A MULTIPLICACIÓN DOS TRASNOS E DAS BIRRAS E OUTROS MILAGRES

A ver, cativos, hoxe toca Chesterton, pero pouquiño:

“Lo más increíble de los milagros está en que acontezcan […] La vida posee cierto elemento de coincidencia que la gente, acostumbrada a lo prosaico, nunca percibe”

E ás veces amoréanse. Os milagres. Ou meigallos, quen sabe, tratándose de trasnos. E xuntándose catrocentos e pico para percorrer os 32 km que separan Camariñas de Muxía na sexta etapa do Camiño dos Faros, a cousa dá para moito milagre, trasnada, meigallo ou fenómeno deses.

A min por ejemplo contáronme un, o milagre da multiplicación dos trasnos: van un día catro de Malpica, quedan para tomar unhas cañas –eu non sei cantas lles caerían, pareceume de mala educación preguntárllelo, mesmo igual o prohibe a lei de protección de datos- e coa inxesta de lúpulo ocórreselles abrir unha gran ruta de sendeirismo pola beiriña do mar desde aló ata Fisterra. Toma! E dirían eles, “e por que non?” “Nada es de mejor gusto y de más distinción que el pasear donde a uno le da la gana”. Pois xa está, e toma Chesterton. O caso: abriron ruta. E botáronse a camiñar por ela en etapas, seica ao principio eran media dusia en plan colegueo, non?, pero logo a xente debeuse poñer envexosa porque deron en camiñar par deles tipo Forrest Gump, ou a vida de Brian, e foi así como acabaron marcando tendensia, mi madriña, que ocasións houbo de xuntárense setecentos a inzar os camiños todos da Costa da Morte, que a min me dá que o natural trasno ten un aquel endémico, pero isto non llelo digades a eles que igual se mosquean e a saber como reacciona un trasno encabuxado. O caso: xa van pola terceira edición do Camiño dos Faros, hoxe en día locen logo, manteñen un blog estupendo, organizan cursos de fotografía, implican aos concellos no seu labor, algúns visten  conxuntados de verde fosforito que dá gloria mirar para eles e teñen una banda cun himno de guerra que remata dicindo “son trasno e cada vez somos máis”. O que vos dicía, tan inzando a Costa da Morte, isto vai ser como a invasión dos ultracorpos ou peor. A min xa me captaron para a secta, non sei como fan que vas un día e faste socia e logo queres volver, e aproveito meto aquí a Chesterton outra ves e xa me deixo de citas: “Yo le he pescado con anzuelo invisible y con hilo que nadie ve y que es lo bastante largo para permitirle errar por los términos del mundo, sin que por eso se liberte”. E así funciona a multiplicación de trasnos, ou de peixes. Verídico.

Milagrosa e mesmo vertixinosa foivos tamén outra multiplicación, pero de birras, o sábado 10 de maio á tardiña na terraza do bar Marina de Muxía. A ver, igual máis que milagre dos milagres de toda a vida puido tratarse  dunha sensación de irrealidade desas que te invaden en situacións estrañas como é chegar soa e despistada a unha traskizuntanza e aos poucos minutos encontrarte de parola cos trasnos coma se nos coñecésemos desde o parvulario, porque esta xente é o que ten, que ademais de endémicos resultan moi falangueiros e sociables e campechanos, así, como o rei, pero con mellores andares.

Prodixioso, como mínimo, o final da noite ao ritmo da música da Traskibanda, coa guitarra de Ramón, a encantadora Cecilia ao violoncello, Merce ao ukelele e algúns outros que subiron ao escenario, por non falar do fantástico acompañamento vocal do público e a coreografía superfashion de Miguel e compaña…Mágoa dos que a perdestes! Para compensar, déixovos un retallo xenial da letra da súa canción “mundo sereno”:

Cómo me gusta acariciarte por debajo de la ropa

cuando me llevas de paseo en bicicleta

y me preguntas si estoy loco…

Por supuesto que sí!

Estoy loco por ti

Y por tu amiga también

Eu de verdade, eu non sei con que xente estarei enredando.

Máis sucesos extraordinarios? A arroutada de asistir soa a Muxía e compartir cuarto cunha morea de xente descoñecida, que nunca un albergue pisara eu na miña vida, celosa como son da miña intimidade pa según que cousas. E aló foi o conceto [sic]  intimidade a tomar vento, quen o quere, que nada máis pisar a recepción do albergue Bela Muxía, Celia e o seu compañeiro fixéronme sentir coma unha raíña, pero en plan peregrina, e xa logo collín confiansa e dei en retratar algúns dos paneis que ilustran os hóspedes con referencias literarias e históricas do lugar, mirade canto traballiño aforrei de ir por aí rabuñando máis citas axeitadas para a ocasión, que xa mas deron feitas.

Esperemos que non

Bela Muxía, un espazo confortable e acolledor para o indispensable repouso nocturno antes de enfrontar eses 32 km, e aínda menos mal que Dores e Josi acabaron calando dunha maldita ves, que o cuarto "Rosalía de Castro", o noso, parecía unha regueifa, ou un jaliñeiro, cajonomundo, e mesmo tivo que erguerse un da liteira e vir rifar con eles e ordenar silencio, como Tejero pero en plan campamento. Falaba eu do necesario repouso previo aos 32 km de etapa que un subgrupo de 4 tolos quedaramos en completar correndo. (A idea era que tamén estivese Mónica de Ordes pero non puido ser…Esperamos verte noutra, rapaza!!!)

Rosalía en plan visionario, pero tanta xente que corre non había, que eramos catro

 

Logo xuntáronse catrocentos

Mencer en Muxía. Unha marea verde de trasnos buliciosos cobre o paseo. Vexo saúdos de reencontro, risas e cariñas ilusionadas mentres agardamos polos autobuses que nos levarán ata o inicio da etapa en Camariñas. Miguel preséntame a Belén, gran ciclista e runner de Cee coa que compartiremos trotada. Como non podía ser doutro xeito entre trasnos, a conversa flúe coma coñecidas desde a catequese ou máis alá. Dores vainos informando dos detalles da xornada como unha auténtica azafata profesional e desembarcamos en Camariñas, onde a celebración dunha proba ciclista vai obstaculizar o paso dos autobuses e impedir o reagrupamento. Así, decidimos que Belén e eu botaremos a correr e que Miguel e Carlos comezarán algo máis tarde para alcanzarnos polo camiño.

 Belén e servidora aínda aseaditas en Camariñas xusto antes de botar a correr

32 km por diante…Ai diormío! Soamente completara unha distancia semellante no trail do Courel hai cousa dun ano e as sensacións foran regularcillas tirando a pésimas. Ajora vai o rebumbio mental. Mentres camiño con Belén cara ao punto de partida, raiolas de optimismo tipo maloserá inciden na escaseza de desnivel e de terrreo técnico da ruta. Sorrío. Chega un nubarrón nejro, cega raiolas, optimismo, sorriso e  todo e descarga en forma de recordos da maldita lumbalxia que me tivo presa despois dos últimos entrenos grandes e que me impediu acudir ao Xalo…Ai diormío! E se escordo un nocello e me teñen que evacuar e logo non podo conducir de volta pra Coruña? Ai Jesús!. E se me baixa a tensión coa calor e quedo por aí espatarrada, ou espallada, como a rosa de Rosalía? Ai Virxe da Barca! E se Belén vai coma un fojete e non lle dou seguido o ritmo e ten que parar cada pouco para agardar por min e me declara inútil non grata para o resto da vida? Ai Santo Hadrianciño de Malpica!

 Santorais á parte, mente en branco, imos aló. Confianza. Belén vai suave. Xenial. Imos adiantando algúns caminantes e xa logo –primeira saída do rego e volta atrás para retomar o camiño mediante- nos poñemos por diante, “cabesa de pelotón” seica nos deron en chamar na fotofeisbuk de Traski Costa da Morte, que no meu caso ighual acaíame mellor cabezona do pelotón, pero bueno.

O sorriso ese de tontas del pueblo que se nos ve na foto non se nos deu borrado en todo o camiño. Deixámonos ir nese trotar tranquilo entre praias, sendeiros, regatos e aldeas dunha beleza fascinante e o tempo voaba canda nós. Algunha parada e volta atrás para recoñecer o camiño, algún treito equivocado que refacer malia a perfecta sinalización (unhas desencarreiradas,a Belén e máis eu), algún lameiro no que que comprobar que as zapas medio minimalistas non traileras poden con case todo. Enseada da Basa, desembocadura do Río Grande, praia de Ariño, Ponte do Porto, Cereixo, praia do Lago…

Subindo desde a praia de Lago vimos achegarse ao lonxe a Miguel e Carlos, que saíran 40 minutos despois, e sentamos a agardar por eles todas cómodas pero estilo runner de semimonte, ou sexa, na cuneta. E aquí agroma outro acontecemento milagroso, atendede todos, porque nese punto foi cando souben que xa estabamos entre o km 20 e o 21 e non o podía crer, porque sentía coma se o corpo me dese para outro tanto, hasta el infinito y más allá y tal. Nin molestias, nin cansazo, nin mareo nin nada. E iso, que o saibades, ou é un milagre, ou é que me botaran droja no colacao, e como colacao non tomo, pois é milagre, e non me rechistedes, que aquí a que escribe son eu e o resto calades a boquiña, así como o goberno pero en plan blog. Sen acritude.

E xa en grupo de catro fomos suaviño e parolando o resto da etapa, e así foi como soubemos da próxima participación de Miguel e outros trasnos no Soplao a finais de maio (forza!) e da moi concienzuda preparación de Carlos para os 200 km da edición piloto do ultratrail Camiño dos Faros o 25 de xullo, iniciativa solidaria xurdida dos soños dos trasnos, organizada por Miguel -que este rapás sae da GMTA para descansar e xa logo se mete noutra peor, que debe ser cu de mal asento-  e que parece, a iniciativa, quer disir,  ter bastante ilusionados os criptonitos eses da comunidade ultra tipo Blas, Corredoira, Jabalí, Linkin e demais familia. Pinta moi ben! Quen me dera ter ese aguante… Penso acudir e rematar unha etapa ou como moito dúas, que máis ca iso xa sería milagre excesivo, descomunal, paranormal, pecado ou cousa anatemizable.

Polo de agora voume conformando con milagriños de gama baixa como foi ter chegado a Muxía tan fresca e tan a gusto que gañas me deron de bicar o chan e facerme a ola, e a subida polos penedos cara ao mirador do Corpiño pra min que a fixen levitando de alegría, e se non se me apareceu a Virxe da Barca foi porque non me fasía falta ningunha, que xa taba eu divinamente e non era cousa de perder protagonismo. Xa o dixo Miguel: “acabar un entreno contemplando semejantes vistas no hay quien lo pague”. Nin ir mollar os pés na praia de Lago e deixarse acariñar polo sol tumbados na area tampouco, como foi o caso.

 Carlos, Miguel e Belén no Corpiño mentres servidora levitaba

E non, non me botaron droja no colacao. Foi milagre… Ou meigallo, ou trasnada, ao final déixovos decidir a vós, así toda magnánima, coma o goberno pero en campaña electoral. Vémonos por Fisterra e xa me contades.

BAILAR O MONTE

Quen poidese botar a correr agora mesmo e trazar cos pasos unha historia interminable chea de risos e de música. Quen poidese bailar o monte. Gardar as cervezas na neve e deixarse baixar arrolando, e no camiño turrarlle das orellas ao lobo.

Pero hoxe abonda con saber que queda moita festa. E moito monte por bailar.

OS REIS NON EXISTEN E O GRINCH É METEOGHALISIA

“No hay tiempo que perder; el Apocalipsis está muy cerca”*

Ou iso era o que anunciaban na páxina de Meteoghalisia para o sábado 4 de xaneiro: cicloxénese -ou jalerna. Iso os meteorólogos, porque o que anunciaban en Sada, máis concretamente no clube de atletismo, era unha xornada de trail -ou free running, ou manda de tolos silvestres, ou corre Carmela que chove- seguindo o percorrido do CTO aló no Dexo. E digho eu que a apocalipse, ou cicloxénese, ou jalerna, se non é no monte nin é apocalipse nin cicloxénese nin jalerna nin nada de nada.

Foi por iso, e aproveitando a visita da señora Carmiña, que decidín deixar a avoa e neto na casa –iso si que ten perigo-, disfrazarme de runner modalidade tempada invernal, buffs mediante, e achegarme a Mera a botarlle aló unha peza, ou como se diga, que se digo botarlle unha peza é porque cada ves que arranco da casa rumbo ao monte –unha vez superado o obrigado ataque de pánico previo- sinto aquela ilusión de cando era pequena e chegaban as festas de agosto e nos deixaban saír de noite e  bailar diante do palco da música.

Música non había aló en Mera, pero si unha xuntanza de betanceiros, sadenses (sádicos?), ferroláns, coruñeses e un señor de Cabanas, Pontedeume, que pasaba por alí, todos dispostos a meterlle unha palliña no ollo a Meteoghalisia por desaboría.

Foto de J M Lodeiro. Eu non saio porque cheghamos tarde eu e máis outros dous. 

Fernanda, ¿viches? Xa coñecín o teu cuñao  :D

E que ben o fixemos, mimadriña, se mesmo daba ghloria mirar para nós -quitando as pintas-, porque nunca un grupo tan compacto –coma min-, tan ben levado e con tanto compañeirismo fozara naqueles carreiros do Dexo. Aquilo todo foi agardar uns por outros nos puntos estratéxicos, ofrecernos mutuamente bebida, alimentos e huesitos (o prato típico de Cabanas, seica), advertirnos das zonas esvaradías para non enfuciñar de máis, turrar con empeño polos zoupóns arriba nas trepadas enlamadas –a min polo menos fixéronme voar, non sei se por ser pequena ou eles brutos ou por un compendio de circunstancias- e en xeral compartir moita lama, risos, suor, vento, choiva e algho de sarabia, que aí xa foi o máximo, o manto branco así tan jingle bells.

Imaxe rapiñada no facebook do Clube de Atletismo de Sada

Aquí merecen premio todos por completar tan felices eses 18,5 km. Todos menos unha señora pequena que deu en atallar un anaquiño no penúltimo treito, que esa impresentable o que meresía era que a chimpasen ao mar no Seixo Branco.

Señora impresentable. 

O Jabalí responsable da foto tamén sae retratado. 

Ana a betanceira ao fondo

O resto, todos uns fenómenos. Agora que se mo permitides, hei nomear soamente a algúns, sexa por coñecelos mellor ou por cadrar máis tempo no camiño:

- Bea Fariña, porque sendo prácticamente novata nisto de andar por aí correndo, estase atrevendo con auténticas animaladas, apocalipses explosivas incluídas

- O señor Jabalí do Sacho, tamén coñecido como Cibreiro, que desde que se nos fixo hippy (léase con h xorda, “ipi”) e organiza free runnings e declara públicamente que pasa de tempos e de marcas, disía eu que o Jabalí do Sacho, que se lle peta pode alcansar velosidades ultrasónicas, debeu esghotar no Dexo toda a súa reserva de paciencia para aturar o ritmo infame do furgón de cola e divertirse ao mesmo tempo, que ben se lle notaba que mal non o pasaba  J

- E ghran condecorasión para os señores Valdés e Lodeiro polo seu minucioso e extenuante labor de pastoreo humano. Se teño que marcar eu semellantes cambios de ritmo para moverme entre as primeiras e as derradeiras posicións, arre demo se me habían quedar forsas para ofrecer sempre sorrisos, azos, bromas e labor fotográfico, como foi o caso. Que nin nunha mísera foto saquei, cajina, e aghora tou aquí espera que te espera por ver se alghuén as publica no feisbuk e llelas podo roubar para ilustrar esta miasma, pero nada. En fin, xa irei editando a medida que rapiñe imaxes alleas.

Esta acábolla de arrepañar ao Grinch, ou señor Valdés, 

e póñoa porque saio bastante favoresida.

Hai outras que dá medo verme

Permitídeme uns últimos apuntamentos sobre a xornada:

• Mágoa de baño na praia ao rematar e terceiro tempo con mexilóns de Lorbé. Que menos para selebrar unha apocalipse en condisións. Na próxima non falla.
• Bea Fariña vai dar moito que falar.
• Os reis magos non existen. Son Cibreiro, Valdés e Lodeiro.
• O Grinch é Meteoghalisia.

Veña, deixade internés dunha vez e índeme todos á cabalgata de Reis, eses grandes impostores. E a páxina de Meteoghalisia nin tocala.

*Eu non fun, foi Douglas Adams

O MELLOR MANICOMIO AO AIRE LIBRE: ARANGA FREE TRAIL

O peor que me podía pasar era non pisar o monte.

E pasoume. Quitando pequenas excursións, foron máis de tres meses amoreando gañas, coleccionando envexas de crónicas alleas, contabilizando saudades por non verme enchoupada, enzoufada e enlamada; morriña de perder balizas, de perder folgos, de perderme e correr, arfar, agatuñar, suar e rematar escachando coa risa.

Quen non o probou non o entende. Que por esa privación acabes pasándote ao reverso tenebroso e desenvolvendo, como di Lorrie Moore (aí vén a cita), “un tipo de tristeza muy especial, individual, que por su incapacidad para provocar lástima, por su falta de brillo, elude la poesía y entra de lleno en el terreno de la ciencia”. Da ciencia, si. Porque vamos a ver, a cabesiña tíñannola que mirar a todos os frikis do monte, arredemo. Como por exemplo a estes de aquí:

Vaia pintiñas. Como uns 80 os que nos xuntamos en Aranga o 28 de decembro seguindo a estela dos lunáticos máis inspirados, ilusionados e ilusionantes da contorna, o Jabalí do Sacho e Blas, que xunto a Raquel ofrecéronnos un galano inesquecible: o mellor manicomio ao aire libre de 2013 (creo estar roubando algunha expresión de Nacidos para correr, dispensando). Tamén lle chaman free running, seica.

Estes son os do lío

Bueno, o caso é que tolos había alí a esghalla e de toda condisión: desde os máis lixeiros desta banda do río Mandeo ata as señoras pequeniñas tristes disfrazadas de Darth Vader coma min (“se echa el tarot, se toca el violín, se da pena”, como disía E. Mendoza), todos cunha idea fixa na mente: despedir o ano como máis mola. E a poder ser, sen romper a cabesiña. Ou rompéndoa, que carallo. Total, xa a traemos escangallada da casa. Ou non, quen sabe? Todo é relativo. Como ben escribía Torrente, “las verdades como piedras, a lo largo de dos mil años, pierden mucho de su fuerza de persuasión, y más en un clima como éste, de tantas nieblas, que las hace porosas e inconsistentes”. E na beira do Cambás non vos quero contar como son. As pedras, non as verdades. Molladas, falsas e traizoeiras, cantan coma as sereas a Ulises “ven neniña, ven, ven romper aquí algho”. Nai que as pariu. Xa hai case un ano, cando fixera parte da ruta con Cándido, acabara lamentando moito a existencia en xeral dos cuádriceps e dos movementos exocéntricos (que non se diga que non somos de casa técnica). Por iso este ano agradecéronse moitirmo as cordas para axudar a aghatuñar e non caer a rolos no río (opa aí a orghanisasión!)

 Foto roubada a Manuel IP Prego

Foto de Tuchi Fernández

Pero non se agradeceron tanto como a atención omnipresente da experta montañeira Raquel, gran pastora de calamidades coma nós; pero sobre todo… sobre todo… Merda, qué vergoña. É ighual, aí o vai: sobre todo, que estivesedes todos aí. Jabalí, Raquel, Blas, Cándido, Manuel, Luis, Carlinhos, Quirina, Palote, Luís o da cámara, Paco, Rafa Corral, Guti, Susana, Norris e Boimortos todos, Begoña e seu clube de atletismo de Sada, e tantos e tantos outros que convertestes o trail nunha festa rachada.

 Esta roubeilla ao Jabalí do Sacho

E esta a Adolfo F. Docasar

E se vos pasa por esa cabesa avariada que me estou poñendo sentimental e lacrimosa, levádela clara. Eu a Aranga fun pa lucir o disfraz de Darth Vader e punto, así que caládeme a boquiña, inde lavar os dentes e a durmir, e non me subestimedes o poder do lado escuro, que logho pasa o que pasa.

Outra de Tuchi Fernández

PD: Viki e Carlos... un millón de grazas!  :)

TURRARLLE DAS ORELLAS AO LOBO

Acabo de lerlle a Cándido a nova entrada do seu blog Por piernas, sobre a oitava edición de Penedos do Lobo, que tiven o privilexio de compartir con el e con outros cinco corredores, que veñen sendo Ezeq, Luis, Manuel, Miguel e Paco.

Lende, lende:

http://porpiernas.blogspot.com.es/2013/10/viii-penedos-do-lobo-15-09-2013.html

Mola, eh?

De feito mola tanto que aghora a ver que raio conto eu pa non desmerecer. Tócate las narices. Dichoso Cándido, mecajina.

Porque non vaiades crer que o rapás soamente ten un blog deses que te fai pensar ai diormío quen mo dera (o blog, non me malinterpreten), non… É que ademais diso -tócate las narices- e de ternos axudado a todos os koruños a base de consellos expertos, adestramentos guiados polo monte, algunha birra en boa compaña, e no meu caso ata instrucións para desasnarme bloghísticamente, disía eu que ademais diso, tócate las narices, desta volta o tío organizounos o aloxamento e a viaxe, puxo o coche con neverita de birras incluída, conduciu, levounos de excursión de véspera ao Monte Furado, trouxo os ingredientes para a cea, cociñou como para un patrón, correu o cross e fixo podium. Tócate las narices, ou tocádevos o que mellor vos preste, e si, prometo non repetir máis o palabro nariz (ai, o que acabo de disir)

O cherif de Monte Furado

Cheghar e encher

Como disían en Amanece que no es poco: Alcalde, todos somos contingentes, sólo tú eres necesario.

Retomando o fío perdido: e aghora que raio conto eu pa non desmerecer? Ein?

Que quede aquí entre nós: vou apuntalar aquí ben apuntalada unha cita desas tan prácticas para poñerme en valor (en balor non, leñe, en valor, por vella que vaia), vale?

Aí a vai, aí vai a cita, atensión tod@s:

Ou coñeces a velocidade ou coñeces a situación. Nunca as dúas ao mesmo tempo, disía Antón Lopo en Obediencia.

Obediente sonvos de natural (malditas monxas), e ben guiadiña resultei -pa variar- nesta oitava edisión de Penedos do Lobo, que desta volta non perdín de vista as noutrora esquivas balisas. Aghora ben, moita rasón leva Antón Lopo, porque velocidade, o que se di velocidade, nin cheirala. Tamén era visto, arre carai, que nunca tan fondona cheghara a unha cita destas polo verde. Se mesmo ao ir recoller o dorsal no lindo pavillón paresía que non mo querían dar as rapasas aquelas, preghuntando se era pa min. E pa quen vai ser? Ai que cabreo agarrei, miñas pobres, e que pouco meresido o tiñan, porque debo dicir que a organización de Penedos merece matrícula de honra mínimo. E as retacas que asomamos por alí de excursión cronometrada dabondo temos con que non nos veten a participación.

Todos atentos a Redonet

Un momento… Releo o parágrafo anterior e algho me dá que non sei promocionarme demasiado ben. Pa contrarrestar esta querensia de refregarme na merda no lado escuro, vouvos chantar aquí un retrato penedolobense no que ignoro como se amañaron pa sacarme tan ghuapa que non pareso eu (e dálle coa autoflaxelación, taba mellor calada):

Autobombo

Vistes? A típica foto pa poñer no perfil do feisbuk, desas de calquera parecido coa realidade é pura coincidencia. O caso que ma sacaron AS AVITUALLADORAS.

Fotos roubadas aquí: galería de fotos - Penedos do Lobo

Si, AVITUALLADORAS con maiúscula. Por simpáticas, amables, cariñosas, pacientes –aturaron estoicamente o meu relato pormenorizado do proceso da premenopausa e as súas consecuencias no rendemento físico, pero iso foi antes de caer na conta de que estaba nunha carreira e de que cando estás no medio dunha carreira igual cómpre amosarse algho menos lábil- e sobre todo en maiúscula, como non, por sacarme este peaso de foto. Así a todo, esta querencia polos avituallamentos igual téñenma que mirar. Ou ighual fasía mellor quedando nos bares directamente, que se me dan moitismo mellor có monte, onde vai parar.

Pero que fagho xa embalada a escribir do último avituallamento? Ai mimadriña, que desfeita, que caos. Dándelle aí ao rew, ao flashbacks, ao return, eu que sei, dádelle a algho, abrochade os cintos, veña:

Porque...como non volver atrás e describir a sensación de paz que me invadía a noite anterior deitada no sofá fronte á fiestra contemplando as siluetas das árbores contra o ceo de Manzaneda? (Pedinme o sofá por non compartir cuarto, tanto traballiño me levou inventar o ronquido como pa deixar que me rouben a patente). Congratulábame eu naqueles intres de ter tomado a decisión de estar en Penedos… Hai ocasións para dubidar e hai ocasións en que as circunstancias sinalan nidio o camiño. E o meu camiño ese 15 de setembro pasaba claramente por compartir viaxe, carreira e risos cos meus compañeiros de apartamento. Sobre todo risos, os risos máis escandalosos posibles, risos cheos de dentes que apoñerlle as negras sombras ata deixalas tinguidas das cores máis rechamantes e fóra de combate. Ou como disían os Lamatumbá, sopramos nós aínda máis forte para facela marchar. E pedíndolle algho prestado a Rivas, como vén sendo habitual: O medo, o verdadeiro medo, non é a visión do lobo. O medo vaise cando o tes de fronte. O medo de verdade, o que estarrece, é o do aire do lobo". Chegarmos a Penedos para turrarlle das orellas ao lobo. Non é un mal plan.

E como non retroceder outro cachiño máis, se non é molestia, e lembrarnos a tarde do sábado descansando nas rochas ao pé do río acariñados polo sol nunha quietude perfecta se non fose por aqueles fenómenos que chegharon e deron en competir en lanzamento de pedrolos descomunais ao tempo que entoaban cánticos de elevado lirismo protagonizados por xente que che vai comer os melocotóns, nena?

Ezeq sobrepoñéndose aos cánticos populares

Esto…Case mellor imos volvendo ao domingo, se vos parece. 

Ai, non! Agardade un momentiño, que me falta a foto do kit de recepción no apartamento a Luis, que chegou algo máis tarde con Paco e Manuel. Sabede todos que Luis devece polo brécol, por se alghún día o convidades a xantar:

Contra, que mal se me está dando a cousa cronolóxica... Fágovos empezar no podium do domingo ao mediodía, sigo coa recollida do dorsal e a charla técnica do sábado antes da cea, paso ao último avituallamento da carreira do domingo, retrotráiovos (toma palabro!) as reflexións nocturnas do sábado, retro-retrotráiovos á tarde do sábado no río, volvemos á noite do sábado e aghora, por se non estades desorientad@s abondo, tomade aí domingo pola mañá cedo:

(Música: O Equipo A)

Domingo, 15 de setembro, 09.15 h, Cabeza de Manzaneda. A porta do apartamento 317 ábrese para deixar paso a catro individuos de porte atlético enfundados en prendas técnicas de trail que trotan vigorosos escaleiras abaixo rumbo á saída da oitava edición do cross Penedos do Lobo. Un quinto elemento, unha señora baixiña disfrazada de runner, vailles á zaga escarallándose de risa e chamándolles frikis.

Que marcas baterán estes catro atletas, así como os outros dous que destas horas xa están a disputar a proba estrela, o maratón de montaña?

Que carallo fai aquí a señora baixiña?

Conseguirá verlle os penedos ao Lobo?

A resposta a todas estas preguntas e moitas máis, na próxima entrada.

Ou non. Depende da ansia de escribir que teña. Total, xa o contou todo ben contado Cándido. Tócate las narices.

A RISA PERFECTA

 “Si vas a intentarlo, ve hasta el final. No hay sensacion parecida. Estaras a solas con los dioses y las noches arderan en llamas; llevaras las riendas de la vida hasta la risa perfecta. Es la unica lucha digna que hay" (Bukowski, pero apañado a traves de Nacidos para correr)

Ai carallo, mal empesamos. Que raio fara unha maruja baixiña de 46 tacos con esta cita mais axeitada pra xente tipo Monty Cliff, ou Cabalo Branco, eu que sei. Pero aquí estamos porque hemos venio, e o primeiro que faga coñas leva unha colleja. Tamos? Un respecto para o marujismo, faghanme o favor.

O tema viria sendo a busca do limite, a intensidade, aquilo de apurar a birr…digo, a vida a ghrolos ghrandes. Montunada bestial. Xentiña escordando o tuetano en pendentes infames, ciscando folghos e/ou espirito en encostas endiañadas, rabuñando a vida e consumindo a pel, ou viceversa, ao longo de “rutas que soamente un lunatico seguiria” (me dispensen, tou relendo Nacidos para correr e non hai quen me ature; se vedes algho mais entre comiñas, ou e de ai, ou xa vou avisando).

E como ben diria a miña amiga Estrella: “pero que necesidade teredes?” Ainda onte na praia comparaba os meus pes de unllas a medio medrar cos seus, tan preparados, e ghanas non me faltaban de darlle a rason. Pes de anunsio habia de ter eu se non fose polo monte. Mecachis. Aaai, que frivola. Case vou cambiando de paragrafo para disimular. Asubio e cambio, corto. Ou corto, cambio, como sexa.

Iso si, o vernis violeta ben aplicado ao final disimula… Ai, perdon, perdon.

Falabamos de sermos extremas, con unllas ou sen elas. E resulta que na miña escasa, cutre e pauperrima existencia montuna, houbo un fito que marcou un antes e un despois ou algho asi. E que me fai dubidar. Marditos roedores. Porque unha cousa e ter asumido ser a bufona, a ultima/penultima, a inutil, a zoupona, a meducas, a vella tola esa, a tartaruga absurda –e que falta de avoa me intuo as veses-, que con todo disfruta coma unha nena cun xoguete novo cada ves que a soltan no monte, e outra cousa, digho eu, outra cousiña e encontrate sumida en situacions que de supeto sentes realmente perigosas (perigosas no hipobaremo relativo das meducas, zouponas, vellas, etc) e preguntarte QUE CARALLO FAGHO EU AQUÍ. 

E coa coña levo varios meses nesa tesitura. Lindo palabro, tesitura. Matinando nos inicios, na miña condicion primixenia de cilicio para colegas non montunos -lembro o que tal escribira Angeles Caso en boca de Sissi: "Mis damas empiezan a asustarse por esta afición mía a los paseos […] algunas de ellas intentan la heroicidad de seguirme, y terminan maltrechas y agotadas, enfurecidas sin duda contra mí, la loca de los caminos polvorientos". Ehem. Se no canto de funsionaria fose emperatris de Austria con 50 cms de cintura, talmente, oian. Naquilo de “la loca de los caminos polvorientos” si que a identificacion e total. En fin, deixemonos de realezas, Francisco Jose; en resumo, que pasei de ser trotadora (pesima) habitual e paseante infinita a ir asomando o naris nalgunha carreira desas polo verde e dese xeito a cilicia tornou felizmente ciliciada. Ata ese fatidico intre en que me vin soa no Courel, mazada coma o polbo, mareada, asustada e recitandome a caldeirada aquela de que es la vida un frenesi, que es la vida una ilusion, etc, etc. E con tanto recitar pasoume o sol pola porta a base de non asisitir ao entreno nocturno de Cabo Home, nin ao Galiciomaxico Pindo sequera como camiñante, nin ao free running dos Ancares que tan ben organizaron Blanca e Luis…

A prototrailera Sissi lucindo o tipico atuendo pro

Porque cada quien es cadasuyo, como tantas veses lle escoitei disir ao meu antigo amigo Manolito, gran poeta hoxe entregado ao proceloso mundo da farandula-moinantes todos, asi entre nos. E claro, e volvendo ao noso, romper o nosello, a tibia, o perone (muevo la cabeza, muevo el esternon, la, la, la), a cabesiña ou mesmo a alma, se non tes quen coidar na casa, ou se tes quen o fagha por ti, pois e un mal dighamos que menor. Pero unha supermaruja coma min non pode romper nada. Nada de nada de nada de nada, por se non nos estabamos entendendo, pequenas alimañas traileras.

O malo que son cabra. Sumamente. Absolutamente bruta, montuna, asilvestrada de corason. Porque chega un momento na vida dunha maruja en que lle compre moitisimo romper sequera unha peza pequena da vaixela. Meses levaba sen ocasión nin acomodo mental para botarme ao monte en condisions, e o pasado venres…ai o pasado venres! Todo foi verme ceiba coma o ghando, condusir a todo meter ata as Fragas do Eume… e pasarme ao maquis, que gañas tiña. A mantenta sen mobil, sen reloxo, sen auga. Ao bruto, como mais mola. E todo foi empesar a caer o sol e subir por min un medo irracional, ancestral, salvaxe…sentirme un corpo fuxindo torpemente do incerto entre a penumbra da fraga, pero un medo mesturado cunha das sensacions mais gozosas que poidas experimentar, a do verdor do aire na cara, as pernas nunha progresion inesperada, tantos tons proxectados na retina e tal estourar de arrecendos… Evos o mal das fragas.

E –avisados tades da pedandansia: “teniamos que amar correr porque, de lo contrario, no hubieramos vivido lo suficiente para amar nada mas”.

Vivan, corran, amen, rompan algo. Encontren a risa perfecta.

Maruxa ceiba vista por Martin. Rotus ghordos sobre pizarra dos chinos

SERVIZOS MINIMOS

Inzado a mala herba teño o blos a forza de descoidalo. Ai mimadriña. Esta epoca e o que ten, que non miras polo cespede quince dias e xa logho queda a monte.
Por certo… Ola, que tal?
Eu por aquí, coas mans nos petos, pateando un croio, ollada esquiva, cabesa abaixada, asubiando, coma quen non quere a cousa, 6 dias sen correr, 15 dias sen escribir, estado mineral sen signos de vida. E non se estaba tan mal en modo petreo, tampouco vaiades pensar –eravos moito peor o carcere, onde vai parar; o malo eran os remorsos de non ter posto a foto que lle quitei a Paco no caixon TAC, que da outra volta non o mencionei porque andaba eu coa miña teima nachas power forever (e aí Paco, por moi versatil que sexa, non cadraba moito), e porque ademais contaba con perpetrar unha segunda parte ao dia seguinte, se non fose pola ghalbana esta que por veses me invade a traizon.

Este si que non sofre de ghalbanansia

Noraboa, Paco!!!

Canta xente memorable no Courel… O Blas -ese señor co que soamente me comunico no feisbuk, que rara e a vida moderna-, que tamen fixo podium no ultra; Manuel, que tanto loitou consigo mesmo; Luis e Carlinhos, que tanto loitaron co cabuxo asasino; tantas e tantos que o deron todo por rematar trail e ultra, e mentres tanto eu daba en ficar estomballada nun anaco de cespede no km 31 recreandome na sombra destas arbores:

Aquilo antollouseme o retorno a Itaca, o xardin do eden, a terra prometida, o shangri-la. Teria posto o meu vivir a pe do avituallamento, xurovolo, ainda sen birras e todo, que xa e moito disir. Nin sequera cando xa estaba descansada de todo e o Miguel apareceu por ali e me animou a seguir en modo escoba, nin sequera ai o pensei, que xa o disia Uxio, que cada sitio ten un camiño que non vai mais ala, por moita magoa que me quedara no fondo de non compartir os ultimos quilometros co insensato ese que ousou chamarme “doña” e de perder a ocasión de irlle arreando mochilazos, a falta de bolso de pel de crocodilo.

Parece que pasaron anos desde aquela…
No entanto tivemos ao Beserriño triunfando nos aquilianos, hoxe temos a Corredoira enfrontandose cos 215 km da Cerdanya, esta fin de semana o free-running organizado por Cibreiro polas terras das Pontes, o noso Rafita biciclista que xa entrou en Francia…
E eu aquí tirada esghotando as existensias de xeados da Curuña, queredelo crer?

Veremos de ir espabilando para esta que se aveciña:

Free running nocturno Cabo Home

Xa parece que nos vai quedando mais aquelado o cespede.