainen.

Tamén foi fatalidá ver aquela publicasión no feisbuk. E sejir curioseando na fonte de onde fora extraída. Prensa deportiva da máxima difusión. Disque a publicasión periódica que está no cuarto lujar en canto a número de lectores diarios en Españistán, incluíndo a prensa xeneralista (datos non actualizados).

Pois ben, na edisión dixital dese xoio de xornal, deixando á parte os titulares jordos dedicados case exclusivamente ás fazañas masculinas nese jran feirón chamado fúmbol, tamén hai unha etiqueta pequeniña, moi pequeniña, que se chama “mujeres”. Que ben -pensei toda confiada-, sejuro que aquí encontro material para unha nova entrada sobre a xa moi polémica Carrera de la Mujer.

Deille á etiqueta. “mujeres”

Por que o fixen?

Queredes saber o que saíu na pantalla? Tampouco vos quero amarjar o día, corredoras e demais xente de ben. Se tal tende as zapas postas para saír correndo como me pasou a min. Avisadas tades, lojo non vos queixar.

Eí vai. Os titulares e textos extraídos desa jrandísima mostra de xornalismo hipercastrón van en cor caca:

La impresionante ciclista que conquista con su belleza

Impresionante é. Juapa tamén, e moito; en realidade é modelo. Ciclista, o que se di ciclista, non se sabe. Quer disir, a auja do bidón, por que non a bebe? O de botala polo canalillo co maillot aberto, hidrata? E lavar a bici en tanga, aprendeuno naljún centro de alto rendemento? Por que non se lle ve andar na bici? Leva ruedíns?

Mulleres ciclistas deste país, vós, as que deixades a pel adestrando, as que enfrontades a imposibilidade de competir por mor da falta de apoio e de sensibilización, tou falando con vós: sabede que non sendo modelos, e chejando como chejades todas suadas, lixadas, tan tapadas, e inda por riba bebendo a auja do bidón (a quen se lle ocorre)... mulleres ciclistas, non vos queixar se ninjén fala de vós na prensa, habendo impresionantes ciclistas que conquistan por su belleza. Pasade pra a perruquería, feas.

F., la patinadora más atractiva de Sao Paulo

Jran lecsión de cómo subliñar os datos relevantes nun titular. Lojo en letra máis pequena tamén aljo comentan de sete medalas de ouro e outras miudezas. A quen lle interesan?

Así da las noticias A. F, la reportera más sexy de la web

C. and C. es un canal que cuelga vídeos de noticias deportivas contadas por A. F. mientras va mostrando su cuerpazo semidesnudo.

Que dijo eu que ijual é unha técnica para projresaren axeitadamente en aproveitamento de mensaxes audiovisuais o colectivo lector desta publicación que sufra trastorno por déficit de atensión con hiperactividade ou sen ela. Xa lojo pasan aos cadernos Rubio e finalmente á comprensión lectora.

C. R.: la mezcla sublime de belleza y ajedréz

La polaca de 21 años es una prodigia del ajedréz, pero se cansó de ganar torneos y ahora posa para Playboy.

Toma prodigia!!! Ijual se a prodigia xojase ao ajedrez sen til, non cansaba.. Ou ijual, se a  xente da editorial ou da redacción deste xornal soubese escribir “ajedrez” e non “ajedréz”, dijo eu que ijual nos rejalaban outro tipo de noticias. Deixaime soñar que hai outros mundos.

La bella golfista que causa furor en las redes

La joven de 22 años deslumbra con su cuerpo en las Instagram y ya tiene miles de seguidores.

Insisto, non hai nada como unha cobertura seria da actualidade deportiva.

¿Es la explosiva W. N. la esposa más sexy del fútbol?

La esposa del delantero del Milán no deja indiferente a nadie. Revoluciona las redes sociales con las imágenes más sexys.

Antes de ler isto, a miña mente era un páramo. Menos mal que inda nos queda xornalismo do bo,  dese que nos fai meditar, que nos abre novas perspectivas na busca do sentido da vida, do universo e do deporte.

La nueva y sexy sensación del running en 'slow motion'

L. P. es una modelo americana que subió un vídeo a las redes sociales en el que sale haciendo running a cámara superlenta.

Esta ha de ser unha actividade de reforzo dos TDAH de antes xusto antes de pasar aos cadernos Rubio.

¡Olé por la mujer española!

[...] Ser referente en un deporte es algo extraordinario, y ahora a nuestras niñas no les faltan prácticamente en cualquier deporte. Al tiempo, estas mujeres que se han hecho campeonas siguen siendo, ante todo, mujeres. No hay más que ver las espléndidas fotos, realizadas por Félix Valiente. Fotografías plenas de encanto, seducción y coquetería, que muestran a nuestras medallistas en su versión más femenina. Posan como auténticas modelos y gusto da verlas. ¡Olé por la mujer española! Deportista, campeona y guapa.

Para ler o anterior préjase mantilla e peineta. A miña máis rendida admiración ante unha redacción que en pleno ano 2015 nos retrotrae a queles jloriosos NODOS dos anos corenta sobre exhibicións ximnásticas da Sección Feminina da Falange. Olé!

Sabedes unha cousa?

Chejadas a este punto, non me queda outra que darlles a rasón ás  rapasas destoutro titular:

Partido de fútbol femenino terminó en batalla campal

Las jugadoras de E. no soportaron la derrota ante Cotopaxi y las emprendieron contra el árbitro, sus rivales, la hinchada y sus dirigentes

Contra os xornalistos deste medio, contra o seu millón e medio de lectores diarios e contra o mundo emprendíaas eu hoxe se me deixasen. Pa que deixen de etiquetar como "mulleres" eses enlaces que mellor irían ajrupados baixo o conceto [sic] "doentes", "castróns", "babosos", ou similar.

Como vos disía, tiven que saír correndo, e xa que nin as endorfinas nin escribir neste lameiro abonda para arranxar esta desfeita monu-mental, haberá que tomarlle unha caña, ou dúas se son pequenas. Vós tamén tedes permiso para beber e esquecer, hoxe non vos mando durmir como adoito.

Saúde, coidade as lecturas e sobre todo, que non vos etiqueten, mulleres

Foto de Gerda Taro

QUERO VIVIR NUNHA PELI DE JOHN FORD

Ás veses quixera vivir nunha peli de John Ford. Ser John Wayne mazándome a hostias con calquera e acabar tan amijos.

Porque sempre intuín que as amizades máis fortes son as labradas a hostiazo limpo, dispensando. Hostias fijuradas tamén valen. Mesmo son preferibles, que somos políticamente corretas [sic]. Amais de pequenas, máis eficases no ataque verbal.

E canto máis vella repunante vou, máis saudades das pelexas lendarias de John Ford. Porque saberedes que cheja un punto na vida de toda muller en que, en canto caes na conta de que a vidiña non che cadra, en ves de calar coma un peto, bótaste de fronte contra o mundo co coitelo de matar o porco. Fijurado tamén,o coitelo. O porco non sei como foi que se coou, pero parese auténtico.

Pero vas e dáste de fronte co baleiro ás máis das veses. Quedas aí coma unha idiota no medio da nada, co teu coitelo fijurado, sen rivais.

Porque hoxe en día non está de moda hostiarse, nin fijuradamente sequera. É moito máis elejante ignorar as voces discordantes. Invisibilizar a disidencia. Enrocarse, erjer valados inexpugnables, parapetos ideolóxicos ou simplemente conservadores de vellos costumes devenidos  (revenidos?) norma por mor de inercias. Hai moito mestre en apuntalar preconceptos.

E canta májoa me dán. Tan elejantes na arte de desprezar sen facer aprezo que lentamente van murchando afojados pola falta de aire novo.

Como vella repunante permitídeme un consello: buscade o rival e medide as vosas forzas. Sairedes mazados e enlamados, o máis sejuro. Pero conforme avance a pelexa, en cada jolpe aljo ha de moverse no voso interior (non necesariamente os dentes). Aljo do contrincante quedará en vós e quizais saiades transformados, coma quen retorna dunha longa viaxe. Renovados.

Amais sempre fasedes a escusa para ir ao bar botarlle unha pinta co outro e comentar as mellores xojadas.

O que vos dijo, ás veses soño que vivo nunha peli de John Ford. Veña durmire.

O ENIGMA DO TRAIL LÍQUIDO E O ATAQUE DA MULLER CONJRO

La venganza más noble es el perdón

Hola, me llamo Íñigo de Montoya. Tú mataste a mi padre. Prepárate a morir.

A primeira frase, dilla Cantoná aparesido a Eric na peli de Ken Loach.

Tacheina porque a min non me falou aparesido Cantoná, que foi Santa Bea de Cotelo, e non me mandou perdoar nin hostias, que en Corme mesmo as santas sonvos doutro material, bravas e de moito máis jerrerío. Máis de Montoya na Princesa Prometida.

Isto vén a conto polo que tal me pasou nas duchas do pavillón polideportivo de Corme. Todo foi entrar a ducharme máis contenta ca unhas pascuas e saír rabeando con jañas de mallar en aljén, sede de mal e ansias de destrusión así en xeral.

Non mo tomar a mal, cormeláns, que non vai con vós. Tendes un pavillón moi digno e inda por riba non sei o que comeredes en Corme que – xa llo dixen a Bea de Cotelo no Biscuiteiro- sodes todos xente ben juapa. Han ser os persebes. Eu polo menos non os cato e claro, non teño can que me ladre. Nin sequera resén duchada. Non sempre rabeo eu, resén duchada. Onte aljo si, aí contra medio día.

Porque onte a mañá fora magnífica, que o saibades. Os cativos do Brigantia deberon traballar arreo para regalarnos un percorrido polas terras de Pondal que resultou un dos trails máis fermosos do mundo coñecido. E o mundo coñesido non acaba en Carballo, por moito que teime o Suso Lista (Lende Xeixos, landrús, e de paso comprobades cantas ideas lle rapinei ao Lista nesta entrada: un escándalo). Refírome á jalaxia como mínimo. De Carballo a un lado e un anaco máis aló.

Un rejalaso, xa nos primeiros quilómetros, as vistas dese cacho da Costa da Morte despois de ajatuñar por encostas de morte. Tamén que pouca jrasia teño. Non ler o de aí atrás. Outro rejalaso, pasar pola umbría Fonte da Moura, paraxe de belesa espectacular. Taba moi propio alí ajachadiño para quitarnos fotos o Iván. O mouro da fonte. Como tamén foi un luxazo correr pola contorna do Monte Branco e saudar ao noso bardo Aduardo, escuro enigma é el, seica. E será. Sempre faséndose o interesante, Aduardo.

Pero para enigma o da injravidés. Non mo creredes, pero onte era día de deixarse ir na carreira. Sen sobreesforzos, sen agonías, sen sobresaltos. Dábame a impresión de flotar. Anque lojo vin as fotos de Marina e desenganeime: ao meu lado as penitentes filipinas, a alejría da festa. Pero a procesión vai por dentro; eu sentíame flotar e calade a boca. Disiamos que todo paresía fluír mainiño e gozoso ao redor. Coma levada pola marea. Non sei por que. Ijual por ser unha das miñas zonas preferidas da jalaxia. Ou ijual porque na explicasión da saída escoiteille ao Quito disir aljo dunha “carreira líquida” e como son moi mandada, botei a nadar. “Avituallamento líquido”, era o que quería disir. Pero a min quedoume o outro. Bendita confusión. Aljunha ves pasouvos iso de sentirvos levados na auja mentres corredes? Non? Falade con Quito. É moi milajreiro. Mola. Traede manjitos prós cativos.

Eiquí servidora pola Fonte da Moura. Ben se ve que vou flotando. Foto Iván

Porque onte a mañá era líquida e magnífica, por se non o dixen; aló na praia da Hermida bailei unhas pezas con Mónica e con Blanca antes de botar a correr, e estaba case todo o CAS MONTAÑA, e deixáronme sacar a foto con eles, toda nejra e pequena e sen camiseta ofisial -un día destes bótanme-, e había moitos reencontros, e a jrandísima Almudena desta ves ía encargarse da jardería (non máis carreiras sen jardería!!! Non máis jarderías sen bombeira!!!), e Mijel Bernárdez volvía correr, e deixara de chover, e a terra era a pista de baile do ceo. Ou do mar. Non sei.

O noso presidente é o do dorsal 69, como ten que ser

Sufrimento extremo

Ata que chejou ela, a muller conjro, xurdida do fondo abisal. A muller conjro caracterízase por rexeitar calquera tipo de achejamento amistoso. Se un día topades con tal especime, nin se vos ocorra dirixirlle a palabra. E inda menos axudala. Como me pasou a min. É verídico. Levaba un rato detrás dela, freando. Nunca tal. Quero disir que nunca vou detrás de ninjén freando. Normalmente vou aló detrás ao fondo, e os penúltimos canto tempo hai que pasaron que xa non se lles ve, ou véselles moi piquiniños, e o escoba vai farto de escoitarme. Así que este día fasíame ilusión ir xusto detrás de aljén e faser pandilla e socializar e tal. Por iso, en ves de pedirlle paso, ocorréuseme soltarlle aljo como “Veña, arriba, dámoslle caña, rapasas?” Compañeirismo, bo rollito, eu que sei. Mal momento. “Odio que me animen”, respondeu rabiosa. Arre demo. Había preferir que a maldixese cuspindo no chan que pisaba berrando: “Abrir camino, vosotros. Estoy en el sendero de guerra y va a subir el precio de los ataúdes“. Isto é de Mark Twain, que eu non teño jrasia ninjunha.

Para quen era, érachelle ben mellor aquelada a frase. Pero calei, adiantei, e unha ves que deixei de escoitala -porque a tipa sejía rosmando por detrás canto odiaba que lle desen ánimos, que ijual iso tíñanllo que mirar-, sejín soa disfrutando de novo, deixándome ir nos tres últimos quilómetros, sentindo de novo esa paz que raramente encontras non sendo no monte, canto máis nunha carreira líquida. Quedeme y olvideme e tal, e non sei como foi que xa taba na meta.

Pero nunca subestimedes a saña dun conjro. Lende esta frase de Suso Lista: Cando adentaba, talmente coma o congro, nunca arriaba, esnaquizando con palabras e con feitos a súa vítima”. Talmente. O ataque da muller conjro chejou redobrado por sejunda ves, a traisón, especialmente virulento, no polideportivo. Cuspindo veleno. Non hai ducha nin mar que tal limpe. Tanta ruindade. Verborrea tóxica.

Saín envelenada, arruinada, intoxicada. Aí taba eu. Sentíndome a preada botada no mar da Hermida. Ajora o trail líquido corríase nos meus ollos. Cajoenrós. Sen saber por que, lisquei cara ao porto. Non quería ver xente. Precisaba un refuxio. Esquecer que pasara por diante da cova do conjro. E pasei por diante da casa de Bea de Cotelo, e alí taba ela, coma unha aparisión. Abriuse o seo. Santa Bea de Cotelo. Levoume, escoitoume, fíxome rir, beber e comer, falar de pasados e futuros, de decepcións e ilusións, de penas e alejrías, e ao despedirnos xa caera na conta de que nós somos das que comen os conjros con patacas ou crús se fai falta, e de que pese a todo, onte fora un día magnífico. Tan magnífico como a orjanisasión da carreira líquida polas terras de Pondal.

A punto de marchar, os enjados da furna chamaron por min. Pasei a area tornasolada de Osmo e deiteime no chan da furna para imaxinar a vida dun ser sempre hostil, sempre acazapado, ao axexo, a piques de atacar. E sentín májoa por el e por todos nós. Quizais nalgún intre todos fomos así. Quizais haxa un monstro abisal, un escuro enigma aniñado en cada un de nós teimando por saír.

Por iso ajora imos desfaser o prinsipio.

Hola, me llamo Íñigo de Montoya. Tú mataste a mi padre. Prepárate a morir.

La venganza más noble es el perdón

E que ben se perdoa despois de larjarlle unhas cantas parrafadas destas.

Toca mandarvos soñar cunha plácida corrente que vos transporta e así. Nun mar sen conjros se for posible. Se non, papádeos e deixádevos de hostias. É lei de vida. Non mo dixo Santa Bea de Cotelo, pero coma se mo dixese. Veña durmir. Iso si, ao monte traédeme todos a vosa parte máis niquelada se non queredes que ceibe ao meu Íñigo de Montoya. Palabra da conjra en potensia que levo dentro.

Santa Beíña de Cotelo de Corme

EU ANDEI CON OITO ZOMBIES

"Soamente cantan e bailan e seguen así ata que un dos seus deuses chega e fala a través dun deles. Por algunha razón elixen noites coma esta"

Foto Jose

Monte Xalo.  Media noite dun sábado de ajosto. Ceo estrelecido. Choiva de perseidas. Eramos nove zombies subindo a todo meter unha encosta á lus dos frontais.

Dos nove, eu fun a elixida. De socato, a media subida, erjín a ollada ao ceo e "escoitei unha voz que falaba sobre un silencio sepulcral. A miña voz. Falando co Houmfort. Estaba posuída". E dixen así, atender á revelasión, que é divina:

"Así a todo, hai que estar moi pirado de dios"

Así falaron os deuses por min. E os oito zombies déronme a rasón. Non ma ían dar, se falaban os deuses pola miña boca. Amais quero disir, por exemplo, que Los Enemigos tocaban en Cambre. Ou que hai moitas festuquis polo mundo adiante un sábado á noite. Ou que podes ir ao cine, ou quedar na casa vendo unha peli ou lendo ou aljo. Diso último non me pedir detalles.

E hai que ser medio zombi, hai estar moi pirado de dios para preferir ver o solpor no Petón Jrande e chejar ao Pequeno con noite pechada. Que tamén cun pouco de sentidiño xa caes na conta sen revelasións nin hostias.

Pero por pirados que non quede, ijual uns vinte habíamos. A culpa toda foi do Pequeno Besbello, que funsionalmente ao sendeirismo é como o Houmfort ao vudú. "Posúen feitizos que farían unha persoa percorrer medio mundo. Teñen trucos. Maxia". Andan provocando e lojo pasa o que pasa. Coma zombies fomos acudindo ao reclamo dos tambores besbellos que nos convocaban en Celas de Peiro ás oito da tarde.

Ao fondo, a mole de Xalo, coma un inmenso boi deitado, en palabras de M. Rivas. En primeiro plano, unha vaca condusindo rumbo a Celas, contemplando o perfil do Xalo e fasendo a pedante, nas miñas palabras.

Non me deu tempo tempo de coñecelos a todos. Os pirados. Bueno, antes de botar a camiñar oínlle comentar a Roberto que levaba pateados os canóns do Eume desde as oito da mañá e viñera dereitiño ao Xalo, seica non lle cheja o mundo nin as horas. Pero ese era o do tambor. Tambor metafórico, entendámonos, zombies. O do lío, o Besbello, o que anda matinando nunha proba de 500 quilómetros e a nai que o pariu. Hai que estar moi pirado. De dios. E a Lali, jrandirma avitualladora besbella, repartindo barritas con meijallo. Enerxéticas, quer disir.

A foto xa non sei de quen é. Ha de ser de Manti ou de Jose que non saen

Aquí si

Petón Pequeno

Na banda dos zombies, nun jrupo de nove, taba o Andrés, orientador do Gallaecia. E Manti, biciclista e pateador de lonjos percorridos. E Vanessa, que disque correu a Camovi e moitas máis, unha fera. Tanto que ao rematar ela mais o mozo quedaron aló no Petón a disfutar da noite en ves de baixar ao bar de Celas tomarlle aljo. Que ijual son zombis-morcejo, non se sabe. E Iolanda, que tirou pra arriba nas encostas coma unha campioa con Begoña. E Toni, que polo visto fixera jran parte do ultra dos Faros 2014 con Oliva, un tótem do sendeirismo galego. E o Jose que nos jiaba.

E jiar jiounos, pero non sei o que pasou que fomos ficando por diante sós a noite, o Xalo e mais nós os nove, así descoljados do resto. Coljados, mellor dito. Os máis pirados de dios, díjovolo eu. A escoura. Os frikis. Perdendo de contemplar o ceo de ajosto sobre o Xalo, cajoenros. Tanto apurar e mirar pra o chan para non escordar aljo. Inda menos mal que paramos un cacho nos dous Petóns. Tamén era obrijado: os Petóns do Xalo son de reverenciar, e quen non lles rinda tributo é pirado de competisión ou zombi podrido. Ata aí inda non chejamos. Polo de ajora. Deixádenos estar. Pero que morriña da festuqui que deberon montar os de atrás, cajonojlorio. E de tantas estrelas como verían. Sobre todo a pobre da rapasa que escordou o nosello. A mellorarse, rula. Iso si, escordados ou non, alí case nijén perdeu de faser unha consumisión no bar ao final.

E que tan tarde se me está fasendo. Destas alturas non sei se disirvos de soñar con zombis, besbellos, petóns, perseidas ou pirados. Ou mandarvos ao Xalo. Que son horas, non sentides os tambores?

Fotograma da peli "Eu andei cun zombi", roubada eiquí:

http://www.miradas.net/2006/n52/clasico.html

As frases en vermello, roubadas da peli

NAMÓRATE, VIZINCZEY

Linlle un día a Vizinczey (dispensando):

“¿Para que enamorarte de un sitio si tienes que marcharte?”

Tamén vaia prejunta. Porque ese é o amor verdadeiro, que tamén parese mentira que cho teña que explicar eu, Vizinczey, que nin son húngara nin escritora nin nada. E ao teu lado, un iogurín.

Que dijo eu, e creo que dijo ben, que amamos o que non temos aborresido; e canto máis lonxe e distante e inalcanzable e esquivo e fujás, máis nos presta laiarnos de saudades. A xente namórase do reflexo dunha serea ou dun barrijudo que ronca no sofá? Ein? Pois xa ta.

A xente que andamos no monte tamos fartos de sabelo. Corres por un sitio distinto, apampas coa fermosura do lujar ao tempo que afojas e súas a camiseta e ao final quédache aí un pouso estraño de sensasións mesturadas tan intensas que xurarías que entraches en trance, ou en simbiose ou aljo, que parese que as imaxes, os arrecendos e os sons que atesouraches no percorrido quedáronche jravados a lume con cada unha das pulsacións e con cada pinja de suor. E claro, marchas namorada. Dos sitios. Xa antes de ir sabes que vas namorar. Por iso vas. Tamos, Vizinczey? Que non cho teña que repetir.

Eu por exemplo onte á tardiña namorei dun roteiro frondoso que sae de Sada e cheja ata a punta de San Mamede. Con xente do CAS. Eles téñeno tan visto que mentres corrían soñaban con volver a Picos; eu en cambio desidín que o paraíso existía e taba ao leste da Curuña, e era, en palabras do jran Cunqueiro, un lugar feliz, donde sopla el céfiro blanco y nadie conoce el hambre,la enfermedad ni la muerte.

Fame non, pero aljo de sede si que nos quedou, que en canto acabamos de correr e volvimos ao mundo urbanisado sacaron aí unhas birras para estirar a justo, que xa saíu o Luis disindo que se en ves do San Mamede fixeramos a santa Mamada e así, e soamente non faltou montar nos cochitos da festa. Porque para máis fartura tan en festas en Sada.

Xente CAS: Fede, Grinch, Lola, Patricia, Iago, Serxio e Mario
Localisasión: San Mamede. Repito: San Mamede

Foto Grinch.

Pero había que regresar. Xa á noite, conducindo pola espantosa Ronda de Nelle, dei en lembrar aquela de Dios ke te Crew que di: Benvido a Mordor, antes de entrar ponte a máscara, perigo! Zona canceríxena!

Foto roubada eiquí, así tamén escoitades a cansión

Por sorte, chegaba inmunizada desde o paraíso. Porque para vivir en Mordor hai que marchar namorada doutros sitios, non sei se me explico, Vizinczey.

E ajora que xa quedou todo claro, veña para a cama soñar con sereas. Namoraivos.

BAILO COMO ME PETA

Canto aquí, canto na Habana

Canto aquí, canto na Habá

E como canto tan ben

Canto onde me peta

(Sés)

Camiñando pola praia de Mar de Fóra, Noa confesoume que non corre. Que é pequena para correr. Pero que é tan valente que acariña leóns e envolve serpes no pescozo. Que para ela o deporte é nadar e bailar. Que adora bailar pero non quere clases de danza. Porque a Noa o que lle presta é bailar como lle peta. Sen ordes nin instrucións de ninjén.

Digna filla de seu pai. O noso Jabalí. Por el estabamos ajardando en Mar de Fóra. El, Felipe, Arturo, Viki e outros (perdoade, non coñezo a todos) viñan completando os 203 km do Ultra Camiño dos Faros. Por libre. Coma un free pero ao jrande. Sen máis apoios cós da familia, voluntarios e coñecidos. Porque a normativa oficial tumbara esta edición do 2015. Pero a paixón non quere normas nin instrucións. Trochando nelas. Son xabaríns, son salvaxes, que outra cousa poden facer?

Antes de coñecer a Noa sentíame fóra de lugar en Fisterra. Chamádelle sensación de desarraijo, chamádelle medo a ferir a quen dedicara moito tempo a orjanisar o ultra inisial, chamádelle pánico a ser considerada oportunista aparesendo tarde, mal e a rastro na derradeira etapa, chamádelle desconfiansa a que o gramo de paracetamol que papara non puidese atallar a febre que me acompañaba desde había dous días... Eu chámolle grao sumo de “pero que carallo fajo eu eiquí”, e ás veses é bastante jodido. O 26 de xullo érao.

Pero alí taba Noa. Para contarme que ela baila como lle peta. Cunha frase deulle sentido á viaxe e despexou os medos todos. Traer os carteis de apoio aos corredores e ás enfermidades raras que imprimira Blas para pendurar como recibimento en Fisterra tiña sentido. Tiña sentido facer soa o tramo en sentido inverso ata dar con eles coma o ano anterior. Mesmo tiña sentido perder as frechas verdes preto de Arnela e non ser quen de chejar ao Rostro, dar cen mil voltas, darse por vencida, papar as jominolas de cocacola (a falta de twisters), voltar con Fátima e ajardar en Mar de Fóra... porque alí había unha raiola de nena que me lembrou que o mellor do mundo é bailar como a unha lle peta. Ou correr como nos peta, onde nos peta e porque si. Sen medo. Coma Noa, esa gran domadora de medos e serpes. 

Ou como Sara, Sabela, Antón, Aroa, Tomás e outros tolos pequerrechos que viviron intensamente a experiencia alumeando máis cós propios faros. 

Merce e compañía , momento mural

E así de ben lles quedou

As fotos boas  (as cinco últimas) de Tuchi, por se non caerades na conta. 

Todas roubadas eiquí

Foto de Francisco García Fernández

Veña estes cativos a durmir